Τό βιβλίο «Δρόµος δίχως Θεό δέν ἀντέχεται…» περιλαµβάνει ἐπιστολές τοῦ ἁγίου Νικολάου Βελιµίροβιτς πρός ἀνθρώπους πού τοῦ θέτουν τούς προβληµατισµούς τους. Μεταξύ αὐτῶν βρίσκεται κι ἕνας κατάδικος, ὁ Π. Γ., ὁ ὁποῖος παραπονιέται γιά τήν ἀδικία τῶν ἀνθρώπων, ὑποστηρίζοντας ὅτι καταδικάστηκε ἄδικα γιά ἕναν φόνο πού δέν ἔπραξε ποτέ. Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἁγίου εἶναι πολύ σημαντική, ὄχι μόνο γιατί βοηθᾶ τούς φυλακισµένους νά φιλοσοφήσουν τήν κατάστασή τους, ἀλλά καί κάθε ἄνθρωπο νά ἐµβαθύνει στίς ἀδικίες πού τοῦ συµβαίνουν πού μόνο τυχαῖες δέν εἶναι. Ὁ ἅγιος Νικόλαος ἐπισηµαίνει στόν κατάδικο Π. Γ., πώς ἀκόµη κι ἄν ὄντως ἔχει καταδικαστεῖ ἄδικα γιά τό συγκεκριµένο ἔγκληµα, ἔχει φταίξει σέ πολλά ἄλλα ἀφοῦ: «Μετά ἀπό τό πρῶτο σου γράµµα, σέ παρακάλεσα νά μοῦ ἐξοµολογηθεῖς ὅλη σου τή ζωή. Κι ἐσύ τό ἔκανες». Διαβάζοντας τήν ἐξομολόγησή του ὁ Ἅγιος διαπιστώνει πώς τελικά τοῦ ἄξιζε νά φυλακιστεῖ καθώς «ὁ τά πάντα ὁρῶν Δικαστής εἶδε τά ὑπόλοιπα ἐγκλήµατά σου σέ ὅλη σου τή ζωή, ἀλλά κατά τό ἔλεός Του καί κατά τή γνωστή μέθοδό Του τά ἔκρυψε ἀπό τούς ἀνθρώπινους μάρτυρες, περιµένοντας τή μετάνοιά σου. Ὅμως ἐσύ […] συνέχιζες μυστικά νά πράττεις τό κακό[…]. Μόνο λόγῳ τῆς βιαιότητάς σου ἀπέναντι στή γυναίκα σου ἄξιζες φυλακή. Ἐκείνη δέν σέ μήνυσε στόν γήινο δικαστή. Ἀλλά οἱ κραυγές της ἀκούστηκαν ἀπ’ τόν αἰώνιο Δικαστή». Ὅσοι ἔχουν ἐµπειρία μέ ἀνθρώπους πού ἐκτίουν, ἤ ἔχουν ἐκτίσει, τήν ποινή τους σέ κάποιο σωφρονιστικό κατάστημα διαπιστώνουν πώς πολύ λίγοι ἀναλαµβάνουν τήν εὐθύνη τῶν πράξεών τους καί ἀκόµη λιγότεροι φιλοσοφοῦν μέσα στή φυλακή ὥστε νά ἀλλάξουν ζωή. Ὁ Ἅγιος μέσα ἀπό τήν ἐπιστολή του στόν κατάδικο Π. Γ. μᾶς παρακινεῖ νά προβληµατιζόµαστε ἀκόµη καί ὅταν μᾶς κατηγοροῦν ἄδικα. Μπορεῖ νά μή φταῖμε στό συγκεκριµένο πού μᾶς προσάπτουν ἀλλά σίγουρα, ἄλλος λίγο ἄλλος πολύ, ἔχουµε φταίξει γιά ἄλλα πολλά. Ἀντί νά διαµαρτυρόµαστε καί νά… κάνουµε φασαρία εἶναι τελικά πολύ πιό χρήσιµο νά ἀλλάξουµε ζωή!Μακάρι, μέ τίς πρεσβεῖες τοῦ ἁγίου Νικολάου, νά τά καταφέρουµε.
Ἀγαλλιανός
Από την ετήσια έκδοση του περιοδικού μας “Φίλοι Φυλακισμένων”, τεύχος 2024
Διαβάστε παλαιότερα μας τεύχη εδώ:
Πηγή φωτογραφίας:
.
