Παρακολουθήσαμε στις φυλακές του Κορυδαλλού την πολύ ενδιαφέρουσα διασκευή της κωμωδίας Όρνιθες του Αριστοφάνη, από την Αικατερίνη Παπαγεωργίου και το Θεατρικό Εργαστήριο Κρατουμένων Κορυδαλλού. Η αναζήτηση ενός τόπου στον οποίο η ζωή θα μπορούσε να οργανωθεί χωρίς τις δεσμεύσεις, τους περιορισμούς και τα προβλήματα εξουσίας που επικρατούν σε μια συνηθισμένη πόλη, όπως η Αθήνα, οδηγεί δύο φίλους στην ίδρυση από κοινού με τα πουλιά μιας πολιτείας στα σύννεφα, της Νεφελοκοκκυγίας, αυτόνομης, ανεξάρτητης και ανεπηρέαστης τόσο από τις συμβάσεις των ανθρώπων, όσο και από τις βουλές των θεών. Τα προνόμια αυτά τα έχει εξαιτίας της θέσης της, όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν να την αγγίξουν και οι θεοί την έχουν ανάγκη , καθώς η επικοινωνία τους ανθρώπους περνάει αναγκαστικά μέσα από την πόλη των πουλιών. Ο τρόπος λοιπόν για να μπορέσει να ζήσει κανείς τη ζωή του όπως θέλει είναι η κατάκτηση της εξουσίας σε βαθμό τέτοιο, ώστε να μην εξαρτάται από άλλους. Η ελευθερία μέσω της ισχύος. Όμως, πώς διατηρείται μια τέτοια ελευθερία; Η ιδανική ακόμα πολιτεία χρειάζεται κάποιας μορφής οργάνωση και ιεραρχία. Ακόμα και με την εδώ παρουσιαζόμενη έννοια της ανεξαρτησίας, η ελευθερία συνιστά μια κατάσταση η οποία απαιτεί διαρκή εγρήγορση και επαγρύπνηση για να παραμείνει ως έχει. Άρα, η ελευθερία του ενός προϋποθέτει την υποταγή των υπολοίπων σε αυτήν; Επιπλέον, αν η ελευθερία, η απαλλαγή δηλαδή από οποιονδήποτε περιορισμό, απαιτεί τόσο κόπο για τη διατήρησή της, με τον απαιτούμενο κόπο ανάλογο του μεγέθους της, αν η ελευθερία δηλαδή συνεπάγεται μια διαρκή δέσμευση και «υποδούλωση» στην ίδια την ιδέα της ελευθερίας, τότε μπορούμε ποτέ να μιλάμε για αυτήν; Αυτοί είναι οι κύριοι προβληματισμοί που θέτει η παρούσα διασκευή, άλλοτε ευθέως και άλλοτε με πιο συσκιασμένο τρόπο, χωρίς να δίνει μια οριστική απάντηση, πλην του ότι μια εύκολη και χωρίς κόπο διέξοδος, αν υπάρχει, σίγουρα δεν βρίσκεται στην φυγή. Οι δε παραπάνω προβληματισμοί αποκτούν ιδιαίτερη σημασία ιδωμένοι μέσα από το πρίσμα τόσο του χώρου επιτέλεσης της παράστασης, όσο και του θιάσου, δηλαδή του πρώτου σωφρονιστικού καταστήματος Κορυδαλλού και των τροφίμων του αντίστοιχα. Γιατί, πράγματι, ποιος μπορεί να αποδώσει καλύτερα τον διαρκή ανθρώπινο αγώνα για την κατάσταση της ελευθερίας από αυτόν που διψάει για αυτήν, και ποιος διψάει περισσότερο από αυτόν που την έχει στερηθεί, ή, τουλάχιστον που βιώνει σε κάθε του στιγμή τις συνέπειες αυτής της στέρησης; Επιπλέον, η δραματική προετοιμασία απαιτεί πνεύμα ομαδικότητας και συνεργασίας, προσωπική καλλιέργεια και πρόοδο, συνέπεια στην τήρηση απαιτητικών οδηγιών, ενσυναίσθηση, και άλλες δεξιότητες, των οποίων η ανάπτυξη προοιωνίζει μια πολλά υποσχόμενη κοινωνική επανένταξη και ενσωμάτωση, η δε παρουσίαση του έργου αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία τόσο για την ανάδειξη των δυνατοτήτων και της θέλησης για ζωή και πρόοδο αυτών των ανθρώπων, όσο και για την προετοιμασία μιας δίκαιης και θετικά διακείμενης αξιολόγησης και υποδοχής τους από το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Τέλος, προς επικύρωση των παραπάνω, οι ίδιοι οι συμμετέχοντες δήλωσαν με πολύ εναργή τρόπο την χαρά τους για αυτήν τους τη δράση, όσο και την βοήθεια που αυτή τους προσέφερε, σε όλα τα επίπεδα. Καμάμης Κωνσταντίνος, φίλος του Συλλόγου