Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο τή δύναμη καί τη δυνατότητα νά διαλέγει. Αύτή ή ικανότητα τού άνθρώπου είναι δώρο τού Θεού. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή ό άνθρωπος καταλαβαίνει ότι πρέπει νά διαλέξει τί θά κάνει τήν έπόμενη στιγμή. Τό πρωί ξυπνάει καί σχεδιάζει τό έργο τής όλης ήμέρας: πριν φύγει γιά τήν έργασία, μέ τί μέσο θά φύγει; άπό ποιό δρομολόγιο; καί ζητάει τή βοήθεια τού Θεού γιά τά προβλήματα πού θά άνακύψουν κατά τή διάρκεια τής έργασίας του.

Δύο θεόπνευστα βιβλία τής Εκκλησίας θά μάς βοηθήσουν καλύτερα νά σκεφθοϋμε τί δώρο σπουδαίο μάς έκανε ό Θεός δίνοντάς μας τή δυνατότητα τής έλεύθερης έπιλογής. Είναι βιβλία τής Παλαιός Διαθήκης. Τό ένα τό Δευτερονόμιο (λ’ 14 καί έξ.), τό άλλο ή Σοφία Σειράχ (ιε’ 14 καί έξ.). Στό Δευτερονόμιο γράφει ό θεόπνευστος συγγραφεύς: Ό λόγος τού Θεού είναι πολύ κοντά σου, άνθρωπε. Είναι στά χείλη σου, γιά νά μιλάς σύμφωνα μέ τό Νόμο τού Θεού. Είναι στήν καρδιά σου, γιά νά συμφωνούν οί πόθοι σου μέ τό Νόμο τού Θεού. Είναι στά χέρια
σου, γιά νά πράττεις καί νά ένεργεϊς ό,τι ό Θεός διατάζει. Είναι έντολή νά γνωρίζεις καί νά έφαρμόζεις τό Νόμο τού Θεού. Ή γνώση του είναι βασική προϋπόθεση τής έκλογής τών πράξεών μας.

Καί τό Δευτερονόμιο προσθέτει: «Παρουσίασα μπροστά σου τή ζωή καί τόν θάνατο, τό καλό καί τό κακό. Θέλω τήν καρδιά σου, λέει ό Θεός, νά ύπακούει στις έντολές μου, διότι τότε θά εύτυχήσεις· άλλιώς θά καταστραφεΐς. Επικαλούμαι μάρτυρες τόν ούρανό καί τή γή ότι παρουσίασα έμπρός σου τή ζωή καί τό θάνατο, τήν εύλογία καί τήν κατάρα όταν λέει «θάνατο», δέν έννοεΐ τόν σωματικό θάνατο άλλά τόν χωρισμό τού άνθρώπου άπό τόν Θεό. Διάλεξε, συνεχίζει ό Θεός, τή ζωή τή σύμφωνη μέ τό Νόμο μου γιά νά ζεΐς ευτυχής.

Καί στή Σοφία Σειράχ γράφει τό Πνεύμα τού Θεού: Μπροστά σου έβαλα «τό πϋρ καί τό ύδωρ». Ενώπιον σου είναι ή φωτιά καί τό νερό· δηλαδή ή καταστροφή καί ή εύλογία. Άν θέλεις τήν εύτυχία στή ζωή σου, πρέπει νά άκολουθήσεις τό Νόμο τού Θεού

αλλιώς καταστρέφεσαι. Ό Θεός είναι σαφής. Σέ έκανα, λέει στόν άνθρωπο, έλεύθερο. Αύτή ή έλευθερία σου θά δείξει τί δρόμο θά πάρεις, τό πΰρ η τό ϋδωρ. Έδώ τό πυρ δέν είναι ή φωτιά πού γνωρίζουμε, είναι τό πυρ τής κολάσεως.

Όμως δέν θέλουν νά μάθουν τό Νόμο τοϋ Θεού όλοι οί άνθρωποι. Δένουν τόν έαυτό τους μέ χρυσίζουσες άλυσίδες καί νομίζουν ότι είναι έλεύθεροι. Τό βλέπουμε στούς δρόμους: άνδρες καί γυναίκες σέ κατάσταση ύπνου περπατούν καί ζητούν χρήματα, τά χρήματα τού θανάτου τους. Δέν κατηγορούμε, προσευχόμαστε νά συνέλθουν. Καί ό Θεός ό άγιος, ό Πατέρας ό στοργικός, θά τούς δεχθεί.

Πόσοι καί πόσοι πρώην άσωτοι μετανόησαν καί διάλεξαν στό έξης τή ζωή τής άρετής καί άγιότητος καί άγίασαν!

Καί όλοι μας διαλέξαμε κάποτε νά ζούμε συνειδητά τή χριστιανική ζωή. Άραγε είμαστε συνεπείς στήν έκλογή μας;

Τί πρέπει νά κάνουμε, ώστε κάθε μέρα πού περνά νά είμαστε μέ τόν Χριστό, καί ή έκλογή μας νά είναι ό ‘Ιησούς Χριστός καί μόνο; Τό είπαμε, καθημερινή μελέτη τού νόμου τοϋ Θεού. Τότε θά φωτίζεται ό νοϋς καί θά λέμε: Όχι αύτό, δέν συμφωνεί μέ τήν έκλογή μου. Θά κάνω μόνο ό,τι είναι τοϋ Χριστού έκλογή. Τίποτε, τίποτε άλλο. Εξομολογούμαστε καί διά τής έξομολογήσεως λέμε στόν Χριστό διά τοϋ Πνευματικού: Χριστέ μου, δώσε έσύ λύση στό πρόβλημα, έσύ διάλεξε. Εσύ άποφάσισε γιά μένα.

Οί Τρεις Παΐδες διάλεξαν τή φωτιά,
γιατί άρνήθηκαν νά προσκυνήσουν τή χρυσή εικόνα τοϋ βασιλιά. Καί μέ τό πΰρ τής άγάπης τους γιά τόν Θεό, ή φωτιά άντί νά τούς κάψει τούς δρόσιζε.

Θεέ μου, δώσε μας τή θερμότητα τής άγάπης τών Αποστόλων, τών Άγιων, τών Μαρτύρων καί τών Οσίων τής Εκκλησίας μας.

Χριστέ μας, είμαστε άδύνατοι, βοήθησέ μας νά Σέ άγαπήσουμε θερμότερα, νά ταυτίσουμε τό θέλημά μας μέ τό δικό σου άγιο θέλημα. Τότε θά διαλέγουμε στή ζωή μας ό,τι θέλεις Έσύ. Καί έτσι στήν ούσία Έσύ θά διαλέγεις γιά μάς. Αύτό Σοϋ ζητούμε ταπεινά καί μέ πίστη. Νά κυβερνάς Έσύ τή ζωή μας. Παραδίδουμε στά άγια καί σοφά χέρια Σου τήν έλευθερία, πού Έσύ μάς δώρισες, καί Σέ ικετεύουμε νά διαλέγεις Έσύ γιά μάς καί έμεΐς νά άκολουθοϋμε.

πηγή

 –    Έλεγε ο πατήρ Ιάκωβος « Η χάρη των Αγίων μας ακόμη και πάνω στα ξύλα των αγίων εικόνων υπάρχει. Κάποτε στην Μικρά Ασία ένας Τούρκος κτηνοτρόφος προσπάθησε με το τσεκούρι του να σχίσει παλιό ξύλο εικόνας. Με την πρώτη τσεκουριά το ξύλο άρχισε να αιμορραγεί. Ο τούρκος τότε πανικόβλητος παρέδωσε την εικόνα στους χριστιανούς διηγούμενος το θαύμα.»
    – Άλλοτε πάλι σε λιτανεία της εικόνας της Παναγίας ο Γέροντας είδε την εικόνα ζωντανή την Παναγιά να σηκώνει το χέρι της και να τον ευλογεί.
    -Τόνιζε ο Γέροντας ότι μεγάλη σημασία στην πνευματική εξέλιξη των απογόνων έχει η πνευματική κατάσταση και η βιωτή των γονιών.
    – Έλεγε ο Γέροντας «Μια φορά που λειτουργούσα δεν μπορούσα να κάνω Μεγάλη Είσοδο από αυτά που έβλεπα. Οπότε ξαφνικά νιώθω να με σπρώχνει κάποιος από τον ώμο και να με οδηγεί στην Αγία Πρόθεση. Ήταν ο Αρχάγγελος.»
    – Όταν ο Γέροντας κοινωνούσε τους πιστούς και έβλεπε τα πρόσωπά τους, άλλα πρόσωπα έβλεπε με μορφές ζωών και άλλα να λάμπουν σαν τον ήλιο. Ενώ όταν προσκόμιζε έβλεπε τις ψυχές που περνούσαν από μπροστά του και τον παρακαλούσαν να τις μνημονεύσει.
    -Στους γονείς που ρωτούσαν τι κάνουν τα παιδιά τους όταν δεν ακούνε έλεγε: «προσευχή θα κάνετε με πίστη θα τα νουθετήσετε και όσο μπορείτε με την αγάπη και με τον καλό τον τρόπο. Όχι με αυστηρότητα.»
    -Αναφερόμενος ο Γέροντας στο θέμα της νηστείας έλεγε: « Η νηστεία είναι η πρώτη εντολή του Θεού και ο Χριστός μας ακόμη νήστεψε. Εμένα δεν με έβλαψε η νηστεία μέχρι σήμερα που είμαι 70
χρονών. Και τα δαιμόνια και οι αρρώστιες και όλα τα πάθη με τη νηστεία και με την προσευχή αποβάλλονται.»
    – Ένας άνθρωπος ρώτησε «Εφόσον ο πατήρ Ιάκωβος αγαπά Τον Θεό γιατί ο Θεός επέτρεψε και πήγε στο νοσοκομείο και του έκαναν σοβαρές εγχειρήσεις;» Ο Γέροντας απάντησε: «Επέτρεψε ο Θεός για να ταπεινωθώ».
    – Συχνά ο Γέροντας έλεγε «Δεν πρέπει παιδιά μου να έχει κανείς αμφιβολίες ούτε δυσπιστίες. Να έχετε πίστη Θεού ως κόκκον σινάπεως και ότι ζητήσετε ο Θεός θα σας το δώσει. Πάντα η προσευχή στηρίζει. Να μη φοβόμαστε. Ει ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών».
    – «Χωρίς την ψυχήν μας καθαρήν, δεν έχουμε κανένα όφελος από τη Θεία Κοινωνία. Για αυτό να μη διστάζετε, να μην ντρέπεστε και να εξομολογείσθε. Ότι και αν έχετε κάνει, την πιο μεγάλη αμαρτία, ο πνευματικός έχει την εξουσία από το Χριστό και από τους Αποστόλους με το πετραχήλι του να τη συγχωρήσει.»
   – «Η στενοχώρια είναι η πιο μεγάλη αρρώστια, να τη διώχνετε.»
    – «Στην Εκκλησία βρίσκουμε την υγεία, την παρηγοριά, την ελπίδα και τη σωτηρία της ψυχής μας».

