«Μέγα και παράδοξο θαύμα» αποκαλεί η υμνολογία της Εκκλησίας μας την ανάσταση του Λαζάρου από τον Χριστό, η οποία τιμάται σήμερα. Το θαύμα αυτό μας προετοιμάζει για το θαύμα της Αναστάσεως του Κυρίου που θα εορτάσουμε σε μερικές ημέρες. Η μεγαλύτερη φυλακή της ανθρωπότητας είναι ο θάνατος και την σημερινή ημέρα ο Χριστός, ανασταίνοντας τον Λάζαρο, μας δείχνει ότι για Εκείνον δεν υπάρχουν άλυτα δεσμά από τα οποία δεν μπορεί να μας ελευθερώσει. Φτάνει να γίνουμε πραγματικοί φίλοι Του.Γι’ αυτό και δεν είναι τυχαίο που στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα, μεταξύ άλλων, ο απόστολος Παύλος μας προτρέπει με την εξής φράση:
«Μιμνήσκεσθε τῶν δεσμίων, ὡς συνδεδεμένοι».
Μας καλεί, δηλαδή, να ενδιαφερόμαστε για τους φυλακισμένους και να συμπάσχουμε ως συγκρατούμενοι τους. Αυτό το ενδιαφέρον μας το έδειξε έμπρακτα ο Χριστός στη σημερινή ευαγγελική περικοπή δακρύζοντας μπροστά στον δέσμιο από τον θάνατο Λάζαρο.
.
.
.
.
Σέ μία ἐπίσκεψή μας στίς Γυναικεῖες Φυλακές Κορυδαλλοῦ ἡ εἰκόνα αὐτή μᾶς προκάλεσε ἐνδιαφέρον. Ἕνα καρτοτηλέφωνο μέσα σέ μία ζωγραφισµένη καρδιά, πού τήν ζωγράφισαν οἱ ἴδιες οἱ κρατούµενες. Μέσα σέ αὐτή τήν καρδιά κρύβεται ἕνα κοµµάτι τῆς καθηµερινῆς ζωῆς τῶν κρατουµένων. Ἕνα καρτοτηλέφωνο. Ὅταν εἶσαι κρατούµενος-η καί βρίσκεσαι, τίς περισσότερες φορές ἑκατοντάδες χιλιόµετρα μακριά ἀπό τό σπίτι καί τήν οἰκογένειά σου, γεγονός πού σηµαίνει ὅτι δέν ἔχεις ἐπισκεπτήρια, αὐτό τό τηλέφωνο εἶναι ἡ μόνη σου ἐπαφή μέ τόν ἔξω κόσµο, ἡ μόνη σου ἐπαφή πού θά σέ κρατήσει ὄρθιο, θά σοῦ δώσει ἐλπίδα, θά ἁπαλύνει τόν πόνο καί τίς πληγές σου. Ὁ ἐγκλεισµός εἶναι μία πληγή βαθιά. Κάποια κρατούµενη μᾶς ἐκµυστηρεύτηκε ὅτι μέ τό τηλέφωνο αὐτό κράτησε ζωντανή τήν ἐπαφή μέ τά ἀνήλικα παιδιά της. “Μαθαίνω τά νέα τους, ἀκούω, σχεδόν πάντα κλαµένη, τίς ἁπλές καθηµερινές τους συνήθειες, τί ἔφαγαν, ἄν διάβασαν τά μαθήματά τους. Αὐτό τό τηλέφωνο μοῦ δίνει ἐλπίδα. Περιµένω μέ ἀνυποµονησία νά ξηµερώσει γιά νά πιάσω τό ἀκουστικό στό χέρι μου. Οἱ φωνές τῶν δικῶν μου ἠχοῦν στά αὐτιά μου, καλύπτουν τά μεγάφωνα τῆς φυλακῆς, μοῦ κρατοῦν συντροφιά στή μοναξιά μου, στήν ἀπελπισία μου. Αὐτό τό τηλέφωνο μέ βγάζει ἀπό τήν ἀπόγνωση, γίνεται ἕνα φωτεινό παράθυρο πρός τόν ἔξω κόσµο. Μέ κρατάει ζωντανή!”.
Σήμερα διαβάζουμε στην Δ΄ στάση του Ακαθίστου Ύμνου, μεταξύ άλλων και την εξής φράση:
Τήν χρονιά 2022-2023 ὁ Σύλλογος μας παρεῖχε μαθήματα Ἑλληνικῶν στό Ψυχιατρεῖο Κρατουμένων φυλακῶν Κορυδαλλοῦ. Ὁ συνταξιοῦχος ἐκπαιδευτικός εἰδικῆς ἀγωγῆς Δημοσθένης Χαρίτος καί ὁ θεολόγος Γεράσιμος Βουρνᾶς εἶχαν μπροστά τους δύσκολο ἔργο, ὄχι μόνο γιατί πολλοί ἀπό τούς μαθητές βρίσκονται ἐκεῖ γιά σοβαρά παραπτώματα, ἀλλά καί ἐξαιτίας τῶν ψυχιατρικῶν παθήσεων πού τούς ἐπιβαρύνουν. Ἀρχικά, ἀνταποκρίθηκαν μόλις τρεῖς ἀλλά γρήγορα ἔγιναν δεκαπέντε. Οἱ μισοί εἶναι Ἕλληνες πού δέν εἶχαν ποτέ τήν εὐκαιρία νά μάθουν γραφή καί ἀνάγνωση, ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι ἀλλοδαποί.
Η ημέρα είναι συνυφασμένη με τον χαρταετό, τον χαλβά, την λαγάνα.