Αγία Παρασκευή

Η πρώτη κρεμάστρα στην Αγία Παρασκευή τοποθετήθηκε στον πλαϊνό τοίχο του γηπέδου “Σταύρος Κώτσης” (Γραβιάς και Σπάρτης 1) και συγκεκριμένα στο σημείο που η οδός Σπετσών συναντά την οδό Σπάρτης. Δείτε το σημείο στον χάρτη εδώ.

Ηράκλειο Κρήτης

Το μήνυμα των εθελοντών: “Ξεκίνησε και στο Ηράκλειο Κρήτης η προσπάθεια να (υπο)στηρίξουμε τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη.

Πλέον οργανωνόμαστε, προμηθευόμαστε τα πρώτα μας υλικά (ξύλα χρώματα & γαντζάκια) και φτιάχνουμε τις κρεμάστρες μας.

Σε αυτήν την προσπάθεια αλληλεγγύης είμαστε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ! 
Καλή μας αρχή λοιπόν!”

Δείτε όλα τα σημεία στο Ηράκλειο Κρήτης εδώ

Επισκεφτείτε την σελίδα των εθελοντών της Καλαμάτας και δείτε πως μπορείτε να βοηθήσετε εδώ

Πηγή

« Ο ΓΥΡΙΣΜΟΣ»

της Ξανθούλας Παπουτσή

Μηνύματα μέσα από το έργο

Ο τίτλος του έργου «Ο Γυρισμός» μας θυμίζει ένα από τα πιο δύσκολα σημεία της Ορθόδοξης Χριστιανικής Θρησκείας.

Είναι πράγματι δύσκολο για την ανθρώπινη αδυναμία και την έλλειψη πολλής και αληθινής αγάπης, να μπορείς να συγχωρήσεις όταν σε έχουν πληγώσει, όταν σε έχουν καταρρακώσει.

Μόνος σου δεν μπορείς φυσικά να το κατορθώσεις, για αυτό γονατίζεις και υψώνεις την ψυχή σου σε Αυτόν που συγχώρησε ακόμη και τους σταυρωτές του. Και που καθημερινά μας συγχωρεί και μας δέχεται στην ανοικτή Του αγκαλιά. Ζητάς από Αυτόν να σου γεμίσει την καρδιά με περισσή αγάπη και δύναμη για να μπορείς να ξεχνάς και να συγχωρείς.

Το έργο που θα παρακολουθήσετε είναι παρμένο από την καθημερινή ζωή μιας οικογένειας, παρμένο από τα γεγονότα που καθημερινά ακούμε γύρω μας ή τα ζούμε στο ίδιο μας το σπίτι.

Το χριστιανικό μήνυμα μέσα από το έργο που θα παρακολουθήσετε ίσως να το βρείτε δύσκολο, αλλά είναι αυτό που περιμένει ο Κύριος από τους πιστούς Του.

Και είναι πολλοί αυτοί που το μπόρεσαν, αυτοί που το έζησαν, και έσωσαν έτσι την οικογένεια τους και ευαρέστησαν τον Θεό τους.

Τίποτα δεν είναι αδύνατον όταν έχουμε την συμπαράστασή Του. Δοκιμάστε και θα μας θυμηθείτε.

«Τα αδύνατα παρ’ ανθρώποις, δυνατά παρά τω Θεώ εστίν»

Ξανθούλα Παπουτσή

Μουσική επιμέλεια: Σταμάτη Κούλουθρου

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΔΟΘΕΙ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

«ΠΕΡΟΚΕ» (ΟΔΥΣΣΕΩΣ 2, ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ)

ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 29 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2016 ΩΡΑ 18:30

Το έργο έχει 5 σκηνές

Μετά την 3^η σκηνή ακολουθεί διάλειμμα 10 λεπτών

 Τα πρόσωπα που λαμβάνουν μέρος είναι όλα μέλη του Ορθοδόξου Πνευματικού Κέντρου ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΣ

Στο πλαίσιο της καμπάνιας της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων “Κανένα μωρό σε κελί”, με στόχο την κατάργηση της κράτησης των κηδεμόνων βρεφών και νηπίων, διοργανώνεται πενθήμερο εκδηλώσεων ενημέρωσης και δράσης. Το “Εργαστήρι Μαιρηβή” (Δεληγιώργη 33, στάση μετρό Μεταξουργείο) θα φιλοξενήσει έκθεση φωτογραφίας με τον τίτλο “Φυλακισμένα Χαμόγελα”, όπως και παράλληλες θεματικές εκδηλώσεις  από την Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου έως και την Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2016. 

Πρόκειται για πορτρέτα κρατουμένων μανάδων με τα παιδιά τους από τις γυναικείες φυλακές Ελεώνα Θηβών, που παραχώρησε υποστηρίζοντας το σκοπό ο αμερικανός φωτογράφος Javier Sirvent. 