πηγή

Συχνά συζητιέται στις ημέρες μας η ανάγκη ανάπτυξης θετικής σκέψης, η δύναμη της σκέψης, η αυτοβελτίωση, η αυτοανάπτυξη, η αυτοπραγμάτωση, η αυτογνωσία, η επιτυχία, η ευτυχία, η ευεξία, ενώ έχουν ξεπροβάλει αυτοαποκαλούμενοι δάσκαλοι και σύμβουλοι προσωπικής ανάπτυξης, «Θεραπευτές» και καθοδηγητές.

Η οργάνωση σεμιναρίων με θέματα σχετικά με την ανάπτυξη των ανωτέρω ικανοτήτων αποφέρει υψηλά κέρδη στους δασκάλους και τους συμβούλους του κλάδου. Αυτοί, όπως ισχυρίζονται, βοηθούν τον εκπαιδευόμενο να αναπτύξει, να ενεργοποιήσει και να μεγιστοποιήσει τις εσωτερικές του δυνάμεις, χρησιμοποιώντας και εξωτερικεύοντας τη θετική σκέψη και την εσωτερική δύναμη του εαυτού του.

Η απήχηση που έχουν στη μεταμοντέρνα αποχριστιανισμένη κοινωνία είναι μεγάλη. Δεν είναι τυχαίο που τα εκπαιδευτικά αυτά σεμινάρια τα παρακολουθούν και επιχειρηματίες, στελέχη επιχειρήσεων και ελεύθεροι επαγγελματίες, ενώ υπάρχουν πολλές επιχειρήσεις που διοργανώνουν στις εγκαταστάσεις τους τέτοιου είδους σεμινάρια για το στελεχειακό δυναμικό τους.

Μπορούμε ν’ ανιχνεύσουμε εύκολα σ’ αυτή τη νέα τάση για αυτοπραγμάτωση την ομολογία της αποτυχίας της υλιστικής κοινωνίας να προσφέρει νόημα ζωής και αληθινή ευτυχία στον άνθρωπο. Η προσπάθεια διέγερσης της θετικής σκέψης προδίδει τη βαθιά κατάθλιψη που συντρίβει τον άνθρωπο που αρνήθηκε να φροντίσει την αθάνατη ψυχή του με την ιατρεία της Εκκλησίας, τα ιερά μυστήρια με την αγιαστική τους δύναμη.

Αν παρακολουθήσει κανείς τέτοιου είδους σεμινάρια και διαβάσει σχετική βιβλιογραφία συμβούλων και δασκάλων προσωπικής ανάπτυξης, διαπιστώνει ότι ακολουθούν μεθόδους στηριγμένες στις σύγχρονες ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες, ωστόσο όμως σταθερά επιμένουν να περιφρονούν τον ευαγγελικό λόγο και αποστασιοποιούνται από την ορθόδοξη πνευματικότητα.

‘Όπως αναφέρει σε άρθρο του ο μακαριστός π.Αντώνιος Αλεβιζόπουλος, o Joseph Murphy, «πατέρας της θετικής σκέψης», δεχόταν μόνο μία «Ατέλειωτη Δύναμη» που βρίσκεται στον καθένα άνθρωπο και καθιστά δυνατή την εκπλήρωση κάθε επιθυμίας, είναι ο “Θεός που βρίσκεται μέσα μας”. Τίποτε στον κόσμο δεν είναι ισχυρότερο από αυτή τη δύναμη. “Μπορεί να εκπληρώσει οποιαδήποτε επιθυμία σας. Αυτή είναι η πνευματική φύση και βρίσκεται μέσα μας. Είναι το πνεύμα, που είναι μέρος του Παγκοσμίου Πνεύματος και ένα μ’ αυτό”.

“Η δύναμη του υποσυνειδήτου σας” (The power of your subconscious mind), αυτός είναι ο χαρακτηριστικός τίτλος βιβλίου του Murphy. Έτσι ο άνθρωπος κατασκευάζει στο υποσυνείδητό του την ευτυχία ή τη δυστυχία του. “Ο Θεός (το υποσυνείδητο), που σας έδωσε την επιθυμία, θα σας δείξει και το δρόμο για την εκπλήρωσή της… Πίστευε στον εαυτό σου(!) και στις δυνάμεις που υπνώττουν μέσα σου”.

Έτερος “πατέρας” της θετικής σκέψης, ο E. Coue, συμβούλευε: “Σ’ ολόκληρη τη ζωή σας, κάθε πρωί, όταν ξυπνήσετε, και κάθε βράδυ, όταν πάτε στο κρεβάτι, κλείστε τα μάτια σας, μετρήστε μηχανικά τους 20 κόμβους ενός κομποσχοινιού χωρίς να καθηλώνετε τη σκέψη σας σε κάτι συγκεκριμένο και επαναλάβατε με κίνηση των χειλιών σα δυνατά για να τα ακούτε, αυτά τα λόγια: “Κάθε μέρα είμαι από κάθε άποψη πάντοτε καλύτερα”.

“Ζυγίζοντας” τα ανωτέρω και όλες τις θεωρίες της σχολής της θετικής σκέψης στο Ευαγγέλιο του Χριστού, στην Αγία Γραφή (όπως παρότρυνε να κάνουμε πάντα ο μακαριστός γέρων, πρώην Επίσκοπος Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης), δεν μπορούμε να βρούμε ούτε βάρος, ούτε βάθος, ούτε ύψος. Για δε τους πρεσβεύοντες και διδάσκοντες αυτά, μάλλον ανήκουν στην κατηγορία που προσδιορίζει ο Απόστολος ως “πλανώντας και πλανωμένους”. Επιθυμούν με τις διδασκαλίες τους να εξυψώσουν το εγώ τους και να γίνουν αυτοθεοί, υψώνουν το είδωλο του εαυτού τους, δημιούργημα της εμπαθούς φαντασίας τους, ακολουθούν τα ίχνη των προπατόρων πριν την πτώση τους, οδηγούμενοι και αυτοί σε πτώση.

Αντιθέτως ο αληθινός χριστιανός ατενίζει το αληθινό φως εκ φωτός που έλαμψε εν τω κόσμω, τον επιφανέντα Θεόν ημών, τον Χριστό ο οποίος ως φως και πηγή του φωτός, η αυτοζωή και πηγή της ζωής, μας έδειξε το δρόμο της αληθινής προσωπικής ανάπτυξης, που δεν είναι άλλος από το δρόμο της αγιότητας. Ο δρόμος αυτός περνάει μέσα από την ταπείνωση και όχι την εγωιστική και δαιμονιώδη εξύψωση του εαυτού. Ο ενανθρωπήσας Θεός μας, δια της Θεοφανείας Του μας έδειξε την αληθινή οδό της ζωής, την οδό της αρετής.

Ο πιστός χριστιανός αναζητά τα μυστικά της επιτυχίας, της ευτυχίας, της ανάπτυξης, της δύναμης, της ευεξίας, του πλούτου, της σοφίας στον αιώνιο και αλάθητο Λόγο του Θεού. Αυτός εξασφαλίζει το μοναδικό επιτυχημένο τρόπο επίτευξης των στόχων της ζωή και της παρούσης και της αιώνιας. Οι λέξεις κλειδιά των μοντέρνων “φιλοσόφων” είναι κενές περιεχομένου και βρίσκουν το πραγματικό νόημά τους μόνο αν τις αναζητήσουμε και τις μελετήσουμε από την Αγία Γραφή. Η αληθινή θετική σκέψη, η επιτυχία, η ευτυχία, η αυτογνωσία και γενικά η πραγματική προσωπική ανάπτυξη του πιστού χριστιανού είναι το αποτέλεσμα της πίστεως και της βίωσης της εν Χριστώ ζωής.

Το μυστικό και το κλειδί της επιτυχίας, της δύναμης, της σοφίας, της θετικής σκέψης και όλων των αρετών, βρίσκεται στην εν Χριστώ ζωή, αυτή που χαράζει 21 αιώνες τώρα η Ορθόδοξη πνευματικότητα.

Γ. Τουμανίδης, Οικονομολόγος

Απόσπασμα από το Περιοδικό “Η Δράση μας”, τεύχος Φεβρουαρίου 2014

Δύο άντρες πολύ σοβαρά άρρωστοι, ήταν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Στον έναν επιτρέπονταν να μένει καθιστός μία ώρα το απόγευμα γιατί τον βοηθούσε να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες. Το κρεβάτι του βρισκόταν ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άντρας έπρεπε να βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένας μεσότοιχος που βρισκόταν μεταξύ των κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει έξω από το παράθυρο.

Οι άντρες κατέληξαν να μιλούν ατελείωτα. Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τη θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το που είχαν πάει διακοπές. Κάθε απόγευμα, ο άντρας που του επιτρεπόταν να μένει καθιστός περιέγραφε στον συγκάτοικό του όλα όσα έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου.

Ο άντρας που βρισκόταν σε αναγκαστική ακινησία άρχιζε να καταλαβαίνει πως ζει γι’ αυτές τις μοναδικές απογευματινές ώρες που η άποψη του μεγάλωνε και ζωντάνευε από όλη την δραστηριότητα και τα χρώματα του έξω κόσμου.

Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια θαυμάσια λίμνη. Πάπιες και κύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και τα παιδιά έπαιζαν με μικρά μοντέλα σκαφών στο νερό. Νεαρά ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα χέρι χέρι μέσα στα υπέροχα λουλούδια που είχαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τεράστια παλιά δέντρα στέκονταν με χάρη επάνω στο έδαφος και μια υπέροχη θέα του ουρανοξύστη της πόλης φαινόταν από μακριά.

Καθώς ο άντρας δίπλα στο παράθυρο εξηγούσε όλες αυτές τις όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι φαντάζονταν όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα ο άντρας που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περίγραφε μια παρέλαση που περνούσε. Παρόλο που ο άντρας στο δίπλα κρεβάτι δεν μπορούσε να ακούσει τον ήχο της μπάντας, μπορούσε και μόνο με τα μάτια του μυαλού του να δει τους κλόουν που χόρευαν, τα πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα διακοσμημένα αυτοκίνητα και άλογα.