.
.
.
Ο π. Επιφάνιος συνήθιζε να λέει:
ητές του σχολείου των φυλακών.
Ἤμουν μόνος ὅταν βγῆκα ἀπό τή φυλακή. Μετά ἀπό 14 χρόνια ἐγκλεισμοῦ βρέθηκα σέ μία ξένη πόλη, ξένος ἀνάμεσα σέ ξένους, ἕνα τίποτα. Σκεφτόµουν ὅτι ἴσως ἦταν καλύτερα στή φυλακή. Ἐκεῖ τουλάχιστον εἶχα ἕνα κρεβάτι, εἶχα φαγητό, εἶχα κάποιον ἄνθρωπο νά πῶ δυό κουβέντες…» Αὐτά ἦταν τά πρῶτα λόγια τοῦ Π.Θ. ὅταν ἐπισκέφθηκε τόν Σύλλογό μας. Εἶχε ἀκούσει ἀπό συγκρατούµενούς του ὅτι ὑπάρχει ἕνας Σύλλογος πού βοηθάει. Δέν τό πίστευε, ἦταν ἀρνητικός. «Ποιός θά ἀσχοληθεῖ μέ ἕναν πρώην κρατούµενο;». Ἄλλωστε ντρεπόταν πολύ νά ζητήσει βοήθεια, τό θεωροῦσε ζητιανιά. Ἕνας νέος ἄνθρωπος νά ζητάει βοήθεια γιά λίγο φαγητό; Πέρασαν κάποιες μέρες πού περιπλανήθηκε μέσα στήν Ἀθήνα… ἀνάμεσα σέ τόσο κόσµο, µόνος… τά βήματά του τόν ὁδήγησαν στήν ὁδό Ἀσκληπιοῦ 60Α καί τότε ἡ ζωή του ἄρχισε νά ἀλλάζει, ἄρχισε νά ὀνειρεύεται, ἄρχισε νά ζεῖ. Ἀπό τήν πρώτη ἐπίσκεψη τοῦ Π.Θ. καταλάβαµε ὅτι εἶχε πάρει τήν ἀπόφαση νά ἀλλάξει. Νά πάρει τή ζωή στά χέρια του. Ὁ Σύλλογος θά ἦταν ἀρωγός στό ξεκίνηµά του. Ἐφόσον δέν εἶχε καθόλου ὑποστηρικτικό περιβάλλον τόν κατευθύναµε ὥστε νά κάνει τίς ἀπαραίτητες ἐνέργειες γιά νά πάρει τό ἐπίδομα ἀποφυλακισµένου. Νά κάνει τή φορολογική του δήλωση, νά ἀνοίξει τραπεζικό λογαριασµό, νά ἐκδώσει κάρτα ἀνεργίας καί κάρτα γιά μετακινήσεις γιά τά μέσα μαζικῆς μεταφορᾶς. Τόν βοηθήσαµε νά ἀνανεώσει τήν ἄδεια ὁδήγησης μέ τήν πληρωµή τῶν ἀντίστοιχων παραβόλωνὥστε νά µπορέσει νά βρεῖ κάποια ἐργασία. Παράλληλα ἔπρεπε νά ἀντιµετωπιστοῦν κάποια θέµατα ὑγείας πού εἶχαν δηµιουργηθεῖ κατά τήν πολυετῆ παραµονή του στή φυλακή. Ἰατρικές ἐξετάσεις, ἀκτινοδιαγνωστικός ἔλεγχος. Ὁ Π.Θ. ἀντιµετώπιζε ἕνα σοβαρό θέµα μέ τά δόντια του. Ἔπρεπε νά ἀπευθυνθεῖ σέ ἐξειδικευµένο ὀδοντίατρο καί σίγουρα τό κόστος θά ἦταν μεγάλο. Ὅταν τοῦ εἴπαµε ὅτι ὁ Σύλλογος θά τό καλύψει, δέν τό πίστευε. Ἀφέθηκε νά κλαίει μέ λυγµούς. «Πρώτη φορά πού κλαίω ἀπό χαρά, πρώτη φορά πού ἔνιωσα ἀγάπη», εἶπε. Καί λίγες μέρες ἀργότερα ἄλλο ἕνα θαῦμα ἦρθε νά προστεθεῖ στήν καινούργια του ζωή. Ὑπέγραψε τήν σύµβαση ἐργασίας πού τοῦ προτείναµε. Ἡ χαρά καί ἡ εὐγνωµοσύνη του δέν µποροῦσαν νά ἀποδοθοῦν μέ λόγια. Τό μοναδικό νούµερο πού εἶχε καταχωρηµένο στό κινητό του ἦταν αὐτό τοῦ Συλλόγου. Αὐτό γιά ἐµᾶς λέει πολλά. Γιά ἐµᾶς ἕνας ἄνθρωπος βρῆκε τόν χαµένο του ἑαυτό, ζεῖ ἐλεύθερος καί αὐτό μᾶς δίνει τή δύναµη καί τό κουράγιο νά συνεχίσουµε τό δύσκολο ἔργο μας.