Ο φακός του Javier Sirvent δεν κατάφερε να αιχμαλωτίσει ούτε ένα παιδικό χαμόγελο, καθώς αυτά τα 11 παιδιά, που ζουν στις φυλακές της Θήβας έως τα τρία τους χρόνια, δεν έχουν γνωρίσει την παιδική ανεμελιά, παρά μόνο τον εγκλεισμό. 

Το κλείδωμα και το ξεκλείδωμα της πόρτας, την αναμονή του συσσιτίου, τις φωνές από τα μεγάφωνα, τον χωρίς καμία δημιουργική απασχόληση χαμένο καθημερινό χρόνο. Παραμένουν στη φυλακή μέχρι να αποφυλακιστεί η μάνα τους ή ακόμα χειρότερα μέχρι να συμπληρώσουν τα τρία τους χρόνια και να την αποχωριστούν έως ότου εκείνη εκτίσει την ποινή της. 

Πρόσφατα ο νόμος άλλαξε όχι όμως προς όφελος όλων των παιδιών, αλλά μονάχα εκείνων που η μάνα τους καταδικάστηκε σε κάθειρξη έως 10 έτη. Γι’ αυτά τα παιδιά ο νομοθέτης ήταν σπλαχνικός, επιτρέποντας σε όσες μητέρες έχουν παιδί έως 8 ετών να μην το μεγαλώσουν πίσω από τα κάγκελα. 

Τα παιδιά, όμως, των προφυλακισμένων μανάδων ή εκείνων που έχουν καταδικαστεί σε μεγαλύτερη ποινή θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν στη φυλακή και θα αποχωρίζονται τη μάνα τους όταν γίνουν τριών ετών. Με τη νέα διάταξη εννέα γυναίκες αιτήθηκαν να αποφυλακιστούν, εκ των οποίων οι δύο κρατούνται μαζί με τα παιδιά τους στο παράρτημα της Θήβας. Οι υπόλοιπες οχτώ θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν τα παιδιά τους ως φυλακισμένα, όπως και οι επόμενες που θα έρθουν…

Η καμπάνια “Κανένα μωρό σε κελί” δεν αρκείται στη μερική επίλυση του προβλήματος. Διεκδικεί την κατάργηση της κράτησης των μανάδων, ανεξάρτητα από την ποινή που τους έχει επιδικαστεί ή εάν είναι υπόδικες. Εφόσον στόχος είναι η προστασία του παιδιού, τότε όλα τα παιδιά θα πρέπει να χαίρουν αυτής. 

Για το λόγο αυτό συνεχίζεται η συλλογή υπογραφών στον ιστότοπo tokeli.gr ή απευθείας στο avaaz

Πρόγραμμα εκδηλώσεων

Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2016

6 μ.μ. Εγκαίνια της έκθεσης “Φυλακισμένα χαμόγελα”
7 μ.μ. Προβολή της τηλεταινίας “Γράμματα στην Ελευθερία” (1993), σκηνοθεσία Πηγής Δημητρακοπούλου. 

Το δίλημμα μιας φυλακισμένης μητέρας αν θα κρατήσει το παιδί της στη φυλακή μαζί της ή θα το αποχωριστεί δίνοντάς το για τεκνοθεσία. 

Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2016  
7 μ.μ. 
Συζήτηση με θέμα “Έχε το νου σου στο παιδί: Να καταργηθεί η κράτηση κηδεμόνων βρεφών και νηπίων”

Μιλούν:
Γιώργος Νικολαΐδης, διευθυντής της Διεύθυνσης Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού
Ματίνα Πούλου, ειδικός επιστήμονας, Συνήγορος του Πολίτη
Εκπρόσωπος από τη ΜΚΟ Άρσις
Πρώην κρατούμενες και συγγενείς κρατουμένων μητέρων
Παρέμβαση από τη συλλογικότητα ξεblogάρισμα
 
Ώρες λειτουργίας της έκθεσης
Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2016
εγκαίνια έκθεσης
6 μ.μ.

Σάββατο 20 Φεβρουαρίου-Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2016
12 μ. – 8 μ.μ.
 
Προσοχή
Οι εκδηλώσεις και η έκθεση θα πραγματοποιηθούν στο “Εργαστήρι Μαιρηβή”, Δεληγιώργη 33 Μεταξουργείο!!!
 
Η είσοδος είναι ελεύθερη
 
πηγή

Γιώργος Νικολαΐδης

Νέο κοινωνικό τιμολόγιο της ΕΥΔΑΠ δίνει δωρεάν νερό σε πολίτες

Στην καθιέρωση νέου κοινωνικού τιμολογίου προχωρά η ΕΥΔΑΠ από 1ης Φεβρουαρίου. Οι παροχές αφορούν τους δικαιούχους του προγράμματος αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης, που πλέον εντάσσονται όλοι στο κοινωνικό τιμολόγιο της EΥΔΑΠ και καλύπτουν τις κύριες κατοικίες τους είτε αυτές είναι ιδιόκτητες είτε μισθωμένες.