Οι μέρες πέρασαν. Ο άντρας που δεν μπορούσε να δει από το παράθυρο άρχισε να επιτρέπει σπόρους έχθρας να αναπτύσσονται μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις περιγραφές του συγκατοίκου του, ευχόταν μέσα του να ήταν αυτός ο οποίος θα μπορούσε να δει την θέα από το παράθυρο. Άρχισε να αποστρέφεται τον συγκάτοικο του και στο τέλος ο πόθος του να είναι δίπλα στο παράθυρο τον έφερε σε απόγνωση.

Ένα πρωινό σε μια επίσκεψη της η νοσοκόμα βρήκε στο δωμάτιο τον άντρα δίπλα στο παράθυρο νεκρό. Είχε πεθάνει ειρηνικά μέσα στον ύπνο του. Λυπημένα κάλεσε τους νοσοκόμους και απομάκρυνε το πτώμα του.

Μετά από ένα χρονικό διάστημα, ο άλλος άντρας ζήτησε να μετακινηθεί στο κρεβάτι που βρίσκονταν δίπλα στο παράθυρο. Η νοσοκόμα με πολύ προθυμία τον μετακίνησε και φρόντισε να είναι άνετος. Σιγά-σιγά στηρίχθηκε με πόνο στον αγκώνα του για να σηκωθεί και να ρίξει μια ματιά έξω. Επιτέλους θα μπορούσε να δει τον έξω κόσμο και όλες τις δραστηριότητες του.

Αυτό που είδε ήταν ένας κενός τοίχος !

Κάλεσε την νοσοκόμα και την ρώτησε: «Πως μπορούσε ο συγκάτοικος μου να βλέπει όλα αυτά που μου περίγραφε; Πως μπορούσε να μου μιλάει για τόση ομορφιά και με τόσες λεπτομέρειες, όταν αυτό που φαίνεται από αυτό εδώ το παράθυρο είναι ένας παλιός και βρώμικος τοίχος»;

Και η νοσοκόμα του απάντησε: «Ω θεέ μου… δεν το ξέρατε πως ο πρώην συγκάτοικος σας ήταν τυφλός; Δεν μπορούσε να δει καν τον τοίχο, ίσως ήθελε να σας ενθαρρύνει».

Εαν ζείτε μια ζωή βασανίζοντας τον εαυτό σας για το τι έχουν οι άλλοι, πιθανότατα θα χάσετε την χαρά του να γίνετε αποδέκτες αυτών που οι άλλοι θέλουν να σας δώσουν.

πηγή

πηγή

Ο δια Χριστόν… κλέφτης!

Ένας αρχαίος φιλόσοφος, ο Δημόκριτος είχε πει: «ζωή χωρίς γιορτή, ξεκούραση, διασκέδαση ισοδυναμεί με μακρύ δρόμο, χωρίς ελπίδα και προοπτική, χωρίς ανάπαυση!! .. »

Πολύ πιο πριν από το φιλόσοφο, ο Θεός « α ν α π α ύ ε τ α ι» την 7η μέρα, και προτρέπει τους ανθρώπους στον Δεκάλογο, να αφιερώνουν μια μέρα της εβδομάδας για ανάπαυση και προσευχή.

Όπως γίνεται αντιληπτό, η ξεκούραση, σαν προσωρινή διακοπή της εργασίας, αποβλέπει στην χαλάρωση, την ανασυγκρότηση, και την ενίσχυση των ψυχοσωματικών δυνάμεων του ανθρώπου.

Ο κουρασμένος και ταλαιπωρημένος άνθρωπος της εποχής μας, κάτω από το βάρος των καθημερινών του αναγκών, της ρουτίνας, των βιοτικών μεριμνών, προσπαθεί να ανανεώνεται, ψυχικά και σωματικά. Ζητεί να απολαμβάνει οτιδήποτε του προκαλεί ευχαρίστηση, ανάπαυση, ευθυμία, διασκέδαση. Αυτή είναι η ανάγκη για ψυχαγωγία, χαλάρωση, εκτόνωση, ανανέωση. Κανένας άνθρωπος δεν είναι δυνατό να αντέξει τις σημερινές ιδιαίτερα συνθήκες ζωής, χωρίς τη ψυχαγωγία, την αλλαγή, την ανάκτηση των δυνάμεών του. Όλοι, χωρίς καμιά εξαίρεση, αναζητούμε μια μορφή ψυχαγωγίας, είτε αυτή βρίσκεται στο ταξίδι, στην εκδρομή, σε μια γιορτή, σ’ ένα πάρτι, ένα θέαμα, ένα γλέντι, μια διασκέδαση ….

ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ;

Όπως φανερώνει η ίδια η λέξη, «ψ υ χ α γ ω γ ία» σημαίνει « α γ ω γ ή τ η ς ψ υ χ ή ς » . Σαν τέτοια, η ψυχαγωγία είναι πολύτιμο αγαθό, ανεκτίμητης αξίας.

Από τη λανθασμένη όμως χρήση της ψυχαγωγίας, ο νέος ιδιαίτερα άνθρωπος, αντί να ευεργετηθεί, κινδυνεύει να υποστεί ανεπανόρθωτες ζημιές, τόσο σωματικές όσο και ηθικές.

Εξηγούμαστε από την αρχή: Ο Θεός δεν απαγορεύει στον άνθρωπο να χαίρεται τη ζωή του. Η χαρά, το γέλιο, η ξεγνοιασιά, είναι το οξυγόνο της ζωής μας. Εκείνο που πρέπει να προσέξουμε είναι, να μη μετατρέπουμε τη ψυχαγωγία, από ευκαιρία ξεκούρασης, χαράς, σε ευκαιρία καταχρήσεων, σε ευκαιρία ικανοποίησης εμπαθών επιθυμιών, που σκοτώνουν τελικά την υγεία μας, καταστρέφουν την αξιοπρέπεια των νέων, και τους βυθίζουν στο βούρκο και στην απόγνωση.

Ο Χριστός, στο γάμο της Κανά, μετατρέπει το νερό σε κρασί, παρομοιάζει τη Βασιλεία του, με γαμήλιο τραπέζι και αρχοντικό δείπνο, φανερώνει την αποδοχή της ανάγκης του ανθρώπου για σωστή διασκέδαση, χαρά, αλλαγή. Την ίδια όμως στιγμή, ο Χριστός καταδικάζει τον «άφρονα πλούσιο», που ενώ εκείνος γλεντοκοπούσε στη ζωή του, αδιαφορεί για τον φτωχό Λάζαρο, και αποδοκιμάζει τον τρόπο ζωής του «α σ ώ τ ο υ υ ι ο ύ ». Διδασκόμαστε έτσι, πως το ζήτημα της ψυχαγωγίας, έχει σχέση με την σωτηρία μας, ή πιο απλά, ο τρόπος της ψυχαγωγίας μας, δεν πρέπει να μας κλείνει το δρόμο, στη σχέση μας με το Χριστό.

ΠΩΣ ΨΥΧΑΓΩΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΝΕΟΙ;

Σήμερα οι περισσότεροι νέοι, με τα μέσα που τους προσφέρονται, οικονομική άνεση, ευκαιρίες μετακίνησης, ελευθερία διακίνησης, χωρίς έλεγχο από την οικογένεια, σύνδεσαν την ψυχαγωγία με τον νυκτερινό τρόπο ζωής.
Μετέτρεψαν αυτή την ανάγκη, σε μια πρώτης τάξης ευκαιρία για κάθε είδους καταχρήσεις και ακολασίες. Ζωή μέσα στα σκοτεινά και αποπνικτικά υπόγεια, δισκοθήκες, σφαιριστήρια, μπυραρίες, καφέ, ορθάδικα, κλάμπς, καφενεία, γήπεδα, μπαρ, ταβέρνες …Άγριο ξενύκτι, άφθονο ποτό, χορός μέχρι κατάρρευσης, μουσική που σπάει νεύρα, τσιγάρο, μεθύσια, γιατί όχι …και τα ναρκωτικά… Ποιός θα ελέγξει τη ψυχαγωγία των νέων, όταν οι γονείς αδυνατούν; Ακολουθούν βέβαια, σαν μέσα ψυχαγωγίας οι βιντεοταινίες με το αισχρό περιεχόμενο, η πρόσβαση στα διαδίκτυα, η παιδική πορνεία, η τηλεβία, κ.ά.

Θα ήθελα πολύ να ερωτήσω τα σημερινά παιδιά, τους εφήβους, που διαλέγουν αυτό τον τρόπο ψυχαγωγίας, αν πράγματι είναι ικανοποιημένοι. Όταν εσύ ο νέος, η νέα των 16 ή 17 χρόνων, γυρνάς τις πρωινές ώρες του Σαββάτου ή της Κυριακής στο σπίτι, ξαγρυπνισμένος, μεθυσμένος, ζαλισμένος, κουρασμένος, με το κεφάλι να βουίζει, τα μάτια κατακόκκινα, με τις εμπειρίες της νύκτας, νοιώθεις ότι « ψ υ χ α γ ω γ ή θ η κ ε ς;» Η νύκτα, το σκοτάδι, η απομόνωση, μακριά από τα βλέμματα των άλλων, τι μπορεί να συμβουλέψει ένα νέο και μια νέα; Να αναφερθούμε στις πρόωρες σεξουαλικές σχέσεις ανηλίκων, στις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, στις υποχρεωτικές εκτρώσεις, στους κινδύνους μετάδοσης μολυσματικών ασθενειών, στην εμπλοκή των παιδιών στα κυκλώματα του υποκόσμου, των ανώμαλων, των μαστροπών, των παιδεραστών, των προαγωγών, των σωματεμπόρων, των εμπόρων του λευκού θανάτου; Να μιλήσουμε μήπως για τις τραυματικές εμπειρίες ιδιαίτερα των κοριτσιών, που πλήρωσαν ακριβά την αφέλεια, την επιπολαιότητα και την ανωριμότητα της ηλικίας τους; Απογοήτευση, κατάθλιψη, φοβίες, έλλειψη ασφάλειας, συνοδεύουν σήμερα πολλούς νέους. Ή να επισημάνουμε τους κινδύνους από τα ναρκωτικά, τον αλκοολισμό, τις αιρέσεις, το σατανισμό που ασκούν σήμερα πνευματικό βιασμό ιδιαίτερα στους ανηλίκους; Μπορεί κάποιος, να μας απαριθμήσει τα ονόματα όλων εκείνων, που βρίσκονται στον μακρύ κατάλογο των νέων παιδιών που χάθηκαν μέσα στη ζωή της νύκτας, κι είναι σήμερα αγνοούμενοι; Το θέμα «ψυ χ α γ ω γ ί α» , σε συνδυασμό με την αύξηση του τουρισμού τα τελευταία χρόνια, έχει εξελιχθεί σε ένα μόνιμο πονοκέφαλο, μια αληθινή γάγγραινα, που κατατρώει σιγά-σιγά τη νεολαία και την αχρηστεύει … Ο τουρισμός, που φέρνει χρήματα, αλλά και ναρκωτικά, αρρώστιες και διάλυση των οικογενειών μας. Μια ψυχαγωγία που μετατράπηκε σε ψυχοκτονία…

ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ΜΕΣΟ Η ΣΚΟΠΟΣ;

Ο τρόπος ψυχαγωγίας ενός ανθρώπου, συνδέεται σίγουρα με τον χαρακτήρα του, με την προσωπικότητά του. Δεν φανερώνει απλά το ήθος και τον πολιτισμό μας, αλλά συμβάλλει και στη διαμόρφωσή τους. Η ποιότητα της ψυχαγωγίας ενός λαού, των μελών μιας κοινωνίας, δείχνει το βαθμό και το επίπεδο του πολιτισμού τους. Το γεγονός ότι στις μέρες μας η ψυχαγωγία ταυτίζεται με το κυνήγι κάποιας ηδονής που ικανοποιεί τα κατώτερα ένστικτα του ανθρώπου, ή το γεγονός ότι η ψυχαγωγία για τον σημερινό νέο σημαίνει νυκτερινή ζωή, γλέντι, πιοτό, τσιγάρο, χορό, ναρκωτικά, παράνομες ανήθικες σχέσεις, αυτό έχει σχέση και με την γενικότερη κατάπτωση της κοινωνίας μας, την κρίση των αξιών και την απουσία ανώτερων στόχων και ιδανικών. Ο πολύς κόσμος σήμερα, θεωρεί ψυχαγωγία την ηδονή, και απόλαυση την αμαρτία, που οδηγεί τελικά σε πικρή κόλαση, σύμφωνα με τη διδαχή του Αγίου Νεοφύτου. Στο όνομα μιας παρεξηγημένης ψυχαγωγίας, πολλοί νέοι πνίγονται σήμερα μέσα στο αλκοόλ, καίγονται στο τσιγάρο και τα ναρκωτικά, τινάζουν την υγεία τους στον αέρα, καταντούν τα σώματά τους μουσεία διαφόρων ασθενειών, αφροδισίων νοσημάτων, εξευτελίζουν οι ίδιοι την αξιοπρέπειά τους, και παίρνουν πολύ γρήγορα το δρόμο προς τις φυλακές, τα άσυλα, τα ψυχιατρεία και τα νεκροταφεία …Υπάρχουν κι εκείνοι, που δοκιμάζουν στο τέλος αηδία, κορεσμό και φεύγουν, απομακρύνονται, παραδίνονται στην πικρή μοναξιά τους, απογοητευμένοι, κουρασμένοι, με την αίσθηση της αδικίας, της εκμετάλλευσης και του μίσους, απέναντι σε τέτοια κοινωνία. Είναι οι αναρχικοί, οι περιθωριακοί, που θα γίνουν αύριο, οι τρομοκράτες, οι κουκουλοφόροι, οι «γ ν ω σ τ ο ί ά γ ν ω σ τ ο ι », τα μέλη μιας μαφιόζικης ομάδας, οι νεοναζί, ή επανέκδοση της κου-κλουξ – κλαν…

ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΟΜΩΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ;

Όταν οι γονείς μας, ζητούν να έχουν λόγο για τις επιλογές των παιδιών τους, στο ζήτημα της ψυχαγωγίας, ποιά είναι η θέση των νέων; Μπορούν σήμερα οι νέοι, να παραδεχτούν, ότι μέσα στη σημερινή ψυχαγωγία, ιδιαίτερα αργά τις νύκτες, μπορεί να υπάρχουν κάποιοι κίνδυνοι; Ποια είναι η συνηθισμένη απάντηση των περισσοτέρων παιδιών. Είτε χαρακτηρίζουν τους γονείς τους σαν υπερβολικούς, ότι έχουν λανθασμένες πληροφορίες και εκτιμήσεις, είτε διαμαρτύρονται, ότι ενώ μεγάλωσαν δεν τους έχουν εμπιστοσύνη, είτε ακόμα ότι γνωρίζουν οι ίδιοι αυτούς τους κινδύνους και είναι αρκετά έξυπνοι, για να μπορούν να τους αποφεύγουν …Δεν είναι με αυτό τον τρόπο σκέψης, που αντιμετωπίζετε, φίλοι νέοι, κάποιες διαφορές σας με τους γονείς σας, όταν αντιδρούν για τις ατέλειωτες νυκτερινές σας εξόδους, στους χώρους που συχνάζετε, και τους τρόπους που ψυχαγωγείσθε; Αφήστε που συχνά, χρεώνουμε τους γονείς μας και με οπισθοδρομικότητα, τους χαρακτηρίζουμε «α π η ρ χ α ι ω μ έ ν ο υ ς », με μεσαιωνικές ιδέες … «ν τ ε μ ο ν τ έ ». Ας αφήσουμε ακόμα, τις συχνές διαφωνίες, την όξυνση των σχέσεων, τις συγκρούσεις με τους δικούς μας, την ψυχρότητα, την έλλειψη επικοινωνίας μαζί τους, γιατί απλούστατα, θέλουν να μας συμβουλεύουν, σαν γονείς, στον τρόπο ψυχαγωγίας που επιλέγουμε. Ποιός όμως, έχει τελικά το δίκαιο με το μέρος του; Εκείνο, που δεν πρέπει να ξεχνούμε, μικροί και μεγάλοι, παιδιά και γονείς, είναι αυτό: Εφ’ όσον κανείς, βρίσκεται υποδουλωμένος στα πάθη του και η πιο αθώα – φαινομενικά – εκδήλωση, όπως π.χ. η συμμετοχή σ’ ένα εφηβικό
«πάρτυ», η παρουσία σ’ ένα «σ τ έ κ ι ν ε ο λ α ί α ς», μπορεί να έχει τα αντίθετα ακριβώς αποτελέσματα. Ενόσω ο νους μας, είναι κυριευμένος από τα διάφορα πάθη, όχι μόνο δεν αρκείται στα επιτρεπτά, όχι μόνο ξεπερνά τα όρια της κατάχρησης, αλλά ένας τέτοιος εμπαθής νους, μια τέτοια ακάθαρτη διάθεση, επιδίδεται με μανία, στην
ανακάλυψη νέων μεθόδων ικανοποίησης των κατώτερων ενστίκτων.

Σύμφωνα με το πνεύμα των Πατέρων της Εκκλησίας μας, ο άνθρωπος, τότε μόνον ψυχαγωγείται πραγματικά, όταν διασκεδάζοντας δεν αμαρτάνει. Ψυχαγωγία και αμαρτία, δεν μπορούν να συνυπάρχουν.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ;

Εμείς, λέμε ναι! Υπάρχει, βεβαιότατα υπάρχει και η καλή, η σωστή ψυχαγωγία. Αλλοίμονο αν δεν υπήρχε η υγιής ψυχαγωγία. Η ψυχαγωγία που ξεκουράζει, που τονώνει, που χαρίζει αξέχαστες στιγμές χαράς, γέλιου, ανανέωσης, η ψυχαγωγία που σε εκτονώνει πραγματικά, χαρίζοντας σου ευθυμία, αλλαγή διάθεσης, ψυχολογίας. Ναι, το επαναλαμβάνουμε, υπάρχει αυτή η ψυχαγωγία, χωρίς την αμαρτία. Μιλούμε για ψυχαγωγία επιπέδου, ποιότητας, που δεν έχει καμιά σχέση με τα όργια και τα αίσχη της νύκτας. Είναι η ψυχαγωγία συναντούν σήμερα χιλιάδες νέοι, στις Χριστιανικές συντροφιές, στα Κατηχητικά, στις Χριστιανικές ομάδες, αλλά πάνω απ’ όλα, στις Εκκλησιαστικές Κατασκηνώσεις.

Επειδή έχω προσωπική πείρα, από τις Χριστιανικές Κατασκηνώσεις για πολλά χρόνια τώρα, και για τα προγράμματά τους, νομίζω, ότι έχω το δικαίωμα να αναφέρομαι σ’ αυτό τον αλησμόνητο τον αξέχαστο τρόπο ζωής στις Κατασκηνώσεις της Εκκλησίας.

Είναι κάτι το απερίγραπτο, το φανταστικό. Ένα υπέροχο πρόγραμμα, που ανταποκρίνεται σε όλες τις ανάγκες του σημερινού εφήβου. Επαφή με τη φύση, αληθινές αδελφικές σχέσεις, πρωταθλήματα, διαγωνισμοί, ορειβασίες, κοινωνικοποίηση, αλληλεγγύη, πνευματική ζωή, λατρεία κάτω από τα πεύκα, έναστρος ουρανός, φεγγαράδες, περιπέτειες, απόδειπνο, συμμετοχή στα Μυστήρια, μελέτη της Αγίας Γραφής, βραδινή ψυχαγωγία με αυτοσχέδιες κατασκευές των παιδιών, παραδοσιακοί χοροί, ύμνοι, χριστιανικό τραγούδι. Τίποτε δεν μπορεί να περιγράψει το κλίμα, την ατμόσφαιρα, τη ζωή της Κατασκήνωσης. Μόνο όσοι ευτύχησαν να ζήσουν σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον, μπορούν να μιλούν, να αναπολούν με νοσταλγία τα αξέχαστα χρόνια, το πνευματικό πανηγύρι της χαράς, κοντά στο Θεό … Ότι και να πούμε, όσο δυνατά κι αν περιγράψουμε, είναι αδύνατο να αποδώσουμε αυτό το όνειρο, τη ζωή σε μια Εκκλησιαστική Κατασκήνωση. Είναι απλούστατα, ο παράδεισος πάνω στη γη! …Όσοι νέοι δεν έζησαν στη φιλόξενη αγκαλιά της Κατασκηνωτικής ζωής, δεν γνώρισαν ποτέ, τι σημαίνει ψυχαγωγία, χαρά, γέλιο, αληθινή ευτυχία. Γιατί; Ποιό είναι το μυστικό της ζωής στην
Κατασκήνωση; Η ολοζώντανη παρουσία του Χριστού, ανάμεσά μας. Εκεί βασιλεύει το θέλημα του Θεού. Γι’ αυτό είναι όλα ωραία κάθε στιγμή.

