Ο Χριστός αφορμή και αιτία ζητάει για να συγχωρέσει και να βάλει στον Παράδεισο!

Γέροντας Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης (1897-1959).

Είχε πάει κάποτε στον Γέροντα Ιωσήφ τον Σπηλαιώτη -την ευχή του να ‘χουμε που ‘ταν στ’ Άγιο Όρος, μεγάλος ασκητής, εκοιμήθη- ένας πατριώτης του. […]
Πήγε, λοιπόν, κι ο Γέροντας ρωτούσε για όλους τους παλιούς εκεί. Πώς ρωτάμε, αν έλθει κάποιος απ’ το χωριό μας; Τι κάνει ο τάδε; Τι κάνει ο τάδε; Όλα αυτά. Έτσι ρώταγε κι ο Γέροντας Ιωσήφ, να ‘χουμε την ευχούλα του. Μεγάλος αγωνιστής. Και μεγάλος πατριώτης. Και έφτασαν σε κάποιον και λέει:
– Αυτός τι κάνει;
Ήταν λίγο δυσκολεμένος.
– Αυτός, λέει, Γέροντα, πέθανε χωρίς να εξομολογηθεί. Και μας άφησε μεγάλη στενοχώρια.
Τον κοίταξε καλά-καλά ο Γέροντας, διεισδυτικά και με νόημα, εμβλέψας, που λέει το Ευαγγέλιο, και τι του λέει;
– Αδελφέ δεν έχεις δίκαιο. Εξομολογήθηκε ο Κώστας.

[…]
– Πώς εξομολογήθηκε;
– Πριν φύγει μου έγραψε ένα γράμμα. Και μου τα έγραψε όλα. Όλα! Κι εγώ, από την ώρα που τα ‘γραψε και έριξε το γράμμα, ο Θεός τον είχε συγχωρέσει. Το είδα εγώ. Κι όταν πήρα το γράμμα και το διάβασα, τον συγχώρεσα κι εγώ.
Θα μου πεις, “Γιατί τα κάνει αυτά ο Θεός”; Μα ο Θεός τρώγεται, ρε παιδιά, να Του δώσουμε μια αφορμή…
Καταλαβαίνετε πώς τρώγεται; Τρώγεται! Τρώγεται!
Κι άλλη φορά, πάλι ο Γέροντας, ας το πούμε κι αυτό, δεν πειράζει, όλα μες στην ίδια Χάρη είναι, είδε στο ύπνο του ο Γέροντας Ιωσήφ, που ‘ταν ακόμη στο Άγιο Όρος, έτι ζων, δηλαδή, τον παπά του χωριού του, ο οποίος είχε πεθάνει. Και τι του λέει;
– Γέροντα Ιωσήφ, να σου πω κάτι. Όταν ήμουνα στη γη, πίστευα πως μόνο οι προσευχές των ιερέων, βγάζουν ανθρώπους απ’ την κόλαση και συγχωράνε αμαρτωλούς. Τώρα εδώ που ήρθα, ξέρεις τι βλέπω; Όχι μόνο οι προσευχές των ιερέων, που είναι απαραίτητες, σίγουρα, αλλά και οι προσευχές των Χριστιανών και των ανθρώπων βγάζουν ανθρώπους απ’ την κόλαση. Γιατί; Γιατί ο Χριστός αφορμή και αιτία ζητάει και τρώγεται να Του δώσουμε αυτή την αφορμή να συγχωρέσει και να βάλει στον Παράδεισο.

Καταλάβατε ότι χάνουμε την ψυχή μας τζάμπα από την αμέλεια και την αδιαφορία;
Τόσο ενδιαφέρεται ο Χριστός. Τόσο μας αγαπάει. Και τόσα μας προσφέρει.

Από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη, π. Ανανία Κουστένη, «Λόγοι για τον Άγιο Νεκτάριο», τόμος Δ’, των εκδόσεων Ακτή.

 
Πηγή
 
 
 
 

Και σαν βρει καρδιά, που δεν Του εναντιώνεται, καρδιά ταπεινή, μπαίνει μέσα της και τη γεμίζει χαρά

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος.
 