Συγκεκριμένα, προβλέπεται η δωρεάν παροχή συνολικά 6 κυβικών μέτρων νερού το τρίμηνο σε κάθε νοικοκυριό με δύο μέλη. Για κάθε επιπλέον μέλος θα παρέχονται δωρεάν επιπλέον 3 κ.μ. νερού. Με αυτόν τον τρόπο οι τετραμελείς οικογένειες θα λαμβάνουν συνολικά 12 κυβικά μέτρα νερό το τρίμηνο και θα κερδίζουν πάνω από 4,5 ευρώ σε κάθε λογαριασμό. Οι οικογένειες με πέντε και άνω μέλη θα κερδίζουν περισσότερα από 15 κυβικά μέτρα νερού στο τρίμηνο. Έτσι θα καλυφθούν όλες οι βασικές καταναλώσεις, δηλαδή το κόστος της πρώτης κλίμακας του τιμολογίου της EΥΔΑΠ.

Η ποσότητα που θα δοθεί δωρεάν υπολογίζεται περίπου στα 1,72 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού, σχεδόν όσα καταναλώνουν οι Αθηναίοι σε μιάμιση ημέρα. Η εφαρμογή του έκτακτου ειδικού τιμολογίου αφορά λογαριασμούς που θα εκδοθούν από 1/2/2016 και θα περιλαμβάνει καταναλώσεις που θα γίνουν από την ημερομηνία αυτή και έπειτα. Εντός των επόμενων ημερών αναμένεται να ξεκινήσει η διαδικασία υποβολής αιτήσεων μέσω ΚΕΠ για όσους επιθυμούν να ενταχθούν στο πρόγραμμα. Υπολογίζεται, πως μέσω του νέου κοινωνικού τιμολογίου, η ΕΥΔΑΠ θα δώσει δωρεάν νερό για ένα χρόνο σε περισσότερους από 111.000 πολίτες, δηλαδή σε 58.000 νοικοκυριά.

Ο Διευθύνων Σύμβουλος της ΕΥΔΑΠ Γιάννης Μπενίσης δήλωσε: «Πρόκειται για ένα μικρό αλλά πολύ σημαντικό βοήθημα για τις ευπαθείς κοινωνικά ομάδες. Η ποσότητα νερού που θα δίνεται δωρεάν είναι υπερδιπλάσια των ποσοτήτων που χρειάζονται καθημερινά για να καλυφθούν οι βασικές ανάγκες επιβίωσης σύμφωνα με τους Διεθνείς Οργανισμούς».

Παράλληλα, με την παροχή δωρεάν νερού, ξεκινά και η διαδικασία απαλλαγής από προσαυξήσεις, τόκους και πρόστιμα όλων όσων προχωρήσουν σε ρύθμιση των οφειλών τους μέχρι το τέλος Μαΐου. Η διαδικασία θα ξεκινήσει την 1η Φεβρουαρίου και θα λήξει στις 31 Μαΐου του 2016.

Η δυνατότητα διακανονισμού με δόσεις αφορά όλους όσους έχουν οφειλές άνω των 60 ευρώ. Η ελάχιστη δόση δεν μπορεί να είναι μικρότερη των 20 ευρώ. Ο αριθμός των δόσεων θα καθοριστεί κατά περίπτωση.

Για τους δικαιούχους του κοινωνικού τιμολογίου της EΥΔΑΠ και όσους οφειλέτες εξοφλήσουν εφάπαξ την οφειλή τους, προβλέπεται απαλλαγή από προσαυξήσεις, εφόσον αυτές ρυθμιστούν κατά ανώτατο μέχρι 36 άτοκες μηνιαίες δόσεις.

Διακοπές νερού θα υπάρξουν στην περίπτωση που υπάρξει καθυστέρηση καταβολής τριών δόσεων, μετά τη ρύθμιση, ενώ σε περίπτωση τετράμηνης καθυστέρησης θα επιβάλλονται και οι προβλεπόμενες προσαυξήσεις, τόκοι και πρόστιμα, που αρχικώς είχαν αφαιρεθεί.