«Τὰ ἅγια καὶ φρικτὰ πάθη τοῦ Κυρίου
«Μέγα και παράδοξο θαύμα» αποκαλεί η υμνολογία της Εκκλησίας μας την ανάσταση του Λαζάρου από τον Χριστό, η οποία τιμάται σήμερα. Το θαύμα αυτό μας προετοιμάζει για το θαύμα της Αναστάσεως του Κυρίου που θα εορτάσουμε σε μερικές ημέρες. Η μεγαλύτερη φυλακή της ανθρωπότητας είναι ο θάνατος και την σημερινή ημέρα ο Χριστός, ανασταίνοντας τον Λάζαρο, μας δείχνει ότι για Εκείνον δεν υπάρχουν άλυτα δεσμά από τα οποία δεν μπορεί να μας ελευθερώσει. Φτάνει να γίνουμε πραγματικοί φίλοι Του.
Σέ μία ἐπίσκεψή μας στίς Γυναικεῖες Φυλακές Κορυδαλλοῦ ἡ εἰκόνα αὐτή μᾶς προκάλεσε ἐνδιαφέρον. Ἕνα καρτοτηλέφωνο μέσα σέ μία ζωγραφισµένη καρδιά, πού τήν ζωγράφισαν οἱ ἴδιες οἱ κρατούµενες. Μέσα σέ αὐτή τήν καρδιά κρύβεται ἕνα κοµµάτι τῆς καθηµερινῆς ζωῆς τῶν κρατουµένων. Ἕνα καρτοτηλέφωνο. Ὅταν εἶσαι κρατούµενος-η καί βρίσκεσαι, τίς περισσότερες φορές ἑκατοντάδες χιλιόµετρα μακριά ἀπό τό σπίτι καί τήν οἰκογένειά σου, γεγονός πού σηµαίνει ὅτι δέν ἔχεις ἐπισκεπτήρια, αὐτό τό τηλέφωνο εἶναι ἡ μόνη σου ἐπαφή μέ τόν ἔξω κόσµο, ἡ μόνη σου ἐπαφή πού θά σέ κρατήσει ὄρθιο, θά σοῦ δώσει ἐλπίδα, θά ἁπαλύνει τόν πόνο καί τίς πληγές σου. Ὁ ἐγκλεισµός εἶναι μία πληγή βαθιά. Κάποια κρατούµενη μᾶς ἐκµυστηρεύτηκε ὅτι μέ τό τηλέφωνο αὐτό κράτησε ζωντανή τήν ἐπαφή μέ τά ἀνήλικα παιδιά της. “Μαθαίνω τά νέα τους, ἀκούω, σχεδόν πάντα κλαµένη, τίς ἁπλές καθηµερινές τους συνήθειες, τί ἔφαγαν, ἄν διάβασαν τά μαθήματά τους. Αὐτό τό τηλέφωνο μοῦ δίνει ἐλπίδα. Περιµένω μέ ἀνυποµονησία νά ξηµερώσει γιά νά πιάσω τό ἀκουστικό στό χέρι μου. Οἱ φωνές τῶν δικῶν μου ἠχοῦν στά αὐτιά μου, καλύπτουν τά μεγάφωνα τῆς φυλακῆς, μοῦ κρατοῦν συντροφιά στή μοναξιά μου, στήν ἀπελπισία μου. Αὐτό τό τηλέφωνο μέ βγάζει ἀπό τήν ἀπόγνωση, γίνεται ἕνα φωτεινό παράθυρο πρός τόν ἔξω κόσµο. Μέ κρατάει ζωντανή!”.