Οι ποιητές των Φυλακών και των Κρατητηρίων




Ζωντανεύουν μέσα από το βιβλίο του Ανδρέα Κλ. Σοφοκλέους
Ανθολόγιο 117 ποιημάτων που δημοσίευσαν 39 κρατούμενοι στις φυλακές και τα κρατητήρια στην περίοδο του Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 60 χρόνων από την έναρξη του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ, ο καθηγητής Ανδρέας Κλ. Σοφοκλέους κυκλοφόρησε το τελευταίο βιβλίο του με τίτλο «Η Έγκλειστη Ποίηση των Φυλακών και των Κρατητηρίων». Πρόκειται για ένα ανθολόγιο 117 ποιημάτων που δημοσίευσαν 39 κρατούμενοι στις φυλακές και τα κρατητήρια στην περίοδο του Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959. Απ’ αυτά, τα 78 ποιήματα δημοσιεύτηκαν στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Λευκωσίας «ΚΥΠΡΟΣ» και τα 39 στο δεκαπενθήμερο περιοδικό «Times of Cyprus» (Κυπριακοί Καιροί).

Οι έγκλειστοι ποιητές
Οι έγκλειστοι ποιητές ήσαν κατ’ αλφαβητική σειρά οι ακόλουθοι: Αβραάμ Νικόλας, Άγγελος Γρηγόριος, Αδάμου Θεόδωρος, Αναστάση Λουκάς, Αντωνίου Α., Αντωνίου Ονησίφορος, Α. Σ., Βρυωνίδης Δήμος, Γιώρκας Πασχάλης, Ελευθερίου Χριστάκης, Έλληνας Γεώργιος, Ευστρατιάδης Γεώργιος, Ιωαννίδης Μέλιος, Ιωαννίδης Στέλιος, Ιωαννίδης Φρίξος, Καψοσιδέρης Άριστος, Κοιρανίδης Στέλιος, Κομμοδάτος Γιάννης, Κ. Μ., «Κρατούμενος», Κωνσταντινίδης Στέφανος, «Λ.», Μικελλίδης Νίνος, Μιχαήλ Ανδρέας, Μιχαήλ Σ., Μουσούτας Νίκος, Μουστακλής Νίκος, Παγώνης Λουκής, «ΠΑΙΑΝ», Παναγή Γεώργιος, Παπακώστας Στέλιος, Πικροδάφνης Παύλος, Πισσάς Μιχαήλ, Ρολάνδης Νίκος, Σ. Παύλος, Σ. Κ., Σπανός Ιωάννης, Χαραλάμπους Τούλα, Χριστοδούλου Ανδρέας και Φρίξου Ζακχαίος.

Ζεις τις τραγικές ώρες
Σε χαιρετισμό της με τίτλο «Λίγα Λόγια», η πρώην Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού Κλαίρη Αγγελίδου χαιρετίζει την έκδοση του βιβλίου και αναφέρει, ανάμεσα στα άλλα, και τα εξής: «Διαβάζοντάς τα (τα ποιήματα), ζεις τις τραγικές ώρες που χιλιάδες συμπατριώτες μας έζησαν φυλακισμένοι στα παράνομα κρατητήρια, όπου κρατούνταν “άνευ δίκης” χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, νέοι, μεσήλικες, γέροντες, λαϊκοί και ιερωμένοι, γεωργοί, εργάτες και επιστήμονες… οι κρατούμενοι στην πλειοψηφία γράφουν για την ελευθερία, που την λατρεύουν, και την οραματίζονται να έρχεται φέρνοντας την Ανάσταση, την άνοιξη στον ματωμένο τόπο τους…».