πηγή

Εκατόν τριάντα χρόνια μετά την γέννηση του Χριστού, το Άγιο Σπήλαιο αποτελούσε τόπο προσκυνήματος για τους Χριστιανούς. Ο ειδωλολάτρης αυτοκράτορας Ανδριανός, θέλοντας να παραδώσει στην λήθη τον τόπο, ανήγειρε ναό αφιερωμένο στον Άδωνη, όπως είχε πράξει και στον Γολγοθά, με την ανέγερση ιερού αφιερωμένου στην Αφροδίτη. Η προσπάθειά του δεν τελεσφόρησε. Η μαρτυρία του Ωριγένη, που επισκέφθηκε την Παλαιστίνη το 213 μ.Χ. δείχνει, ότι ο τόπος ήταν περιφανής και το χριστιανικό προσκύνημα ξακουστό, ακόμα και ανάμεσα στους εθνικούς. Στις αρχές του Δ’ αι. η Αγία Ελένη ανήγειρε χριστιανικό ναό και αφιέρωσε πολύτιμα κειμήλια. Το οικοδόμημα συμπλήρωσε ο Μ. Κωνσταντίνος και στόλισε με χρυσό, ασήμι και πολύτιμους λίθους τα αναθήματα, κατά την μαρτυρία του Ευσέβιου Καισαρείας. Την μαρτυρία αυτή επιβεβαιώνει και ο συγγραφέας του οδοιπορικού της Βουρδιγάλης, γράφοντας για την εκκλησία της Βηθλεέμ: «δύο μίλια πέρα του τάφου της Ραχήλ είναι η Βηθλεέμ, όπου γεννήθηκε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός˙ εκεί οικοδομήθηκε εκκλησία κατά διαταγή του Μ. Κωνσταντίνου.

Η εκκλησία διατηρήθηκε για δύο αιώνες. Τον Ε’ αι. ο Ιουστινιανός ανήγειρε μεγαλύτερη και περιφανέστερη εκκλησία. Ήθελε το οικοδόμημα αυτό να είναι το λαμπρότερο απ’ όλα της Παλαιστίνης. Ο αρχιτέκτονας, όμως από σεβασμό στο αρχαίο έθος διατήρησε το αρχικό σχήμα του ναού, εν μέρει. Την επιβεβαίωση της πληροφορίας, ότι ο ναός στην Βηθλεέμ είναι έργο δικό του, λαμβάνουμε από ανώνυμο Αραβικό χρονικό. Μετά τον Ιουστινιανό σπανίζουν οι πληροφορίες για τον ναό αυτό. Η περσική εισβολή του 614 μ.Χ., ενδεχομένως να επέφερε καταστροφή και στην Βηθλεέμ, όμως η στιβαρή κατασκευή δεν επέτρεψε εκτεταμένες βλάβες. Η ζημιά διορθώθηκε εύκολα και επανήλθε στην πρότερη λαμπρή κατάσταση. Οι Αρκούλφος και Βιλιβάρδος περιγράφουν με θαυμασμό τον ναό, τους Ζ’ και Η’ αι. αντίστοιχα, ενώ ο Βερνάρδος την Θ’ εκατονταετηρίδα γράφει: « στην Βηθλεέμ υπάρχει μεγάλη εκκλησία, στο μέσο της οποίας είναι ένα σπήλαιο υπόγειο, του οποίου η είσοδος βρίσκεται προς νότο και η έξοδος προς ανατολάς (ίσως προς βορά)˙ μέσα στο σπήλαιο δυτικά δεικνύεται η Αγία Φάτνη».

Όταν τον ΙΑ’ αι. όλες οι εκκλησίες της Αγίας Γης κατεδαφίσθηκαν από τον Χακίμ ιμπν Αμρ-ιλλάχ μόνο η εκκλησία της Βηθλεέμ σώθηκε. Ο Γάλλος χρονογράφος Ademar έγραψε ότι, όταν οι Σαρακηνοί αποπειράθηκαν να καταστρέψουν τον ναό, φως ως αστραπή έπεσε πάνω τους και θανάτωσε πολλούς. Το 1099 μ.Χ. έφτασαν οι σταυροφόροι στα Ιεροσόλυμα. Βρήκαν την εκκλησία της Βηθλεέμ άθικτη. Ο Γοδεφρείδος απέστειλε τον Ταγκράδο με 100 ιππότες και κατέλαβαν την Βηθλεέμ μέσα σε μια μέρα. Το 1103 μ.Χ. γράφει, ότι όλη η περιοχή είχε ερημώσει και μόνο ο ναός έστεκε ακόμη όρθιος. Στον επόμενο μισό αιώνα η φθορά είχε επέλθει σε τέτοιο σημείο, ώστε ο αυτοκράτορας των Ρωμαίων κυρ Μανουήλ Κομνηνός με μεγαλοδωρία επισκεύασε αυτόν. Ο Ιωάννης Φωκάς στο σύγγραμμά του για τους Αγίους Τόπους δασώζει, ότι ο Λατίνος επίσκοπος έστησε την μορφή του αυτοκράτορα Μανουήλ στο Θυσιαστήριο του Αγίου Σπηλαίου. Μετά την διάλυση των σταυροφορικών βασιλείων, οι αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης, διατήρησαν τον ορθόδοξο κλήρο στην Βηθλεέμ, κατευνάζοντες με πλούσια δώρα την εκδικητική μανία των μουσουλμάνων. Έτσι το 1348 ο Καντακουζηνός απέστειλε πρεσβεία στον Σουλτάνο των Μαμελούκων της Αιγύπτου Νασρεντίν Χασάν, υπό τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Λάζαρο, που μεσίτευσε υπέρ του Ναού της Αναστάσεως και των άλλων προσκυνημάτων.