Εκείνο που απλά θέλουμε να πούμε, σαν επίλογο, είναι ότι μπορούν οι νέοι να ψυχαγωγούνται, αλλά μακριά από την αμαρτία. Οι νέοι, χρειάζεται να μάθουν να αγαπούν τη φύση, το φυσικό περιβάλλον, τους ανοικτούς χώρους, εκεί που υπάρχει άφθονο, άπλετο φως, καθαρός αέρας, γαλήνη και ηρεμία.

Πραγματικά, εκπλήττομαι όταν στις σχολικές εκδρομές, βλέπω τους μαθητές και τις μαθήτριες, μόλις κατεβούν από τα λεωφορεία, να κλείνονται μέσα στα κέντρα, να κάθονται σε μια καρέκλα, ή να κολλούν μπροστά στην οθόνη των ηλεκτρονικών παιχνιδιών μέχρι τη στιγμή της αναχώρησης. Οι νέοι έχουν αποκοπεί από τη φύση, δεν τους συγκινεί πια, ούτε το πράσινο των δένδρων, ούτε το γαλανό της θάλασσας, ούτε το δροσερό αεράκι μιας εξοχής. Συγκινούνται περισσότερο από το θόρυβο, την ένταση το κλείσιμο, την καθιστική ζωή, την ακινησία, την ξάπλα …

Οι αγρύπνιες της νύκτας, οι κλειστοί χώροι, τα μισοσκόταδα, το ανθυγιεινό περιβάλλον, η σπαστική μουσική, σκοτώνουν τελικά την υγεία, φθείρουν το νευρικό σύστημα, και οδηγούν τους νέους, στα πρόωρα γηρατειά …

Σπαταλούμε πολύτιμο χρόνο στα χαμένα, ναρκωνόμαστε σε μια καρέκλα και δολοφονούμε τα όμορφα νεανικά μας χρόνια. Τόσες δυνάμεις, τέτοια υγεία, τόσο χρόνο, θα μπορούσαμε να κτίζαμε το μέλλον μας, θα μπορούσαμε να πλουτίζαμε με έργα αγάπης για το συνάνθρωπο, θα μπορούσαμε να γεμίζαμε τη ζωή μας με νόημα και περιεχόμενο. Ολόκληρη η ζωή μας, θα ήταν μια ψυχαγωγία, αν ζούσαμε και για τους άλλους ….

πηγή

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Εδώ και περισσότερες από δύο δεκαετίες αναβίωσε στο δύσμοιρο τόπο μας μια νέα μορφή αντιχριστιανικής πολεμικής δίνης. Ακούει στο όνομα «αρχαιολατρία» και έχει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα παλαιοτέρων αντιχριστιανικών πρακτικών. Το σύγχρονο «αρχαιολατρικό» κίνημα συνεχίζει με την ίδια ή και σφοδρότερη ορμήτον πόλεμο κατά της Εκκλησίας του Χριστού, όπως έκανε στο παρελθόν, χωρίς αποτέλεσμα, ο αθεϊστικός ορθολογισμός, ο μαρξισμός, ο μηδενισμός και γενικά η υλιστική ιδεολογία.

Έχει αποδειχθεί περίτρανα, πως η «αρχαιολατρία» είναι γέννημα αυτών των παταγωδώς χρεοκοπημένων ιδεολογιών. Μέσα από τα ερείπιά τους ξεπήδησε ένας περίεργος έρωτας για το απώτερο παρελθόν και ιδιαίτερα για τα θρησκευτικά μορφώματα της προχριστιανικής αρχαιότητας. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι οι ιθύνοντες των περισσοτέρων αρχαιολατρικών ομάδων ανήκαν στο παρελθόν είτε στη μαρξιστική ιδεολογία, είτε σε αναρχικές και περιθωριακές ομάδες, είτε στην υλιστική και μηδενιστική αστική διανόηση. Το πώς βεβαίως πρώην άθεοι μαρξιστές ή αστοί μηδενιστές έγιναν ξαφνικά φανατικοί θρησκευόμενοι, λάτρεις της αρχαίας θρησκείας, είναι ένα ερώτημα το οποίο χρήζει ιδιαίτερης επιστημονικής έρευνας!

Κύριος στόχος τους (ίσως και μοναδικός) είναι να πλήξουν το Χριστιανισμό. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι χρησιμοποιούνται οι ίδιες μέθοδοι και οι πηγές πολεμικής, που χρησιμοποιούνταν εδώ και αιώνες. Θεωρίες, οι οποίες έχουν καταρριφθεί πανηγυρικά ως ψευδείς και ανυπόστατες, πλασάρονται ως «νέα συνταρακτικά ντοκουμέντα, τα οποία θα γκρεμίσουν το χριστιανικό οικοδόμημα»! Διαστρεβλώνουν την ιστορία και κακοποιούν βάναυσα την ιστορική πραγματικότητα προκειμένου να διευκολύνουν το πολεμικό τους έργο κατά της Εκκλησίας.

Ξεφυλλίζοντας τα πάμπολλα περιοδικά και περιδιαβαίνοντας τις δαιδαλώδεις ιστοσελίδες του χώρου της ελληνικής και ξένης «αρχαιολατρίας», διαπιστώνουμε ένα απίστευτο μίσος κατά της Χριστιανικής Εκκλησίας. Συναντούμε μια πρωτόγνωρη προσπάθεια να σπιλωθεί το θείο πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που συχνά φθάνει σε ακρότητες χυδαίων ύβρεων. Βλέπουμε με έκπληξη μια πρωτοφανή παραχάραξη πληθώρας ιστορικών γεγονότων, για να «αποδειχθεί» ο Χριστιανισμός ως «η κύρια πηγή της κακοδαιμονίας του κόσμου», ως «το προαιώνιο άχθος της ανθρωπότητας», ως «η ισχυρή τροχοπέδη της προόδου και της επιστήμης», ως «σκοταδιστική και αντιδραστική συντεχνία των παπάδων» και άλλα απίστευτα! Βιώνουμε, ως χριστιανοί ένα, άνευ προηγουμένου, κλίμα απειλών και τρομοκρατίας, το οποίο εκτείνεται και ως αυτή την φυσική μας εξόντωση!

Εκεί που εστιάζουν περισσότερο τις εσκεμμένες ιστορικές στρεβλώσεις τους είναι η ανυπόστατη και αντιεπιστημονική άποψη ότι δήθεν ο Χριστιανισμός επιβλήθηκε δια της βίας στα πρωτοβυζαντινά χρόνια, προκαλώντας «ανείπωτες σφαγές, δηώσεις και καταστροφές» κατά των«αυτόχθονων» εθνικών θρησκειών. Ειδικά οι Έλληνες «αρχαιολάτρες» προσάπτουν στην Εκκλησία τη χιλιοειπωμένη κατηγορία ότι δήθεν αυτή «κατέσφαξε τους Έλληνες και κατέστρεψε τον ελληνικό πολιτισμό». Έχουν ως αρχή και προσφιλή μέθοδο να απομονώνουν ορισμένα ελάχιστα ιστορικά γεγονότα και αποσπάσματα από συγκεκριμένους απολογητικούς λόγους των Πατέρων της Εκκλησίας κατά των θρησκευτικών και μόνο πρακτικών του εθνισμού και να τα γενικεύουν. Αποσπούν επίσης ορισμένα στοιχεία από τις νομοθεσίες των αυτοκρατόρων στα πρωτοβυζαντινά χρόνια, τα οποία έθεταν κάποιους περιορισμούς στα ασύδοτα εθνικά ιερατεία και στα σκοταδιστικά θρησκευτικά κέντρα, όπως ήταν τα μαντεία, προκειμένου να στηρίξουν τις κατηγορίες τους.

Διαπρεπείς επιστήμονες έδωσαν πειστικές και επιστημονικές απαντήσεις σε αυτές τις κακόβουλες και ανυπόστατες κατηγορίες. Σοβαροί ιστορικοί, αρχαιολόγοι και ερευνητές Έλληνες και ξένοι, χωρίς να διάκεινται πολλές φορές ευμενώς προς την Εκκλησία, απέδειξαν τις σκόπιμες παραποιήσεις των «αρχαιολατρών». Όμως δυστυχώς πολύς κόσμος, που δεν μπορεί αντικειμενικά να έχει πρόσβαση σε αυτές τις απαντήσεις, πέφτει θύμα της παραπληροφόρησης. Το μεγάλο ατύχημα είναι ότι παρασύρονται και παράγοντες της παιδείας, οι οποίοι μεταφέρουν στις σχολικές αίθουσες αυτές τις ανυπόστατες και κακόβουλες θεωρίες. Μαθητές εκκολάπτονται έτσι ως μελλοντικοί αρνητές και πολέμιοι της Εκκλησίας!

Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να καταδείξει για μια ακόμα φορά το μεγάλο πρόβλημα των σύγχρονων καιρών. Να δώσει ένα ελάχιστο δείγμα αποδείξεων στους αστήρικτους ισχυρισμούς των αρχαιολατρικών παραδοξολογιών, μέσα στα περιορισμένα πλαίσια μιας μικρής πραγματείας.

Κατ’ αρχήν θέλουμε να διακηρύξουμε με έμφαση ότι την αποκλειστικότητα της αγάπης για τη διαχρονική Ελλάδα δεν τη χαρίζουμε σε κανέναν, πολλώ δε μάλλον στον κάθε αυτόκλητο «αρχαιολάτρη» και «ελληναρά». Δε θα ανεχθούμε ποτέ αμφισβήτηση του πατριωτισμού μας. Την αιώνια Ελλάδα μας την αγαπούμε, τουλάχιστον, όσο και εκείνοι.

Έχει αποδειχθεί πως το νεοφανές «αρχαιολατρικό» κίνημα είναι εισαγόμενο. Πρωτοεμφανίστηκε στην Αμερική τη δεκαετία του 1960, σε κύκλους περιθωριακών, οι οποίοι θέλοντας να διαμαρτυρηθούν κατά του θρησκευτικού πουριτανισμού, αναβίωσαν θρησκευτικές πίστεις και τελετουργίες αρχαίων νεκρών θρησκειών. Η «μόδα» αυτή πέρασε στη Δυτική Ευρώπη και εξαπλώθηκε στη συνέχεια σε όλο τον κόσμο. Επίσης αποδείχτηκε περίτρανα πως το παγκόσμιο (και το ελληνικό) «αρχαιολατρικό» κίνημα έχει όλα τα στοιχεία και τα χαρακτηριστικά του περιβόητου κινήματος της «Νέας Εποχής», της οποίας προωθεί τις ιδεολογικές θέσεις και διευκολύνει τις πρακτικές της επιδιώξεις.