Στον πρόλογό του ο συγγραφέας περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο εργάστηκε και τη μεθοδολογία της έρευνάς του για συγκέντρωση των ποιημάτων που θα περιελάμβανε στην ανθολογία. Παραθέτει, επίσης, πληροφορίες για τα έντυπα «Κύπρος» και TIMES OF CYPRUS, καθώς και το ιστορικό της καθιέρωσης της πατριωτικής ποιητικής στήλης στην εφημερίδα του Γιάννη Κυριακίδη «ΚΥΠΡΟΣ» με πρωταγωνιστή τον Λουκή Παπαφιλίππου (ψευδώνυμο Λουκής Παγώνης) και των Λογοτεχνικών Σελίδων του περιοδικού «TIMES OF CYPRUS», με επιμελητή της ύλης τον Κώστα Μόντη.

Τα μέρη του βιβλίου
Στο παράρτημα Ι του βιβλίου δημοσιεύονται, επίσης, ποιήματα που γράφτηκαν από Έλληνες και Ελληνίδες της Κύπρου, που δεν ήσαν κρατούμενοι ή κατάδικοι, αλλά ένιωσαν την ανάγκη να εκφράσουν μέσα από τον ποιητικό λόγο τα αισθήματά τους για τον διεξαγόμενο εθνικό αγώνα, για τους ηγέτες και τους ήρωές του, για τους κρατούμενους και τους φυλακισμένους. Συνολικά στο παράρτημα δημοσιεύονται 60 ποιήματα, από τα οποία τα 36 πρωτοδημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «ΚΥΠΡΟΣ» και τα 24 στο περιοδικό «TIMES OF CYPRUS».

Οι ελεύθεροι ποιητές / ποιήτριες, ποιήματα των οποίων ανθολογήθηκαν, ήσαν 23, οι πιο κάτω: Γεωργίου Ανδρέας, Ελλάδιος Κώτσιος, Επαμεινώνδας Σπύρος, Ιωαννίδης Πάνος, Καπόνας Γεώργιος, Κουγιάλης Θεοκλής, Κυπριανού Σωτήριος, Λουκά Γεώργιος, Λυτρίδης Αντώνιος, Μαρίνη Ροζίνα, Μουρίδης Δώρος, «Οδυσσέας», Οικονομίδης Αγαθοκλής, Ονησιφόρου Μαρούλα, Παναγή Ειρήνη, Παναγιώτου Μυριάνθη, Παπαδημήτρης Δημήτρης, Παπακώστας Στέλιος, Σίσυφος Σ.Μ, Σοφιανός Χρυσόστομος, Σπανός Ιωάννης, Χρ., Σωκράτους Κώστας και Χαραλαμπίδης Τάκης.
Συνολικά στο βιβλίο περιλαμβάνονται 182 ποιήματα που αναφέρονται στον Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59.

Ο επίλογος
Στον επίλογο ο συγγραφέας αναφέρει, ανάμεσα στα άλλα, και τα εξής: «Οι αναγνώστες θα ζήσουν μέσω των ποιημάτων το αγωνιστικό πνεύμα των κρατουμένων, οι οποίοι βρίσκουν έναν δημιουργικό τρόπο καταπολέμησης της αδράνειας, της πλήξης και ανίας τους, αλλά και την αυτοθυσία και την πίστη τους στα ιδανικά της φυλής, στην ελευθερία, τιμή και αξιοπρέπεια, την προσήλωση στο Θεό και τις ηθικές αξίες, την καρτερία, την υπομονή και προσδοκία τους για καλύτερες μέρες. Την αγάπη ακόμα προς την οικογένεια και τα παιδιά τους, που τα ενθαρρύνουν να ανέχονται την προσωρινή κράτησή τους για το καλό της πατρίδας…». Σημειώνεται πως το βιβλίο θα παρουσιαστεί στις 18 του Μάρτη, στις 7 μμ., στην Αίθουσα Τελετών του Μετοχίου Κύκκου, στην Έγκωμη Λευκωσίας. 

Πηγή 

Στις αγροτικές φυλακές της Κασσαβέτειας φτιάχνουν (και) ρομπότ!
Στις αγροτικές φυλακές της Κασσαβέτειας φτιάχνουν (και) ρομπότ!