 Ο Θεός βρίσκεται παντού. Και σαν βρει καρδιά, που δεν Του εναντιώνεται, καρδιά ταπεινή, μπαίνει μέσα της και τη γεμίζει χαρά. Τόση είναι η χαρά της καρδιάς, που έχει μέσα της το Θεό, ώστε κολλάει πάνω Του και δεν θέλει ποτέ να Τον αποχωριστεί. Σε καρδιά φουσκωμένη από εγωισμό δεν πλησιάζει ο Κύριος. Κι έτσι αυτή καταθλίβεται, μαραζώνει και σιγολιώνει, βυθισμένη στην άγνοια, τη λύπη και το σκοτάδι. 
Όσο αμαρτωλοί κι αν είμαστε, μόλις στραφούμε με μετάνοια και πόθο προς τον Κύριο, η θύρα της καρδιάς μας ανοίγει σ’ Εκείνον. Η εσωτερική ακαθαρσία ξεχύνεται έξω, για να παραχωρήσει τη θέση της στην καθαρότητα, την αρετή, τον Ίδιο το Σωτήρα, τον μεγάλο Επισκέπτη της ψυχής, τον κομιστή της χαράς, του φωτός, του ελέους. Θείο Δώρο είναι αυτή η ευλογημένη κατάσταση, όχι δικό μας κατόρθωμα. 
Και αφού είναι δώρο, πρέπει να ευχαριστούμε το Δωρητή με ταπείνωση. Ταπείνωση! Η βάση κάθε Αρετής και η προϋπόθεση της Πνευματικής καρποφορίας! Έχετε ταπείνωση; Έχετε το Θεό. Τα έχετε όλα! Δεν έχετε ταπείνωση; Τα χάνετε όλα!

 

Πηγή

 

 

 

Επιδιώκετε την αγάπη (Αγίου Νεκταρίου)

Αγίου Νεκταρίου


 Επιδιώκετε την αγάπη. Ζητάτε καθημερινά από το Θεό την αγάπη. Μαζί με την αγάπη έρχεται και όλο το πλήθος των αγαθών και των αρετών. Αγαπάτε για ν’ αγαπάστε και σεις από τους άλλους. Δώστε στο Θεό όλη σας την καρδιά, ώστε να μένετε στην αγάπη. «Ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ μένει» (Α’ Ιωάν. 4,16).


 Οφείλετε να έχετε πολλή προσοχή στις μεταξύ σας σχέσεις και να ευλαβείστε ο ένας τον άλλον ως πρόσωπα ιερά, ως εικόνες του Θεού. Να μην αποβλέπετε ποτέ στο σώμα ή στην ομορφιά του, αλλά στην ψυχή.

  Προσέχετε το αίσθημα της αγάπης, γιατί όταν η καρδιά δεν θερμαίνεται από την καθαρή προσευχή, η αγάπη κινδυνεύει να γίνει σαρκική και αφύσικη- κινδυνεύει να σκοτίσει το νου και να κατακάψει την καρδιά.

  Πρέπει να εξετάζουμε καθημερινά μήπως η αγάπη μας δεν απορρέει από το σύνδεσμο της κοινής μας αγάπης προς το Χριστό• μήπως δεν πηγάζει από το πλήρωμα της αγάπης μας προς τον Κύριο.
  Αυτός που αγρυπνεί να διατηρήσει αγνή την αγάπη, θα φυλαχθεί από τις παγίδες του πονηρού που προσπαθεί σιγά -σιγά να μετατρέψει την χριστιανική αγάπη σε αγάπη κοινή και συναισθηματική.
 
 
 
 
 

Τα Αργητάκια

Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος

 

«Εμείς που πέσαμε, ας πολεμάμε προπαντός τον δαίμονα της απογοητεύσεως.
Διότι αυτός έρχεται κοντά μας την ώρα της προσευχής και, υπενθυμίζοντας την προηγούμενη κατάσταση της καθαρότητας, επιδιώκει να μας απομακρύνει από την προσευχή.
  Μη παραξενεύεσαι λοιπόν κι’ αν ακόμη πέφτεις καθημερινά,ούτε να δραπετεύεις απ’ τον αγώνα, αλλά να στέκεσαι γενναία. Έτσι ο άγγελος, που σε φυλάει, θα σεβασθεί την υπομονή σου. Όταν το τραύμα είναι ζεστό και πρόσφατο, εύκολα γιατρεύεται.  Τα χρόνια όμως τραύματα, που είναι μάλιστα αφρόντιστα και διαποιημένα, δύσκολα θεραπεύονται και χρειάζονται πολύ κόπο και φάρμακα και νυστέρια και καυτηριασμούς. Όμως πολλά που είναι ανίατα ή χρειάζονται μακροχρόνιες θεραπείες, θεραπεύονται από τον Θεό, στον Οποίο τα πάντα είναι δυνατά.