Η επιστήμη της ανθρωπολογίας και της ψυχολογίας, όπως και η επιστήμη της ιστορίας, μας βεβαιώνει πως καμιά θρησκευτική πίστη ή ιδεολογία δεν εξαφανίστηκε ποτέ με τη βία. Αντίθετα, θρησκευτικές πίστεις ή άλλες ιδεολογίες που υπέστησαν διωγμούς και παντοειδείς περιορισμούς, ανδρώθηκαν και αναπτύχθηκαν περισσότερο και βγήκαν τελικά ωφελημένες από τις διώξεις! Τρανταχτό πρόσφατο παράδειγμα ο απηνής διωγμός της Εκκλησίας στα πρώην κομμουνιστικά κράτη. Καταργήθηκαν οι θρησκείες δι’ αυστηρότατων νόμων, όμως η θρησκευτική πίστη δεν έσβησε, το αντίθετο μάλιστα, αναζωπυρώθηκε! Ο ισχυρισμός λοιπόν των «αρχαιολατρών» ότι δήθεν ο Χριστιανισμός έσβησε τον εθνισμό με τη βία δεν έχει την παραμικρή επιστημονική και ιστορική τεκμηρίωση. Η παρακμή θρησκευτικών πίστεων και ιδεολογιών οφείλεται αποκλειστικά σε δικές τους εσωτερικές αδυναμίες.

Οι αρχαίες θρησκείες και εν προκειμένω η αρχαιοελληνική θρησκεία είχε καταρρεύσει πολύ πριν εμφανιστεί ο Χριστιανισμός. Η κατάρρευση είχε αρχίσει στα κλασικά χρόνια, από τη δράση των σοφιστών, των άλλων φιλοσόφων και των επιστημόνων και είχε σβήσει στα ρωμαϊκά χρόνια. Ο απίστευτος πρωτογονισμός της και ο χυδαίος ανθρωπομορφισμός των «θεοτήτων» της δε μπορούσε να σταθεί δίπλα στον ορθό λόγο και την πνευματική διαύγεια των σοφών προγόνων μας. Παρ’ όλες τις τιτάνιες προσπάθειες των ιερατείων της, που είχε τεράστια συμφέροντα από αυτή και τις διώξεις της εξουσίας κατ’ εντολήν των ιερατείων, η αρχαία θρησκεία είχε περιορισθεί στους αγράμματους όχλους. Δεν υπήρχαν επίσης πια οπαδοί της παραδοσιακής πίστεως, διότι είχε υποκατασταθεί σε μέγιστο βαθμό από τα ανατολικά μυστηριακά θρησκεύματα, που είχαν εισβάλει δυναμικά σε ολόκληρη την αυτοκρατορία και τον απίστευτο θρησκευτικό αμοραλισμό, ο οποίος είχε εδραιωθεί στις ψυχές των ανθρώπων. Τα έργα των ιστορικών των χρόνων εκείνων βεβαιώνουν περίτρανα το γεγονός αυτό, όπως αυτά του Πλουτάρχου, του Παυσανία, του Στράβωνα, του Πολύβιου κ.α. στα οποία διαπιστώνεται τέλεια εγκατάλειψη και σε αυτά ακόμη τα διάσημα «ιερά», όπως το δελφικό. Ο Στράβων τον 2ο μ.Χ. αιώνα αναφέρει χαρακτηριστικά για τους Δελφούς: «σήμερον και αυτός ο ναός των Δελφών έχει παραμεληθεί» (Στραβ. 9,15)

Ο Χριστιανισμός συνάντησε πρωτοφανή θρησκευτική, πνευματική και γενικότερη κατάπτωση στον αρχαίο κόσμο. Απατώνται οικτρά όσοι φαντάζονται την Ελλάδα του 3ου και 4ου μ. Χ. αιώνα να μοιάζει με την κλασική του 5ου π.Χ. αιώνα. Γι’ αυτό έγινε ενθουσιωδώς δεκτή η χριστιανική πίστη παρά τους φοβερούς διωγμούς διακοσίων πενήντα χρόνων. Ο κόσμος βρήκε αυτό που ζητούσε και δε μπορούσε να του δώσει η προχριστιανική αρχαιότητα.

Οι χριστιανοί δεν είχαν λόγο να γκρεμίσουν εγκαταλειμμένους και ερειπωμένους ναούς. Το έργο της κατεδάφισης είχε αναλάβει η παντελής έλλειψη θρησκευτών και κατά συνέπεια η εγκατάλειψη. Αναφέρουμε ως τρανταχτό παράδειγμα την ερήμωση του ονομαστού θρησκευτικού «ιερού» του Απόλλωνος στη Δάφνη της μεγαλουπόλεως Αντιόχειας, όπου, όταν το επισκέφτηκε ο ημιπαράφρων Ιουλιανός το Μάρτιο του 363, το βρήκε ερειπωμένο. Ανάμεσα στο ένα και πλέον εκατομμύριο κατοίκων της Αντιόχειας δεν υπήρχαν ελάχιστοι εθνικοί για να λειτουργήσουν και να συντηρήσουν το ονομαστό «ιερό». Μόνο ένας άθλιος ιερέας με μια χήνα στα χέρια παραβρέθηκε στη θυσία, προς μεγάλη έκπληξη και λύπη του ανεδαφικού και αποτυχημένου αυτοκράτορα. (Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλ., έκδοση Μαρτίνου, τομ. 6,στ.954)!

Υπήρχαν συγκεκριμένοι νόμοι, που απαγόρευαν την κατεδάφιση των αρχαίων «ιερών» και που προστάτευαν την αρχαία θρησκεία, όσο και αν αυτό δεν ακούγεται καλά στα αυτιά των «αρχαιολατρών». Ο Μέγας Κωνσταντίνος (324-337) έλεγε στους υπηκόους του: «Μπορείτε να μεταβαίνετε στους βωμούς και στα δημόσια ιερά σας και να τελείτε τη λατρεία σας σύμφωνα με τις συνήθειές σας» (Θεοδ. Κωδ.ΙΧ16,1 και 2)! Ο Εθνικός ιστορικός Σύμμαχος αναφέρει πως ο Κωνστάντιος (337-363) το 357 διατήρησε ευλαβικά τα προνόμια των Εστιάδων στη Ρώμη και γενικά επέτρεψε να γίνεται ακώλυτα η λατρεία των εθνικών (Επιστ.P.L.18,391)! Οι αυτοκράτορες Γρατιανός (364-379), Ουαλεντιανός (364-378) και Θεοδόσιος (379-395) όρισαν πως σε όσους ναούς εθνικών «σύχναζαν πλήθη, και που βρίσκονταν ακόμα σε δημόσια χρήση, να παραμένουν ανοικτοί» (Θεοδ. Κωδ.XVI 10,8). Οι διάδοχοι του Μ. Θεοδοσίου, Αρκάδιος (395-408) και Θεοδόσιος Β΄ (408-450), εξέδωσαν διατάγματα για την προστασία των νομοταγών εθνικών από αυθαιρεσίες κάποιων θερμόαιμων χριστιανών επάρχων «να μην τολμήσουν να απλώσουν βίαιο χέρι στους Εβραίους και τους εθνικούς» (Θεοδ. Κωδ.XVI 10,24). Ο πρώτος σε επιστολή του προς τον Ανθύπατο Αφρικής Απολλόδωρο (20 Αυγούστου 399), διέταξε: «Αν κάποιος επιχειρήσει να καταστρέψει ναούς (των εθνικών), οι οποίοι είναι κενοί από παράνομα αντικείμενα, δεν θα έχει την αυτοκρατορική στήριξη» (Θεοδ.Κωδ.XVI 10,18). (Για περισσότερα δες στην ιστοσελίδα: www.romanity.oodegr.com/chistianity.html).

Τους πιο πολλούς ναούς των εθνικών, που βρίσκονταν σε καλή κατάσταση τους μετέβαλαν σε χριστιανικούς ναούς και έτσι σώθηκαν από την κατάρρευση, όπως ο Παρθενώνας, το Ερέχθειο, το Θησείο, κ.α. Ας σκεφτούμε πως, αν ο Παρθενώνας δεν μεταβαλλόταν σε χριστιανικό ναό, δεν θα ήταν σήμερα στημένος στην ακρόπολη, να τον θαυμάζει η ανθρωπότητα, αλλά ένας σωρός από σπασμένα μάρμαρα!

Τα έργα τέχνης δεν τα κατέστρεψαν οι χριστιανοί, διότι αυτά δεν υπήρχαν πια, αφού τα είχαν αρπάξει οι ομόπιστοι των αρχαίων Ελλήνων, Ρωμαίοι. Το μετακομιστικό έργο των καλλιτεχνικών θησαυρών άρχισε ο Ρωμαίος σφαγέας της Ελλάδος Αιμίλιος Παύλος το 167 π.Χ. και το συνέχισαν όλοι οι κατοπινοί αυτοκράτορες. Φόρτωναν ατέλειωτα καράβια με αγάλματα και άλλα έργα τέχνης για τη Ρώμη, για να στολίσουν τις επαύλεις τους και την «αιώνια πόλη»! Ο παράφρων Νέρωνας άρπαξε το 66 μ. Χ. μόνο από τους Δελφούς πεντακόσια αγάλματα! Άλλα είχαν καταστραφεί από δηώσεις αγρίων εμφυλίων πολέμων μεταξύ των Ελλήνων. Αναφέρω ελάχιστα παραδείγματα: Πρώτον την ολοκληρωτική καταστροφή του Δίου της Μακεδονίας από τους Αιτωλούς το 219 π.Χ, υπό τον στρατηγό Σκόπα, ο οποίος «ενέπρησε τας στοάς τας περί το τέμενος και τα λοιπά διέφθειρε των αναθημάτων» (Πολυβίου, Ιστ.Δ΄,62,2-3). Το ίδιο χρόνο οι Αιτωλοί κατέστρεψαν ολοσχερώς το δωδωναίο «ιερό» υπό τον στρατηγό Δωρίμαχο (Πολυβίου, Ιστ.Δ΄,67,3). Ως αντίποινα οι Μακεδόνες υπό τον Φίλιππο Ε΄ εξαφάνισαν κυριολεκτικά το Θέρμο της Αιτωλίας, πυρπολώντας τον περίφημο ναό του Απόλλωνα και θρυμματίζοντας περισσότερα από δύο χιλιάδες αγάλματα (Πολυβίου, Ιστ.Ε΄,9). Το 201 π.Χ. ο Φίλιππος κατάστρεψε με ιδιαίτερη αγριότητα την Πέργαμο, όπου κατακρήμνισε ναούς και σύντριψε χιλιάδες αγάλματα (Πολυβίου, Ιστ.ΚΑ΄,1. Επίσης το 200 π. Χ. ο ίδιος κατάστρεψε με ιδιαίτερη μανία τα έργα τέχνης της Αττικής, «κατάστρεψε τα προγονικά ιερά που στόλιζαν και τον μικρότερο δήμο (της Αττικής), πυρπόλησε ΟΛΟΥΣ τους ναούς, ακρωτηρίασε τα αγάλματα των θεών, που κατάκεινται σήμερα ανάμεσα στις γκρεμισμένες πύλες των Αθηνών» (Λίβιος Τίτος Ρωμ.Ιστ.ΧΧΧΙ,30)! Ιδού οι πρώτοι και μεγαλύτεροι, πριν την εγκατάλειψη, καταστροφείς του αρχαιοελληνικού πολιτισμού!