Στις αγροτικές φυλακές της Κασσαβέτειας, κοντά στον Αλμυρό Μαγνησίας και στα περίπου 30 χιλιόμετρα από τον Βόλο, τα κάγκελα και οι φράχτες δεν εμποδίζουν κάποια «παράθυρα» ν’ ανοίγουν διάπλατα για τους νεότερους κρατούμενους. Το τελευταίο δίμηνο, ο όρος «κύκλωμα» στις συζητήσεις των νέων των φυλακών, ηλικίας έως 25 ετών, είναι πιθανότερο να αφορά σε ηλεκτρονικές συνδέσεις παρά σε αδικήματα οργανωμένων ομάδων.

Στόχος, η δημιουργία ρομπότ, που μπορούν να διεκπεραιώσουν περίπου 10 αποστολές στην ειδική πίστα Lego.

Η συνηθισμένη ρουτίνα του εγκλεισμού άλλαξε και στην καθημερινότητά τους παρεισέφρησαν καινούργιες λέξεις και εικόνες: πίστες, kit EV3, κουκίδες, lego blocks, κυκλώματα. Και όχι μόνο λέξεις και εικόνες, αλλά και πολλοί «καινούργιοι» άνθρωποι: ένα ενθουσιώδες παιδομάνι – με πολλή χαρά και καμιά προκατάληψη. Ο λόγος για παιδιά εθελοντών και υπαλλήλων των φυλακών, ηλικίας 10-16 ετών, που δούλεψαν «ένα κι ένα», μαζί με κάποιους από τους 21 νεαρούς κρατούμενους για να δημιουργήσουν… ρομπότ!

Το ιδιαίτερο αυτό ταξίδι ξεκίνησε πέρυσι, χάρη στη δραστηριοποίηση εθελοντών από το σωματείο «Δράση για την Εκπαίδευση- eduACT» τής Θεσσαλονίκης, που επισκέφτηκαν τις φυλακές κι έβαλαν τον πρώτο “σπόρο”.

Το Κολέγιο Δελασάλ και το Ίδρυμα Lego Foundation δώρισαν εξοπλισμό για την οργάνωση εργαστηρίων ρομποτικής και τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους!

Έτσι, οι νέοι των φυλακών- ορισμένοι από τους οποίους προέρχονται από πολύ φτωχές οικογένειες και ενδεχομένως δεν θα είχαν σε διαφορετική περίπτωση πρόσβαση σε ρομποτικά εργαστήρια αυτού του είδους- κατάφεραν να ανοίξουν ένα παράθυρο στη γνώση και ίσως να μεγαλώσουν τα όνειρά τους. Με την καθοδήγηση εκπαιδευτικών και σε μικτές ομάδες με τα παιδιά των εθελοντών και των υπαλλήλων των φυλακών, ανήλικοι και ενήλικοι κρατούμενοι «ταξίδεψαν» σε μια διαφορετική εμπειρία, παρότι δεν έφυγαν ποτέ από τη φυλακή, όπου ο αριθμός των κρατούμενων (όχι μόνο των νεαρών) πλησιάζει τους 170.

Το ταξίδι ενός ρομπότ από τις φυλακές μέχρι το Noesis

Ο στόχος -η δημιουργία ρομπότ, επετεύχθη!

Έτσι, το ερχόμενο Σαββατοκύριακο πέντε από τους ανηλίκους, που συνεργάστηκαν με τους νεαρούς κρατούμενους, θα βρεθούν στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να παρουσιάσουν την κατασκευή τους στον διαγωνισμό εκπαιδευτικής ρομποτικής First Lego League (FLL), στο Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείο Τεχνολογίας Noesis.