  Προ της πτώσεως οι δαίμονες μας υποβάλλουν πως ο Θεός είναι φιλάνθρωπος. Ύστερα όμως από την πτώση λένε πως ο Θεός είναι σκληρός.

 Μην πιστεύεις σ’ αυτόν που, ύστερα από πτώσεις σε μικρά ελαττώματα, σου λέει: «Αυτό δεν θάπρεπε να το κάνεις ή αυτό δεν είναι τίποτε. Διότι πολλές φορές το θυμό του δικαστή τον εξουδετερώνουν τα μικρά δώρα».
 
 
 
 
 
 

«Πρέπει να κλαίμε και για τις αμαρτίες του πλησίον μας- χωρίς αυτό κανένας άνθρωπος δεν θά σωθεί».

Σχετική εικόνα
Σχετική εικόνα

 Κάνεις δεν είναι τόσο ανόητος, όσο αυτός που δεν μπορεί να δει τις δικές του αμαρτίες, αλλά επίσης δεν μπορεί να δει τις αρετές των άλλων. Κανείς δεν είναι τόσο φωτισμένος, όσο αυτός πού μπορεί να δει και να αναγνωρίσει τις δικές του αμαρτίες και τις αρετές των άλλων.

 Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξισώνει εκείνους, οι οποιοι βλέπουν μόνον τα λάθη των άλλων, με μύγες πού πέφτουν πάνω στις πληγές των άλλων όχι γιά να τούς θεραπεύσουν, αλλά γιά να τούς καταφάγουν και να τούς μολύνουν περισσότερο.

 «Ο Θεός μάς έχει στείλει εδώ γιά να εξιλεωθούμε», έλεγε ο μακάριος Θεόφιλος του Κιέβου (1853). Εκείνος πού γνωρίζει και συναισθάνεται ότι βρίσκεται στη, ζωή για να εξιλεωθεί, ησυχάζει στη σιωπή και την περισυλλογή για τις δικές του αμαρτίες, πού τον έφεραν εδώ ώστε να μετανιώσει γι’ αυτές. Ο όσιος γράφει επίσης:«Πρέπει να κλαίμε και για τις αμαρτίες του πλησίον μας- χωρίς αυτό κανένας άνθρωπος δεν θά σωθεί».

 Να κλαίμε ή να τις δημοσιεύουμε – πώς είναι σωστά γραμμένο, παιδί μου; Κατά τον όσιο Θεόφιλο, να κλαίμε γιά τις αμαρτίες του πλησίον• ενώ, κατά τον Σατανά, να τις αποκαλύπτουμε.

 Οταν ο όσιος Θεόφιλος έφθασε στα πρόθυρα του θανάτου, αυτό το παράγγελμα άφησε ως διαθήκη στους αδελφούς του: «Μνημονεύετε τον δυσώδη Θεόφιλο!». Ιδού, λοιπόν, η μαρτυρία του αγιότερου ανθρώπου στο Κίεβο το έτος 1853.

”Ο πρόλογος της Αχρίδος”-Αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς,μήνας Ιούνιος
 
 
 
 
 
 

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Με την διαπόμπευση των άλλων το κακό μεγεθύνεται!

Ας μην λέμε «ποιοι αμάρτησαν», αλλ’ ας φροντίσουμε να διορθώσουμε όσους αμάρτησαν. Γιατί είναι πράγματι φοβερή η συνήθεια, φοβερό κακό το να κατηγορούμε μόνο τους αδελφούς μας και να μην φροντίζουμε γι’ αυτούς. Το να διαπομπεύουμε τα κακά των ασθενών και να μην τα θεραπεύουμε. Ας αποβάλουμε, αγαπητοί, αυτή την κακή συνήθεια, γιατί δεν είναι μικρή η ζημιά που προξενεί. Και πώς την προξενεί, θα σας πω.