Τα ελάχιστα εναπομείναντα, όσο και αν αυτό ακούγεται παράξενο, τα προστάτεψαν οι χριστιανοί, αναγνωρίζοντας την αισθητική τους αξία. Υπάρχουν αυτοκρατορικά διατάγματα, τα οποία αποσιωπούνται και που επιτάσσουν την προστασία των διάκοσμων των εθνικών ναών. Το περίφημο άγαλμα του Ολυμπίου Διός μεταφέρθηκε από το Μ. Κωνσταντίνο στην Κωνσταντινούπολη για να στολίσει τον ιππόδρομο. Επίσης τα διάσπαρτα μαρμάρινα ανάγλυφα εντοιχίζονταν στους χριστιανικούς ναούς, για καλλιέπεια. Ο αυτοκράτορας Ωνώριος (384-425) σε επιστολή του προς τον Βικάριο της Ισπανίας Μακρόβιο του 399, διέταξε: «Επιθυμούμε και να διατηρηθούν τα διακοσμητικά στοιχεία των δημοσίων κτηρίων (εθνικών ναών). Αν κάποιος επιχειρήσει να καταστρέψει αυτά τα έργα, δεν θα βασίζεται σε καμιά εξουσία»(Θεοδ.Κωδ.XVI 10,15)!

Μεμονωμένες περιπτώσεις αντεκδίκησης κάποιων χριστιανών, που είχαν δεινοπαθήσει από τους διωγμούς εθνικών, δεν αναιρούν τον κανόνα. Και αν ακόμη δεχτούμε κατεδάφιση κάποιων ναών από χριστιανούς, αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία, διότι εκείνοι τους έχτισαν ως εθνικοί, εκείνοι τους γκρέμισαν ως μετέπειτα χριστιανοί.

Για τις όποιες πολιτικές επιλογές των βυζαντινών αυτοκρατόρων κατά του καταρρέοντος εθνισμού δεν έχει λόγους να απολογείται η Εκκλησία. Εκείνοι εξέφραζαν τη κρατική εξουσία και δρούσαν για το συμφέρον του κράτους, όπως πίστευαν καλλίτερα. Κανένα όμως σημαίνον πρόσωπο της Εκκλησίας ευθύνεται ούτε για μία δίωξη εθνικού, πολλώ δε μάλλον για «γενοκτονίες» όπως ψευδέστατα ισχυρίζονται οι «αρχαιολάτρες». Η μοναδική περίπτωση του φόνου της φιλοσόφου (και κατηχημένης να βαπτιστεί χριστιανή) Υπατείας, τον οποίο έχουν ως «φλάμπουρο» οι «αρχαιολάτρες», αποδείχθηκε περίτρανα ότι ήταν καθαρά πολιτική δολοφονία, προϊόν του αδυσώπητου αγώνα μεταξύ των πολιτικών φατριών της Αλεξάνδρειας (βλ. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.ΚΓ΄,σελ.654).

Σχετικά με τη νομοθεσία των βυζαντινών αυτοκρατόρων κατά της εθνικής θρησκείας μπορούμε να πληροφορήσουμε τον αναγνώστη μας πως αυτή ποτέ δεν εφαρμόστηκε, διότι απλούστατα δεν χρειάστηκε να εφαρμοστεί, αφού ο εθνισμός ήταν πια παρελθόν και ψήγματα αυτού είχαν περιορισθεί σε απομακρυσμένες περιοχές, με λάτρεις αμόρφωτους χωρικούς. Αναφέραμε ήδη την μεγάλη πόλη της Αντιόχειας, όπου δε συνάντησε εθνικούς ο ονειροπαρμένος, θρησκομανής και ανεδαφικός αυτοκράτορας Ιουλιανός. Αναφέρουμε επίσης ως παράδειγμα το γεγονός πάμπολλων πόλεων της Ανατολής, τις οποίες … διέγραφε από τη δικαιοδοσία του κράτους, διότι οι κάτοικοί τους ήταν καθ’ ολοκληρίαν χριστιανοί! Ενδεικτικά παραθέτουμε τις διαγραφές των μεγαλουπόλεων Καισάρεια της Καππαδοκίας, Νισσίβεως και Εδέσσης της Μεσοποταμίας (βλ. Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, εκδ. Μαρτίνου, τομ.6,στ.954)!

Οι περισσότεροι νόμοι δεν είχαν στόχο τους απλούς πιστούς της αρχαίας θρησκείας, αλλά τα σκοταδιστικά κέντρα της, όπως τα διαβόητα μαντεία και ιδίως τα αισχρά «ιερά πορνεία», τα οποία εκμεταλλεύονταν άγρια τους ατυχείς εθνικούς λατρευτές και καλλιεργούσαν τη δεισιδαιμονία και την ανηθικότητα. Αναφέρουμε για παράδειγμα την κατεδάφιση του «ιερού» της Αφροδίτης στην Άφακα της Τύρου, όπου εκπορνεύονταν όχι μόνο γυναίκες, αλλά και άνδρες γύννιδες, δηλαδή κίναιδοι και όπου είχε καταστεί κέντρο διαφθοράς και ακολασίας! Απαγορεύτηκε η λειτουργία των διαβόητων μαντείων του Κλαρίου Απόλλωνα στην Κολοφώνα και του Διδυμαίου Απόλλωνος στη Μίλητο της Μ. Ασίας, διότι οι εκεί σκοταδιστές ιερείς και ψευτομάντεις είχαν υποκινήσει το φοβερό διωγμό του Διοκλητιανού, πείθοντας τον θρησκόληπτο αυτοκράτορα, πως οι «θεοί» στέλνουν ατυχίες στο κράτος εξαιτίας του …χριστιανικού μιάσματος, με αποτέλεσμα να βρει τραγικό μαρτυρικό θάνατο μέγα πλήθος χριστιανών, και να υποστούν μύριες διώξεις εκατομμύρια πιστοί.

Ας σημειωθεί εδώ πως οι πιο «αιμοσταγείς διώκτες των εθνικών» αυτοκράτορες, ως το Θεοδόσιο (379-395), είχαν τον τίτλο του «Μέγιστου Αρχιερέα» (Pontifex Maximus) της αρχαίας θρησκείας! Πως ήταν δυνατόν ο ίδιος ο ύπατος αρχιερέας της να είναι ταυτόχρονα και διώκτης της;

Κανένας δεν έχει αντίρρηση για την επιλογή των συγχρόνων μας «αρχαιολατρών» να αναβιώσουν την οποιαδήποτε μορφή της αρχαίας θρησκείας, πολλώ δε μάλλον δεν αντιτίθεται η Εκκλησίας μας, η οποία σέβεται απόλυτα την ελευθερία κάθε προσώπου. Για εκείνο που λυπούμαστε και ανησυχούμε, εκτός της άδικης πολεμικής του χυδαίου υβρεολογίου και των απειλών εναντίον μας, είναι και ο απαράδεχτος διαχωρισμός, που επιχειρούν, μεταξύ «Ελλήνων», δηλαδή των «αρχαιολατρών» και των χριστιανών! Επιχειρούν να αποστερήσουν την υψηλή ιδιότητα του Έλληνα από όλους όσους δεν ασπαζόμαστε την αρχαία θρησκεία! Είναι όμως πασίγνωστο πως η θρησκευτική πίστη ουδέποτε στην ιστορία αποτέλεσε μοναδικό χαρακτηριστικό εθνικής ταυτότητας, ούτε σε αυτή την αρχαία Ελλάδα, όπου απαιτούνταν και άλλα χαρακτηριστικά και όχι μόνον η θρησκεία, η οποία δεν ήταν σε όλους τους Έλληνες ομοιογενής και ενιαία! Ίσως κάποιοι παραξενευτούν αν τους πούμε πως η θρησκεία των αρχαίων Αθηναίων είχε τεράστιες διαφορές με τη θρησκεία, τα τελετουργικά και τις δοξασίες των Σπαρτιατών! Δεν είμαστε διατεθειμένοι λοιπόν να ανεχθούμε ούτε στο ελάχιστο τον επικίνδυνο, για τη συνοχή της κοινωνίας και του έθνους μας, αυτόν τον ιδιότυπο ρατσιστικό διαχωρισμό σε γνήσιους και μη γνήσιους Έλληνες. Είμαστε όλοι γνήσιοι Έλληνες, τουλάχιστον, όσο και εκείνοι, που θέλουν να καπηλευτούν την εθνική μας υπόσταση!