Το 1435 μ.Χ. ο βασιλιάς της Τραπεζούντας Αλέξιος Κομνηνός ανακαίνισε την μολυβδοσκέπαστη στέγη του ναού. Το 1561 ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Σοφρώνιος έκτισε τις τέσσερις κάμαρες που βρίσκονται σε αμφότερα τα μέρη του Αγίου Σπηλαίου. Η στέγη του ναού έχρηζε ήδη εκ νέου επισκευή επί πατριαρχίας του Παϊσίου, αλλά αυτός δεν κατόρθωσε να φέρει εις πέρας το έργο, λόγω έλλειψης χρημάτων. Ο διάδοχός του Νεκτάριος έπεισε κάποιον επιφανή Μανωλάκη Καστοριανό να συνδράμει στις εργασίες και ξεκίνησε την διαδικασία της έκδοσης της σχετικής άδειας από την Πύλη. Οι εργασίες εκίνησαν τελικά από τον Πατριάρχη Δοσίθεο. Ο προαναφερθείς Μανωλάκης Καστοριανός συγκέντρωσε την απαραίτητη ξυλεία στην Ιόππη. Από εκεί με άμαξες κατευθύνθηκαν στα Ιεροσόλυμα. Αλλά στην κοιλάδα του χείμαρρου Σαλάμ, βόρεια από τους Εμμαούς, ο δρόμος ήταν δύσβατος και οι άμαξες δεν μπορούσαν να διέλθουν. Εξήλθαν λοιπό οι Ορθόδοξοι από τις πόλεις Ρεμπλί, Ραμμάλα και Λύδδα καθώς και από Ιερουσαλήμ και με την δική τους προσωπική εργασία διάνοιξαν την οδό προς Ιερουσαλήμ. Έτσι η μεταφορά διήρκεσε από Αύγουστο ως Δεκέμβριο. Τον Σεπτέμβριο του 1672 ξεκίνησαν η επισκευή που συμπεριελάμβανε την ανακαίνιση της στέγης, συτνήρηση στους τοίχους, διάνοιξη θυρών κεκλεισμένων και παραθύρων κι αντίστοιχη τοποθέτηση, μαρμαρόστρωση και ασβέστωμα. Για την κάλυψη της στέγης με μόλυβδο αναχωνεύθηκε ο ήδη υπάρχων και συμπληρώθηκε όσο έλειπε. Τα εγκαίνια έγιναν τον Ιούλιο του ίδιου (εκκλησιαστικού) έτους από την σύνοδο που απήλλαξε τον Κύριλλο Λούκαρη από τις κατηγορίες των Ιησουιτών (βλ. σχετικά εδώ).

Άλλες μικρότερες επισκευές έγιναν το 1689 μ.Χ. με την άδεια του σουλτάνου Σουλεϊμάν του Β’ και το 1775 μ.Χ. επί πατριαρχίας Αβραμίου. Το 1842 μ.Χ. έγινε άλλη μια μεγάλη ανακαίνιση του οικοδομήματος επί Αθανασίου του Γ’. Η στέγη αντικαταστάθηκε και μολυβδοσκεπάστηκε. Το έδαφος του Καθολικού στρώθηκε με μάρμαρα, ενώ έξω στις κολώνες στρώθηκε με ντόπια πέτρα. Όλοι οι τοίχοι, των οποίων το μωσαϊκό κατέπεσε από την πολυκαιρία, καλύφθηκαν με μαρμαρόσκονη. Αυτή ήταν και η τελευταία μεγάλη ανακαίνιση του ναού.

πηγή

Στον καταιγισμό ειδήσεων του σύγχρονου οίστρου περί πιθανής πτώχευσης και πείνας, στον παραλογισμό μιας ψυχοσωματικής εξαθλίωσης με αποκορύφωμα την θρηνητική κραυγή «απωλέσαμε το πάν εστερήθημεν του παντός». Mπορούμε και πρέπει να στυλώσουμε στις καρδιές των συνανθρώπων μας, τις όποιες χαμένες ελπίδες και να αντιστρέψουμε τις ζοφερές καταστάσεις με όπλα την δυναμική ορθόδοξη πίστη και την ανιδιοτελή θυσιαστική μας αγάπη.

Το κείμενο-παράδειγμα που παραθέτουμε -σε απλουστευμένη μορφή- από τη λαυσαϊκή ιστορία του Παλλαδίου, έχει διαχρονικά μηνύματα με πολλούς σύγχρονους αποδέκτες. Η υπόθεση, που αποτελεί και για μας έξοχο παράδειγμα, είναι πώς ένας φιλόθεος και συγχρόνως φιλομόναχος «κοσμικός», οικογενειάρχης δηλαδή, θανατώνει την οικονομική κρίση και όχι μόνο.