Στον διαγωνισμό, που φέτος έχει ως παγκόσμιο θέμα «Μάθηση χωρίς σύνορα και όρια – World Class» συμμετέχουν 50 ομάδες παιδιών, ηλικίας 9-16 ετών, ενώ στη διάρκεια του διημέρου αναμένεται να περάσουν από το Noesis πάνω από 4.000 επισκέπτες.

«Δεν θέλω να φύγω!»

Ένα από τα παιδιά που συμμετείχαν στις προπονήσεις εντός των φυλακών ήταν ο γιος της διευθύντριας του ιδρύματος, Ευμορφίας Σαμαρά. “Αυτό που έγινε τους τελευταίους μήνες ήταν πολύ ζεστό κι ανθρώπινο. Τα παιδιά συμμετείχαν με πολύ μεγάλη χαρά. Μαζευόμασταν εδώ στις φυλακές (σ.σ.με άδεια του υπουργείου Δικαιοσύνης) και δουλεύαμε όλοι μαζί. Τα παιδιά δεν έχουν κάποια προκατάληψη” εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Σαμαρά.

Προσθέτει δε, ότι και οι ίδιοι οι νεαροί κρατούμενοι δεν ένιωσαν άβολα καθώς οι αγροτικές φυλακές είναι πιο ανοιχτές σε σχέση με τις υπόλοιπες και υπάρχει κίνηση, αφού λειτουργεί σχολείο και καθημερινά βρίσκονται στον χώρο εκπαιδευτικοί.

“Κάποια παιδιά μού είπαν ‘τι φυλακή είναι αυτή; Δεν θέλουμε να φύγουμε από εδώ!’. Πολλά από τα παιδιά προέρχονται από περιβάλλον πολύ φτωχό και πιθανώς δεν θα είχαν πρόσβαση σε τέτοιες δυνατότητες έξω από τη φυλακή” υποστηρίζει.

Με το βλέμμα στο 2016

Προσθέτει ότι οι νεαροί είναι αποφασισμένοι να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό και το 2016 και, μάλιστα, ξεκινώντας την προπόνηση νωρίτερα, τον Σεπτέμβριο, ώστε να πετύχουν καλύτερα αποτελέσματα.

Φέτος, οι προπονήσεις ξεκίνησαν τον Ιανουάριο και σε αυτές συμμετείχαν κάθε φορά επτά – οκτώ παιδιά, όχι πάντα τα ίδια. Μέχρι προ ολίγων μηνών, στις φυλακές της Κασσαβέτειας κρατούνταν και ανήλικοι ηλικίας 15-18 ετών. Πλέον, όμως, οι ανήλικοι πηγαίνουν στον κατάστημα κράτησης της Κορίνθου και στις φυλακές ανηλίκων της Κασσαβέτειας υπάρχουν νέοι 18-25 ετών.

Όπως σημειώνει ο Κώστας Βασιλείου της eduACT, οι 18 νεαροί κρατούμενοι «έκαναν καταπληκτικά πράγματα με τα ρομπότ» και “μπήκαν τόσο πολύ στη λογική της ευγενούς άμιλλας και της συνεργασίας, ώστε έφτασαν να λένε: ‘εγώ δεν ήμουν τόσο καλός όσο ο Γιώργος’ ή ‘το μεγαλύτερο πάθος το έδειξε ο Ιμπραήμ’. Σκεφτείτε ότι παρότι δούλεψαν πάνω σε δύο ρομπότ και χωρισμένοι σε δύο ομάδες, τελικά διάλεξαν όλοι μαζί, χωρίς ανταγωνισμό, ποιο από τα δύο θα στείλουν στον διαγωνισμό”…

Διέξοδος για παιδιά με παραβατική συμπεριφορά

Τα παιδιά με παραβατική συμπεριφορά (όχι έγκλειστα) βρέθηκαν στο επίκεντρο μιας ακόμη προσπάθειας της eduACT, αυτή τη φορά σε συνεργασία με τον «Φάρο του Κόσμου». Τους τελευταίους μήνες, εθελοντές οργανώνουν εργαστήρια ρομποτικής στις εγκαταστάσεις της Εταιρείας Προστασίας Ανηλίκων Θεσσαλονίκης, ώστε παιδιά που έχουν επιδείξει παραβατική συμπεριφορά να βρουν νέες διεξόδους και ενδιαφέροντα.

Όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο εθελοντής της eduACT, Τάσος Σκενδερίδης, που μαζί με τον εθελοντή του Φάρου, Νίκο Καραφυλλίδη, προπονούν τα παιδιά, οι νεαροί έχουν ήδη κάνει πολλά βήματα μπροστά και ετοιμάζονται κι αυτοί να συμμετάσχουν με αξιώσεις στον διαγωνισμό:

«Αρχικά, κάποια από τα παιδιά, ηλικίας 14-18 ετών, είχαν έντονα παραβατική συμπεριφορά και έδειχναν τόση αδιαφορία, που έδιναν την εντύπωση ότι παρακολουθούν τα μαθήματα μόνο για την επιδότηση των εργαστηρίων. Στην πορεία είδα μεγάλη διαφορά. Πρόκειται για καλά παιδιά, που σταδιακά απέκτησαν ενδιαφέρον και άρχισαν να συμμετέχουν με χαρά. Τώρα, τέσσερα από αυτά θα συμμετάσχουν στον διαγωνισμό με το ρομπότ τους»

Το FLL διοργανώνεται ετησίως σε 80 χώρες. Πρόπερσι, στο δίκτυο χωρών προστέθηκε η Ελλάδα, μέσω του eduACT. Το υπουργείο Πολιτισμού και Παιδείας έθεσε, υπό την αιγίδα του, τον πανελλήνιο διαγωνισμό, σε συνεργασία με το Ίδρυμα Νεότητας της Ιεράς Μητρόπολης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως και τη Διεύθυνση ΠΕ Δυτικής Θεσσαλονίκης.

Φωτό www.civilengineering.gr


Πηγή 

Βατραπουνζέλ

Η φυλακή δεν είναι παραμύθι. Πέντε ώρες με τις
κρατούμενες “μωρομάνες” της Θήβας

Παρακολουθήσαμε την παιδική παράσταση “Βατραπουνζέλ”, μαζί με τις κρατούμενες του σωφρονιστικού ιδρύματος Θήβας και τα παιδιά τους στον χώρο διαβίωσής τους. Μια εμπειρία που δύσκολα θα ξεχάσουμε

Της Μάριον Παλιούρα

Δεν ήταν τρομακτική, ούτε ακριβώς σοκαριστική. Σίγουρα δεν ήταν ωραία ή κάτι που θα σύστηνα σε όλους 

να κάνουν. Ακόμα αδυνατώ να βρω τις λέξεις εκείνες που θα περιγράψουν αντιπροσωπευτικά τις ώρες 

που πέρασα στις γυναικείες φυλακές της Θήβας εκείνη την Τετάρτη.

Βρέθηκα λοιπόν στα κτελ της Λιοσίων με την Αγγελική, τη Φένια και την Τερέζα, τις ηθοποιούς και την 

υπεύθυνη στα της οργάνωσης, της θεατρικής ομάδας “Ρετρό“ της οποίας η δράση  ξεχωρίζει, ακριβώς 

επειδή ανεβάζει τα έργα της και σε μέρη που δεν θα πήγαινε εύκολα κάποιος άλλος θίασος. 

Η “Βατραπουνζέλ” είναι μια παιδική παράσταση που μπλέκει τα παραμύθια του “Πρίγκιπα Βάτραχου” 

και της “Ραπουνζέλ” σε ένα θεατρικό. Μόνο που αυτή τη φορά, το “μια φορά κι έναν καιρό”, θα ακουγόταν 

πίσω από τα κάγκελα, αφού θα παιζόταν για τις κρατούμενες των φυλακών και τα παιδιά τους.