Εν κατακλείδι θέλουμε να τονίσουμε ότι το νεοφανές «αρχαιολατρικό» φαινόμενο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια νέα έκδοση της προαιώνιας αντιπαλότητας του ξεπεσμένου «κόσμου» κατά της Εκκλησίας του Χριστού. Είναι η νέα μορφή έκφρασης των αντιθέων δυνάμεων «του άρχοντος του αιώνος τούτου» (Ιωάν.12,31), με στόχο την αναστολή της σώζουσας διακονίας της Εκκλησίας μας. Όμως δε μας φοβίζει η ορμή και το μένος του, διότι γνωρίζουμε πολύ καλά, πως είναι μια ακόμη παροδική επίθεση, η οποία αργά η γρήγορα θα σβήσει, όπως κατέρρευσαν, έσβησαν και βυθίστηκαν στην ιστορική λήθη, άπειρες άλλες, φαινομενικά αήττητες δυνάμεις, στο δύο χιλιάδων χρόνων παρελθόν της Εκκλησίας μας! Η αρχαιοελληνική παγανιστική θρησκεία εξυπηρετούσε τις πνευματικές ανάγκες των προγόνων μας όσο αυτοί βρισκόταν σε θρησκευτικό πρωτογονισμό. Όταν όμως αναπτύχθηκε το ελληνικό πνεύμα, η αρχαία θρησκεία έκλεισε τον κύκλο της οριστικά και τέθηκε αναπόφευκτα στο περιθώριο της ιστορίας. Κάτι που δε μπορούν να αντιληφτούν οι σύγχρονοι λατρευτές της και επιχειρούν να την νεκραναστήσουν, όπως επιχειρούσαν να αναστήσουν το κουφάρι κάποιου νεκρού ο «ορθολογιστής» Νίκος Καζαντζάκης και ο «πρωτοπόρος αρχαιολάτρης» Άγγελος Σικελιανός με μαγικές τελετουργίες στα χρόνια του μεσοπολέμου! Το γένος των Ελλήνων, (όπως και δισεκατομμύρια ανθρώπινα πρόσωπα σε όλο τον κόσμο) έχει συνδέσει εδώ και δύο χιλιετίες την ιστορική του πορεία με τον μόνο αληθινό Θεό, τον Ιησού Χριστό, ο Οποίος είναι συν τοις άλλοις και ιστορική πραγματικότητα, αφού σαρκώθηκε και έζησε σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο, σε αντίθεση με τις παγανιστικές «θεότητες» οι οποίες πέρα από παράλογες, ανήθικες και ανίσχυρες είναι ανύπαρκτα πλάσματα ευφάνταστων μυθογράφων! Την αρχαιοελληνική θρησκεία δε τη σκότωσαν οι Χριστιανοί, όπως ισχυρίζονται οι όψιμοι λάτρεις της, διότι απλά είναι αφέλεια και παραλογισμός να σκοτώνει κάποιος ένα πτώμα, τυμπανιαίο και όζον, όπως ήταν αυτή στα πρωτοχριστιανικά χρόνια! Η Εκκλησία την κρίσιμη εκείνη εποχή είχε να κάνει σοβαρότερα πράγματα από το να κυνηγά φαντάσματα του εφιαλτικού παρελθόντος!

πηγή

Γιατί τόσο κακό στον κόσμο;

Ποιος δεν απορεί με τις βουλές του Θεού; Συχνά βγάζουμε λανθασμένα και άδικα συμπεράσματα επειδή δεν καταλαβαίνουμε. Η παρακάτω ιστορία που μας στείλατε είναι ιδιαίτερα διδακτική.

Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης

«Ένας ασκητής βλέποντας την αδικία πού υπάρχει στον κόσμο προσευχόταν στο Θεό και του ζητούσε να του αποκαλύψει το λόγο που δίκαιοι και ευλαβείς άνθρωποι δυστυχούν και βασανίζονται άδικα, ενώ άδικοι και αμαρτωλοί πλουτίζουν και αναπαύονται.

Ενώ προσευχόταν ο ασκητής να του αποκαλύψει ο Θεός το μυστήριο, άκουσε φωνή που του έλεγε: – Μη ζητάς εκείνα που δε φτάνει ο νους σου και η δύναμη της γνώσης σου. Ούτε να ερευνάς τα απόκρυφα, γιατί τα κρίματα του Θεού είναι άβυσσος. Αλλά, επειδή ζήτησες να μάθεις, κατέβα στον κόσμο και κάθισε σ’ ένα μέρος και πρόσεχε αυτά που θα δεις, για να καταλάβεις από τη μικρή αυτή δοκιμή, ένα μικρό μέρος από τις κρίσεις του Θεού. Θα γνωρίσεις τότε ότι είναι ανεξερεύνητη και ανεξιχνίαστη η προνοητική διακυβέρνηση του Θεού για όλα. Ο γέροντας, όταν τ’ άκουσε αυτά, κατέβηκε με πολλή προσοχή στον κόσμο κι έφτασε σ’ ένα λιβάδι που το διέσχιζε ένας πολυσύχναστος δρόμος.
Εκεί κοντά ήταν μία βρύση κι ένα γέρικο δέντρο, στην κουφάλα του οποίου μπήκε ο γέροντας και κρύφτηκε καλά. Μετά από λίγο πέρασε ένας πλούσιος πάνω στο άλογό του. Σταμάτησε για λίγο στη βρύση, για να πιει νερό και να ξεκουραστεί. Αφού ξεδίψασε, έβγαλε από την τσέπη του ένα πουγκί με εκατό φλουριά και τα μετρούσε. Όταν τελείωσε το μέτρημα, θέλησε πάλι να τα βάλει στη θέση τους. Χωρίς όμως να το καταλάβει, το πουγκί έπεσε στα χόρτα. Έφαγε, ξεκουράστηκε, κοιμήθηκε και μετά καβαλίκεψε το άλογο κι έφυγε χωρίς ν’ αντιληφθεί τίποτα για τα φλουριά. Μετά από λίγο ήρθε άλλος περαστικός στη βρύση, βρήκε το πουγκί με τα φλουριά, το πήρε κι έφυγε τρέχοντας μέσ’ απ’ τα χωράφια. Πέρασε λίγη ώρα και φάνηκε άλλος περαστικός.
Κουρασμένος, όπως ήταν, σταμάτησε κι αυτός στη βρύση, πήρε λίγο νεράκι, έβγαλε και λίγο ψωμάκι από ένα μαντήλι και κάθισε να φάει. Την ώρα, που ο φτωχός εκείνος έτρωγε, φάνηκε ο πλούσιος καβαλάρης εξαγριωμένος, με αλλοιωμένο το πρόσωπο από οργή, και όρμισε επάνω του. Με θυμό φώναζε να του δώσει τα φλουριά του. Ο φτωχός, μη έχοντας ιδέα για τα φλουριά, διαβεβαίωνε με όρκους πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Εκείνος όμως, όπως ήταν θυμωμένος, άρχισε να τον δέρνει και να τον χτυπά, μέχρι που τον θανάτωσε. Έψαξε μετά όλα τα ρούχα του φτωχού, δεν βρήκε τίποτα και έφυγε λυπημένος.

Ο γέροντας εκείνος τα έβλεπε όλα αυτά μέσα άπ’ την κουφάλα και θαύμαζε. Λυπόταν πολύ κι έκλαιγε για τον άδικο φόνο που είδε και προσευχόμενος στον Κύριο, έλεγε: – Κύριε, τι σημαίνει αυτό το θέλημά Σου; Γνώρισε μου, Σε παρακαλώ, πώς υπομένει η αγαθότητα Σου τέτοια αδικία. Άλλος έχασε τα φλουριά, άλλος τα βρήκε κι άλλος άδικα φονεύθηκε! Ενώ ο γέροντας προσευχόταν με δάκρυα, κατέβηκε ο Άγγελος Κυρίου και του είπε: – Μη λυπάσαι, γέροντα, ούτε να σου κακοφαίνεται και να νομίζεις ότι όλα αυτά γίνονται τάχα χωρίς θέλημα Θεού. Αλλά άπ’ αυτά πού συμβαίνουν, άλλα γίνονται κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση κι άλλα κατά οικονομία. Άκουσε λοιπόν: Αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε.

Ο τελευταίος είχε ένα περιβόλι αξίας εκατό φλουριών. Ο πλούσιος, επειδή ήταν πλεονέκτης, τον εξανάγκασε να του το δώσει για πενήντα φλουριά. Ο φτωχός εκείνος, μη έχοντας τι να κάνει, παρακαλούσε το Θεό να κάνει την εκδίκηση. Γι’ αυτό και οικονόμησε ο Θεός και του τα έδωσε διπλά. Εκείνος, πάλι, ο φτωχός, ο κουρασμένος, που δεν βρήκε τίποτα και φονεύτηκε άδικα, είχε κάνει μια φορά φόνο. Μετανόησε όμως ειλικρινά και σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή του τα έργα του ήταν χριστιανικά και θεάρεστα. Διαρκώς παρακαλούσε το Θεό να τον συγχωρέσει για το φόνο που διέπραξε και συνήθιζε να λέει: «Θεέ μου, τέτοιο θάνατο πού έδωσα, ίδιο να μου δώσεις!». Βέβαια, ο Κύριός μας τον είχε συγχωρέσει από την πρώτη στιγμή πού εκδήλωσε τη μετάνοιά του. Συγκινήθηκε όμως ιδιαίτερα από το φιλότιμο του παιδιού του, το οποίο όχι μόνο φρόντιζε για την τήρηση των εντολών του, αλλά ήθελε και να πληρώσει για το παλιό του φταίξιμο.
Έτσι δεν του χάλασε το χατίρι, επέτρεψε να πεθάνει με βίαιο τρόπο – όπως του το είχε ζητήσει – και το πήρε κοντά Του, χαρίζοντας του μάλιστα και λαμπρό στεφάνι γι’ αυτό του το φιλότιμο! Ο άλλος, τέλος, ο πλεονέκτης, που έχασε τα φλουριά κι έκανε το φόνο, θα κολαζόταν για την πλεονεξία και τη φιλαργυρία του. Το άφησε λοιπόν ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου για να πονέσει η ψυχή του και να έρθει σε μετάνοια. Με την αφορμή αυτή αφήνει τώρα τον κόσμο και πάει να γίνει καλόγερος! ”Λοιπόν, πού, σε ποια περίπτωση, βλέπεις να ήταν άδικος ή σκληρός και άπονος ο Θεός;

Γι’ αυτό στο εξής να μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, γιατί Εκείνος τις κάνει δίκαια και όπως ξέρει, ενώ εσύ τις περνάς για άδικες. Γνώριζε επίσης ότι και πολλά άλλα γίνονται στον κόσμο με το θέλημα του Θεού για λόγους που οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν. Κι έτσι το σωστό είναι να λέει ο καθένας: «Δίκαιος ει Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις σου.» (Ψαλμ. ΡΙΗ, 137).

πηγή: http://1myblog.pblogs.gr/2009/12/giati-to-kako-ston-kosmo.html

http://opougis.blogspot.com/2011/03/blog-post_15.html