Σε άκουσε κάποιος να λες, ότι είναι πολλοί εκείνοι που έκαναν το τάδε κακό και χωρίς να ελέγξει τον λόγο, τον μετέφερε σε άλλον. Εκείνος, πάλι, χωρίς να το καλοεξετάσει το είπε σε άλλον. Έτσι, αυξανόμενη σιγά – σιγά αυτή η φήμη, στην Εκκλησία προκαλεί ντροπή, ενώ σ’ εκείνους που παραπλανήθηκαν δεν επιφέρει καμιά ωφέλεια αλλά βλάβη και σ’ αυτούς και σε άλλους. Γιατί κι’ αν ακόμη είναι λίγοι, εμείς με τις πολλές διαδόσεις τους κάνουμε πολλούς, κι’ έτσι και τους υγιείς τους κάνουμε ασθενέστερους και σπρώχνουμε να πέσουν εκείνους που πρόκειται να πέσουν. Γιατί… όταν αυτά τα ακούσει ο ασθενής στην πίστη θα τρέξει προς το πλήθος εκείνων που έχουν πέσει.

Ας μην χαιρόμαστε, λοιπόν, ούτε γι’ αυτό ούτε και για οποιοδήποτε άλλο πονηρό κατασκεύασμα, κι’ αν ακόμη είναι πολλοί οι αμαρτάνοντες, ώστε να τους διαπομπεύουν και να λένε, ότι είναι πολλοί, αλλ’ ας τους κλείνουμε το στόμα κι’ ας τους συγκρατούμε…

Μην διαπομπεύεις, λοιπόν, τα αμαρτήματα, αλλά θεράπευσέ τα. Γιατί όπως ακριβώς εκείνοι που τα διαπομπεύουν και ασχολούνται μόνο με αυτό, κι’ αν ακόμη είναι λίγοι εκείνοι που αμάρτησαν συντελούν στο να φαίνονται πολλοί, έτσι κι’ εκείνοι που συγκρατούν κι’ αποστομώνουν τους δυσφημιστές και φροντίζουν για εκείνους που έπεσαν, κι’ αν είναι αυτοί πολλοί, κι’ αυτούς τους διορθώνουν εύκολα, και δεν αφήνουν κανένα άλλον να βλαφτεί από την διάδοση αυτή.

Δεν άκουσες τον Δαυίδ όταν θρηνούσε τον Σαούλ; «Πώς έπεσαν οι δυνατοί; Μην το κάνετε γνωστό στη Γεθ, ούτε να επιτρέψετε να διαδοθεί σαν χαρμόσυνη είδηση στους δρόμους της Ασκάλωνος, για να μην ευφρανθούν οι θυγατέρες των αλλοφύ¬λων, ούτε να νοιώσουν αγαλλίαση οι θυγατέρες των απερίτμητων» (Β’ Βασ, 1,19).

Αν, λοιπόν, δεν ήθελε να διαπομπεύσει ένα πράγμα φανερό, ώστε να μην νοιώσουν ευχαρίστηση οι εχθροί, πόσο μάλλον δεν πρέπει να γνωστοποιούμε τα δικά μας στα αυτιά ανθρώπων έκτος Εκκλησίας, ή καλύτερα ούτε στ’ αυτιά των δικών μας, ώστε ούτε οι εχθροί μας ακούοντάς τα να χαίρονται, ούτε οι δικοί μας ακούοντάς τα να πέφτουν αλλά να τα συγκρατούμε και να τα περιφράζουμε από παντού.

Μην μου λες ότι, το είπα στον τάδε. Κράτα τον μέσα σου τον λόγο. Γιατί, όπως εσύ δεν άντεξες να σιωπήσεις, έτσι δεν θα αντέξει κι’ εκείνος!

Ας μην εξετάζουμε αυτό μόνο, αν δηλαδή είναι πολλοί οι παρασυρμένοι, αλλ’ ας φροντίζουμε πως θα τους απομακρύνουμε απ’ αυτά. Ας μην εξυψώνουμε τα πράγματα των εχθρών μας και να μειώνουμε τα δικά μας. Ας μην παρουσιάζουμε εκείνους ισχυρούς και τα δικά μας πράγματα ασθενή, αλλά να κάνουμε το εντελώς αντίθετο.

Γνωρίζει και η φήμη πολλές φορές να καταποντίζει και να ανορθώνει μία ψυχή, και να εκβάλλει την προθυμία εκεί όπου απουσιάζει, και να την αφαιρεί εκεί που δεν υπάρχει.