«Ένας κοσμικός (έζη κατά τους χρόνους εκείνους), ονομαζόμενος Σαβάς, ούτος κατήγετο από την Ιεριχώ. Αν και είχε δε και γυναίκα (εν τούτοις) ανεδείχθη τόσον πολύ φιλομόναχος, ώστε να περιτριγυρίζει τας νύκτας, τα διάφορα κελλιά των (μοναχών) και την έρημον και να αφίνη έξω από κάθε μοναχικόν (κατάλυμα) ένα μόδιον φοίνικας και την απαιτουμένην ποσότητα λαχάνων, επειδή οι ασκηταί της περιοχής του Ιορδάνου δεν έτρωγον άρτον. Μίαν ημέραν συνήντησεν ένα λιοντάρι (εις τον δρόμον του) και μόλις το αντελήφθη από ένα μίλλιον (μακρυά) το εκυνήγησε και το εφόνευσε, (εν συνεχεία δε) επήρε το γαίδουράκι του και απεμακρύνθη».

Ο φιλομόναχος Σαβάς είναι οικογενειάρχης. Έχει υποχρεώσεις. Έχει τα αναπόφευκτα καθημερινά πιεστικά προβλήματα και τις πολυποίκιλες μέριμνες για την επιβίωσή του με ό,τι αυτό συνεπάγεται… Όμως τα «αγκάθια» της βιοπάλης δεν τον έπνιξαν, δεν του στένεψαν τους ορίζοντές του. Δεν έκαμε κέντρο του ενδιαφέροντος μόνο τον εαυτό του και γι’ αυτό δεν συμβιβάζεται να ζει «στον κόσμο» του. Εξακτινώνει αδιάκριτα, καθημερινά και πληθωρικά την αγάπη του στα φιλέρημα πτηνά, τους μοναχούς, που εξασκούνται στον Ιορδάνη.

Στον οικονομικό οικογενειακό του εξορθολογισμό δεν αρκείται απλώς στην «δεκάτη», δεν έχει τον πειρασμό της ποσότητας, δεν σκέφτεται ένα πιθανό «κούρεμα» του μισθού και της περιουσίας του, σε μια διαφαινόμενη ή και επερχόμενη πτώχευση. Ο Σαβάς ελεεί «ανελέητα». Δεν τον κυριαρχεί η λογική της άλογης αποθήκευσης για κάποια τυχόν οικονομική χρεωκοπία. Η καρδιά του είναι ένας απέραντος μπαχτσές στολισμένη με τις πανέμορφες αρετές της φιλαδελφίας, αλλά και της φιλανθρωπίας. Και έτσι, τόσο απλά με τα φοινικόφυλλα, αλλά και τα πλούσια λαχανικά του κήπου του τροφοδοτεί τους πτωχούς αδελφούς της ερήμου. Προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση πως η εξόρμηση της αγάπης του γίνεται «εν ταις νυξί», στα σκοτάδια και προπάντων στην αφάνεια. Χωρίς το προφίλ της επίδειξης του κοινωνικού (!) του έργου και το θόρυβο της αγάπης του. Αποκορύφωμα αυτής της θυσιαστικής του διακονίας, η εκτός ωραρίου και η επί καθημερινής νυχτερινής βάσεως διανομή των πρώτων υλών των εργοχείρων, αλλά και της υλικής συντήρησής των.

H συγκλονιστική συνέχεια της ιστορίας του απλού και άσημου φιλομόναχου οικογενειάρχη έρχεται να υπενθυμίσει στην καταθλιπτική μιζέρια και την απερίγραπτη γκρίνια μας, πως η αδιάκριτη αγάπη όχι μόνο «έξω βάλλει τον φόβο», αλλά τιθασσεύει και τα αγριότερα των θηρίων. Ο Σαβάς λόγω της παράλογης λογικής μιας ασύμμετρης αγάπης έφθασε στην προπτωτική αθωότητα και η αντίστοιχη επιβράβευσή του είναι να γίνει όχι απλά ένας θηριοδαμαστής αλλά ένας αδίστακτος δολοφόνος λεονταριού!

Και στις ημέρες μας έχουμε ανάλογα παραδείγματα όπως ο φιλόθεος γέροντας Παϊσιος που είχε στο κελλί του αχώριστους φίλους δύο τεράστια φίδια, η τελευταία δε ανακηρυχθείσα αγία, η οσία Σοφία της Κλεισούρας τάϊζε καθημερινά την… φίλη της την αρκούδα. Και τέλος σύγχρονος Σέρβος ασκητής έχει φύλακα άγγελο έναν τεράστιο…λύκο!

Αναπόφευκτα, έπειτα από όσα καταθέσαμε, υπάρχει ένα καυτό ερώτημα. Προς τί όλα αυτά που γράφτηκαν και τι έχει να προσφέρει ο Σαβάς εμάς που ταλανιζόμαστε στον οικονομικό ανεμοστρόβιλο και δεν προλαβαίνουμε να συμμαζέψουμε τα ασυμμάζευτα; Εμάς που καθημερινά και εναγώνια παρακαλούμε για κάποιο έστω και αμυδρό φώς στο κατασκότεινο τούνελ; Εμάς που σε πολλές περιπτώσεις η ίδια η ζωή μας έχει φτάσει στα όρια ζωής και θανάτου; Και το απελπιστικό μας ερώτημα, που προηγήθηκε χιλιάδες χρόνια πριν, στον Παντοδύναμο Θεό μας: «ινατί, Κύριε, αφέστηκας μακρόθεν, υπεροράς εν ευκαιρίαις, εν θλίψεσιν;». Γιατί μας αφήνεις Κύριε στα χέρια τόσων «κυρίων» των ανελέητων δανειστών, των εξαχρειωμένων τραπεζιτών, των ανοικονόμητων οικονομολόγων, των αργυρώνητων πολιτικών, των κριτών αδίκων, των βρωμερών κυκλωμάτων βίας και εκβιασμού, που λυμαίνονται χρήματα, περιουσίες αλλά και όλων των άλλων σκοτεινών δυνάμεων ων το όνομα «λεγεών»;

Μήπως όμως, στον αντίποδα της αγάπης του φτωχού διανομέα οικογενειάρχη, όλοι εμείς προκλητικά και εξακολουθητικά αγνοήσαμε τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας, τον «ελάχιστο αδελφό του Χριστού», που ικετευτικά παρακαλεί την όποια οικονομική μας προσφορά, ίσως πολλές φορές να περιμένει μόνο ένα ζεστό λόγο, την εκούσια παραίτηση από την προσωπική ευχαρίστηση και το αγαπητό μας θέλημα και βόλεμα, για λίγη συντροφιά και κατανόηση, κάποτε μόνο για ένα χαμόγελο!

Και όμως διέξοδος υπάρχει (!), επειδή ο ορθόδοξος χριστιανός «δεν απογοητεύεται τόσο από την κακία των ανθρώπων, όσο συγκινείται και ενθουσιάζεται από τη φιλανθρωπία του Θεού…την έξαρση του κακού θα ακολουθήσει η τελική συντριβή του. Όσο πιο πυκνό γίνεται το σκοτάδι γύρω μας, τόσο πιο σύντομα θα έλθει το φώς». Ο Γέροντας Παϊσιος συχνά επαναλάμβανε πως και στις χειρότερες των περιστάσεων « θα δουλέψουν οι πνευματικοί νόμοι». Εάν όμως η αγάπη του Θεού θέλει να μας περάσει από επώδυνες δοκιμασίες, πιθανή πτώχευση ή και …πείνα στο τέλος θα υπερισχύσει η θεία φιλανθρωπία Του και θα μας οδηγήσει σε βέβαιη αναψυχή. Όμως, μέχρι τότε να δούμε και τις δικές μας υποχρεώσεις, με οδηγό τον φιλομόναχο οικογενειάρχη Σαβά, για την προσωπική θανάτωση της οικονομικής μας κρίσης.

Κάπου εδώ βρήκαμε τη λυδία λίθο της υπέρβασης. Ξεκινάμε από το άλφα της ορθόδοξης διδασκαλίας μας, την Αγάπη. Σωστά ειπώθηκε πως κυρίως σήμερα οι άνθρωποι υποφέρουν και πεθαίνουν από την έλλειψη Θεού και μπορούμε να βοηθήσουμε προσφέροντάς τους τον Θεό, τον Θεό του απείρου ελέους και της αβυθομέτρητης ευσπλαχνίας. Άρα «όταν αγαπάς, όταν προσφέρεσαι στον άλλον, ζής! Χωρίς αγάπη δεν υπάρχει ζωή, υπάρχει μόνο στην προσφορά στον άγνωστο αδελφό! Στην αγάπη και βοήθεια εκείνων, που υποφέρουν υπομονετικά και σηκώνουν αγόγγυστα τον «σταυρό» τους. Στη συμπόνια για τους πονεμένους. Στη συμπαράσταση των φτωχών, η οποία ομορφαίνει τις άχαρες ώρες μας…».