Γι’ αυτό σας συμβουλεύω να αυξάνετε τις φήμες εκείνες που εξυψώνουν τα δικά μας παραπτώματα και τα κάνουν να φαίνονται μεγάλα, κι’ όχι εκείνες που προξενούν ντροπή στην κοινότητα των αδελφών. Κι’ αν τύχει κι’ ακούσουμε κάτι καλό, να το διαδίδουμε σε όλους, αν όμως ακούσουμε κάποιο φαύλο και κακό, ας το κρύψουμε μέσα μας κι’ ας κάνουμε το παν, ώστε να το εξαλείψουμε.

(Από τον Η΄ Λόγο του «Κατά Ιουδαίων».Ε.Π.Ε τ.34)

 

Πηγή

 

 

 

Να μάθουν οι χριστιανοί να πρωτοστατούν στα καλά έργα

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟΝ Δ’ΛΟΥΚΑ (Τίτ. 3, 8-15)

Ο Απόστολος Παύλος όταν ελευθερώθηκε από την πρώτη φυλάκισή του στη Ρώμη έφθασε στην Κρήτη με τον πολύτιμο συνεργό του Τίτο. Μετά από μικρό χρονικό διάστημα αποστολικής δράσεως, ο Απόστολος Παύλος κατέστησε τον Τίτον Επίσκοπο Κρήτης, να συνεχίσει το έργο του ευαγγελισμού του λαού και ο ίδιος ο Απόστολος συνέχισε την περιοδεία του στην Μικρά Ασία και Ελλάδα, για μία ακόμη φορά. Προχωρώντας ο Απόστολος Παύλος προς την Νικόπολη της Β.Δ. Ελλάδας, όπου σκόπευε να παραμείνει κατά την χειμερινή περίοδο 66-67 μ.Χ., στέλνει Επιστολή του στον Τίτο και τον προσκαλεί να πάει να τον συναντήσει στην Νικόπολη. Το τελευταίο μέρος αυτής της Επιστολής, που ακούσαμε σήμερα.

Όπως γνωρίζουμε και από τις άλλες 13 Επιστολές του, τον Απόστολο Παύλο ιδιαίτερα απασχολούσε το θέμα της έμπρακτης αγάπης. Με την Επιστολή του αυτή, ο Απόστολος Παύλος θέλει να στρέψει την προσοχή του Επισκόπου Τίτου, για μία ακόμη φορά, στο αγαπημένο του θέμα της αγάπης. Και είναι άξιον προσοχής τό ότι, στην μικρή αυτή περικοπή, δυό φορές ο Απόστολος τονίζει το ίδιο θέμα· γράφει: «όσοι έχουν πιστέψει στο Θεό να φροντίζουν να πρωτοστατούν σε καλά έργα. Αυτά είναι τα καλά και ωφέλιμα στους ανθρώπους» (στίχ.8). Και λίγο πιο κάτω: «Ας μαθαίνουν και οι δικοί μας -οι χριστιανοί- να πρωτοστατούν σε καλά έργα, για να αντιμετωπίζουν τις επείγουσες υλικές ανάγκες, ώστε η ζωή τους να μην είναι άκαρπη» (στίχ. 14).

Ας προσέξουμε μία λέξη που επαναλαμβάνει ο Απόστολος Παύλος: «να πρωτοστατούν» σε καλά έργα. Να μάθουν οι χριστιανοί να πρωτοστατούν στα καλά έργα, όχι να έρχονται τελευταίοι. Για τον Απόστολο Παύλο δεν είναι αρκετό, το να δώσει ο χριστιανός κάτι -από αυτά που του περισσεύουν- σε ένα φτωχό, που θα χτυπήσει την πόρτα του και θα του ζητήσει ελεημοσύνη. Ζητεί να μάθουν οι χριστιανοί να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και να πρωτοστατούν στη βοήθεια πεινασμένων, γυμνών, ασθενών, προσφύγων και άλλων συνανθρώπων μας, που δεν μπορούν να επιβιώσουν και χρειάζονται συμπαράσταση. Άλλωστε είναι γνωστόν, ότι ο Χριστός, κατά την Δευτέρα Παρουσία Του με βάση αυτά τα έργα της αγάπης θα μας κρίνει (βλέπ.Ματθ.25,31-46).