Και με το χρήμα τι γίνεται; Θα το καταργήσουμε; Όχι βέβαια, αλλά είναι νομίζω καιρός «να ξαναβάλουμε και στο χρήμα πνεύμα»! Στην υπερκαταναλωτική εποχή μας να αντιτάξουμε την «ολιγοδεϊα» (=ολιγάρκεια). Να έχουμε καθημερινά στο τραπέζι μας « την λιτή αφθονία». Ο Μ. Βασίλειος μιλάει για «την λιτότητα και το εν πάσιν ευτελές και ολιγοδάπανον». Ο Γέρων Σωφρόνιος του Έσσεξ εύστοχα επισημαίνει: «η συνετή άσκησης συνίσταται εις το να περιορίσωμεν εαυτούς εις εκείνο το αναγκαίον ελάχιστον των πραγμάτων και της ύλης, άνευ του οποίου η ζωή θα καθίστατο αδύνατος…η αγάπη προς τας κτήσεις εκδιώκει την αγάπην προς τον Θεόν και τον πλησίον. Και οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται τούτο και δεν θέλουν να εννοήσουν ότι εκ της απληστίας των επιθυμιών αυτών, αι οποίαι κυριεύουν τα πνεύματα και τας καρδίας αυτών εκπηγάζουν τα αναρίθμητα παθήματα ολοκλήρου του κόσμου». Με τον τρόπο αυτό γίνεται οικονομία από το υστέρημά μας για την κατάθεση της υλικής μας αγάπης στα χέρια «των επιδεομένων αδελφών μας» αλλά ξεπερνιέται και θανατώνεται το άγχος της οικονομικής κρίσης, έτσι τόσο απλά.

Ένας σίγουρος αντίλογος: Με τις τόσες οικογενειακές και πολύ ρεαλιστικές υποχρεώσεις, πώς τιθασσεύεται το τέρας ενός πιθανού οικονομικού καταποντισμού;

Μόνον με τα δύο προστακτικά ρήματα από τα αιώνια «ρήματα ζωής αιωνίου» του Θεανθρώπου. Το πρώτον: «Εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού» και το δεύτερον : «Καταμάθετε τα κρίνα του αγρού». (Ματθ. Στ’ 26, 28). Ο πολύβουος κόσμος των πτηνών με το ανέμελο κελάδημά τους φανερώνουν την ακατάπαυστη δοξολογική τους διάθεση διότι έχουν τροφέα, συντηρητή, προνοητή, στη φύση τους δεν υπάρχει οικονομική κρίση, άγχος και ανελέητο κυνηγητό. Ο πολύχρωμος στολισμός των λουλουδιών, που εμείς πολλές φορές τραγικά παραβλέπουμε και βάναυσα τα καταπατούμε, δηλώνουν απερίφραστα πως δεν θα παύουν να μας ομορφαίνουν, να μας ευωδιάζουν και να στολίζουν τις λιγοστές έστω ευαισθησίες μας τα κάλλη της φύσεως.

Και ο «θεοειδής» άνθρωπος θα βρίσκεται στο περιθώριο, στην ανυποληψία και την ασημαντότητα; Όχι. Γιατί ο ουράνιος Τροφέας «κελεύει μη δεί φροντίζειν», όχι βασανιστική μέριμνα, όχι υστερική κρίση στην κρίση, την κουραστική μεμψιμοιρία, την ανυπόφορη γκρίνια και του προσώπου το σκοτείνιασμα.

Ο ορθόδοξος χριστιανός μπορεί και πρέπει να κάνει την υπέρβαση. Λίγα δάκρυα ειλικρινής μετάνοιας, αρχή επιστροφής στην στοργική Πατρική αγκαλιά, περισσότερο υψωμένα δεόμενα χέρια, ενώ τα λυγισμένα, ματωμένα γόνατα σίγουρα θα «κάμψουν» την φιλανθρωπία και την χρηστότητα του Κυρίου. Έτσι θα έρθει η πολυπόθητη αναψυχή μας στο πυκνό, αδιαπέραστο ζοφερό σκοτάδι!

Και με τους «φίλους» εχθρούς μας τι θα γίνει; «Δίκαιος Κύριος και δικαιοσύνας ηγάπησε». Θα γίνει, και μάλιστα σύντομα, αυτό που στους ψαλμούς, τόσο πανηγυρικά ψέλνουμε: «Ανάστα ο Θεός κρίνον την γήν» και ότι «απωλούνται οι αμαρτωλοί… από προσώπου του Θεού»…

Παύλος Σαββίδης,

Θεολόγος καθηγητής 5ου Γυμνασίου Βέροιας

πηγή

Κάθε ψηφοφορία τους είναι και μία μάχη, αλλά… μία μάχη που πρέπει να κερδηθεί με μόνο όπλο την αλήθεια! Ποια θα είναι η ετυμηγορία τους; Και με τι «κόστος» για τον καθένα από τους 12; Η πολυσυζητημένη παράσταση της χρονιάς, που απέσπασε εξαιρετικές κριτικές και 2 βραβεία κοινού, έπειτα από μία sold-outσεζόν, ξεκινάει δυναμικά για μία δεύτερη. Οι θεατές θα παρακολουθήσουν από την «κλειδαρότρυπα» της αίθουσας ενόρκων, μία από τις πιο διχαστικές και επιδραστικές υποθέσεις όλων των εποχών, με τους 12 ενόρκους άλλοτε να ταυτίζονται και άλλοτε να συγκρούονται. Το θέατρο μετατρέπεται σε δικαστικό μέγαρο, θέτοντας τους θεατές στη θέση των ενόρκων.