Δεν σας κάνει εντύπωση το ότι ο Απόστολος Παύλος δεν γράφει: «να μάθουν οι πλούσιοι να δίνουν και να πρωτοστατούν στα καλά έργα»; Ούτε το Ευαγγέλιο γράφει ότι στην Δευτέρα Παρουσία Του θα καλέσει ο Χριστός τους πλουσίους και θα τους κρίνει άν έδωσαν βοήθεια σε πεινασμένους, ή αν έντυσαν γυμνούς κλπ.. Όλους μαζί θα τους κρίνει πλούσιους, φτωχούς, μεσαίας κοινωνικής τάξεως ανθρώπους. Γιατί; Διότι σε όποια οικονομική κατάσταση και αν είναι ο άνθρωπος και σε όποια κοινωνική τάξη και αν ανήκει, αν έχει αγάπη στη καρδιά, πολλά μπορεί να κάνει για να βοηθήσει τους άλλους. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα ανθρώπων που και οι ίδιοι ήταν πτωχοί, αλλά βρήκαν τρόπους να βοηθήσουν αποτελεσματικά άλλους. Ας δούμε με συντομία μερικά τέτοια παραδείγματα: Πολύτεκνη οικογένεια, που μόλις μπορούσε να συντηρηθεί, απεφάσισε όλα τα μέλη να βγάζουν μία κουταλιά καθένας από το πιάτο του προτού αρχίσουν να τρώνε. Έτσι γέμιζαν ένα άλλο πιάτο και το πήγαιναν στον φτωχό γέρο γείτονά τους, που δεν είχε τίποτε να φάει. Φτωχή χήρα γυναίκα, πριν από αρκετά χρόνια, κάθε νύχτα πήγαινε και μάζευε από τα δοχεία σκουπιδιών της πόλεώς της διάφορα αντικείμενα, έκανε διαλογή και τα πωλούσε και έτσι σπούδασε 24 φτωχές μαθήτριες. Γνωστός μου ιερομόναχος, πήγαινε τις νύχτες στο Νοσοκομείο, να βοηθήσει βαρειά ασθενείς, που δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν αποκλειστική νοσοκόμο. Τεχνίτες που ζούσαν με το μεροκάματο, διέθεταν κάποιες ημέρες από αυτές που δεν ήσαν απασχολημένοι, και πήγαιναν να επισκευάσουν τη στέγη κάποιου φτωχικού σπιτιού, που έβλεπαν ότι έβαζαν νερό τα κεραμίδια, ή έκαναν άλλες επισκευές. Γεωργοί, συνεννοούνταν μεταξύ τους και πήγαιναν ομαδικά να θερίσουν τα σιτάρια ηλικιωμένων ανθρώπων, που δεν μπορούσαν μόνοι τους να τελειώσουν τη δουλειά αυτή. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε άφθονα τέτοια παραδείγματα, που δείχνουν ότι δεν χρειάζεται να είναι κανείς πλούσιος για να κάνει καλά έργα.

Αδελφοί, χριστιανός χωρίς έργα αγάπης είναι άκαρπος, λέγει ο Απόστολος Παύλος. Αυτή η λέξη άκαρπος μας θυμίζει την άκαρπη συκιά, που ο Ιησούς ήθελε να ξερριζώσει.

Ας μας απασχολήσει αυτό το θέμα, και ας σκεφθούμε καθένας μας, ανάλογα με τις δυνατότητες που έχει, τί καλό θα μπορούσε να κάνει για τους αδελφούς μας, που έχουν την ανάγκη μας. Ας παρακινούμε και άλλους, ώστε όλοι μαζί να αξιωθούμε την ημέρα της Κρίσεως να ακούσουμε τα λόγια του Χριστού: «Ελάτε οι ευλογημένοι από τον Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία που σας έχει ετοιμαστεί από την αρχή του κόσμου» (Ματθ. 25,35).

 

Πηγή
 
 
 
 

Ο χριστιανός νοσοκόμος…

Φωτο από εδώ

Εικονογραφίες

Κατά τον τελευταίο πόλεμο, σ’ ένα μέτωπο, ένας χριστιανός νοσοκόμος, αφού μετέφερε πρώτα σε ένα απόμερο μέρος έναν τραυματία, που υπέφερε πολύ, άνοιξε μετά το Ευαγγέλιό του και τον ρώτησε αν θέλει να του διαβάσει λίγο, αλλ’ εκείνος απάντησε:

-Δεν μπορώ να τ’ ακούω. Δεν με σώνουν αυτά.
Ο νοσοκόμος τότε έβγαλε τον μανδύα του, τον σκέπασε και κάθησε κοντά του. 
Σε λίγο ο τραυματισμένος ψιθύρισε:
-Διψώ.
Τότε ο χριστιανός νοσοκόμος πήρε το παγούρι και, περνώντας ανάμεσα από τις σφαίρες που έπεφταν βροχή, πήγε, το γέμισε και ξαναγύρισε. Όταν λοιπόν ο τραυματίας δροσίστηκε, γύρισε με ευγνωμοσύνη και είπε στον νοσοκόμο:
-Αν αυτό το βιβλίο σε δίδαξε να κάνεις τέτοιες καλές πράξεις, διάβασέ μου. Θέλω ν’ ακούσω…

Παρακαλώ, και:

“Χριστέ, κάνε με καλά” (π. Ανδρέας Κονάνος)

Πόνος και Φως

Η ομορφιά & η αλήθεια της Ορθοδοξίας μέσα από τα μάτια τριών αλλοθρήσκων    

 
 
Πηγή
 
 
 
 

Όταν μπορούμε να αφυπνίσουμε τον άνθρωπο που κοιμάται με χάδι, γιατί να τον χτυπήσουμε με μαστίγιο;

Αποτέλεσμα εικόνας για sf serafim sarov si monahia

  «Λέγεται για κάποια μοναχή, ότι εξομολογήθηκε στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ και του ομολόγησε ότι πάσχει από δυνατή οργή και νευρικό θυμό.
 Ανέμενε από τον άνθρωπο του Θεού μεγάλη επίπληξη και βαρύ κανόνα. Αλλά αντί επιπλήξεων και κανόνα τα αυτιά της χάιδεψαν οι παρακάτω στοργικές λέξεις του πνευματικού γέροντα:
  «Μα τι λες αδελφή; Κοίταξε βαθιά μέσα σου, υπάρχει ένας υπέροχος ήσυχος χαρακτήρας, πραγματικά μαγευτικός, μετριόφρων και σεμνός!». 


 Σαν απαλή βροχή που πέφτει στη διψασμένη γη, έπεσαν αυτές οι στοργικές λέξεις στην ψυχή της γυναίκας. Ντράπηκε πολύ για τον εαυτό της, αλλά ταυτόχρονα γέμισε αυτοπεποίθηση.
 Δηλαδή εδώ έχουμε τις δύο σημαντικότερες συνθήκες για την επαναφορά! Αυτό το παράδειγμα μας δείχνει πως μπορούμε να πετύχουμε να ανυψώσουμε τους ανθρώπους με λόγο στοργικό και ευχάριστο, βοηθώντας τους παράλληλα να ανυψωθούν και ως προς τα έργα τους. Όταν μπορούμε να αφυπνίσουμε τον άνθρωπο που κοιμάται με χάδι, γιατί να τον χτυπήσουμε με μαστίγιο;
 Εσύ τώρα μπορείς να μου πεις: μα ο Άγιος Σεραφείμ δεν είπε την αλήθεια σε εκείνη τη γυναίκα κατάματα, ενώ εγώ λέω στον καθένα την αλήθεια κατά πρόσωπο! 
 Ο Άγιος Σεραφείμ είπε την αλήθεια, αλλά την αλήθεια εκείνη, που δεν έφερε τη γυναίκα στο σημείο εκείνο να εκφραστεί με θυμό και οργή. Αφού η γυναίκα μερικές φορές παραδιδόταν στον θυμό, αλλά το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής της ήταν εντελώς ήσυχη και σεμνή. Και ο Άγιος Θεός ως άριστος παιδαγωγός και γιατρός, ανύψωσε εκείνο που είναι καλό μέσα στην ψυχή της, αποσιωπώντας εκείνο που είναι κακό. Αφού τι νόημα θα είχε να μιλήσει περί του κακού για το οποίο ήδη η ίδια η γυναίκα είχε μιλήσει;

 Εσύ όμως, έχεις εντελώς αντίθετη μέθοδο, εσύ λες κατά πρόσωπο ότι κακό έχει η ηθική αρρώστια κάποιου ανθρώπου! Και αυτό τονισμένο αυστηρά και κακοπροαίρετα. Παράλληλα, εκείνο που είναι καλό σε κάποιον αμαρτωλό το αποσιωπάς. Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ εκείνον του οποίου το όνομα μπήκε στον Συναξαριστή».

 
Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, “Δεν φτάνει μόνο η πίστη”, εκδ. Εν πλω σελ. 239-240.