Φτάνοντας στις φυλακές, τα ψηλά συρματοπλέγματα γύρω μας δεν ήταν ένα περιβάλλον στο οποίο 

νιώθαμε άνετα. Ειδικά όταν έκλεισε πίσω μας μια τεράστια σιδερένια πόρτα και πάψαμε να έχουμε 

οπτική επαφή με τον δρόμο που μας οδήγησε στο σωφρονιστικό ίδρυμα, όλες κρατήσαμε για λίγο 

την ανάσα μας. Μας έκαναν έλεγχο και μας ζήτησαν να αφήσουμε τις τσάντες και τα κινητά μας στην 

είσοδο, σε κάτι ντουλαπάκια που κλείδωναν.

Στη συνέχεια προχωρήσαμε, ενώ πίσω μας έκλεισε άλλη μια καγκελένια αυτή τη φορά  πόρτα, 

η οποία μάλιστα κλείδωσε με αλυσίδα και λουκέτο. Κάπου εκεί, ξεροκατάπια και παρόλο που ήξερα 

πως σε λίγες ώρες θα ήμουν πάλι έξω, άρχισα να αναθεωρώ και να κάνω φιλοσοφικές σκέψεις περί 

ελευθερίας  και ανθρώπινων ιδανικών. Λέξεις που μάλλον είχαν αρκετό καιρό να ακουστούν εκεί μέσα.

Στην είσοδο είδαμε έναν κήπο με ένα σιντριβάνι στη μέση, το οποίο δε λειτουργούσε, αλλά φρόντιζε 

να σου θυμίζει ότι μένουν άνθρωποι εκεί. Προχωρώντας, περάσαμε και δεύτερο έλεγχο. Οι αστυνομικοί 

ήταν γυναίκες αυτή τη φορά και φρόντισαν ώστε να ειδοποιηθεί η Νίκη, η κοινωνική λειτουργός που 

θα μας πήγαινε στον χώρο όπου και θα έστηναν τα κορίτσια τα σκηνικά της παράστασης.

Όταν ήρθε η Νίκη, έβλεπες από τον τρόπο που κινούνταν στους διαδρόμους ότι ο χώρος των φυλακών 

είναι το δεύτερο σπίτι της: “Δέκα χρόνια δουλεύω εδώ”. Τη δήλωσή της αυτή θα επιβεβαίωνε λίγα λεπτά 

μετά και η σχέση της με τις κρατούμενες. “Εδώ στήστε. Η αίθουσα εκδηλώσεων δεν έχει θέρμανση, 

εδώ είναι λίγο πιο ζεστά. Βέβαια τώρα είναι έξω και τα κορίτσια, αλλά δεν πειράζει”, μας είπε και μας 

έκανε νόημα να στήσουμε τα σκηνικά στον χώρο διαβίωσης των γυναικών και των παιδιών τους.

Από το βάθος του διαδρόμου με τα κελιά, έβγαιναν σιγά – σιγά γυναίκες όλων των ηλικιών και των 

εθνικοτήτων και μαζί τους κρύβονταν πίσω από τα πόδια τους ή κουβαλούσαν οι ίδιες, πιτσιρίκια. 

Τα είχαν σε καρότσια ή σε πορτ-μπεμπέ, ενώ μερικές τα έβαζαν στον “παιδότοπο” να παίξουν 

με τα πλαστικά αμάξια και τα παιχνίδια, όλα δωρεές εθελοντών.

Ορισμένες μας κοιτούσαν καχύποπτα, ενώ άλλες μας πλησίασαν πιο εύκολα. Μεταξύ τους δεν 

μιλούσαν πολύ. Πέντε – έξι γυναίκες είχαν περικυκλώσει τη Νίκη και συζητούσαν. “Είμαστε τόσες εδώ, 

δε γίνεται να συμφωνήσουμε όλες”, άκουσα να της λέει η μία. Οι υπόλοιπες ασχολούνταν με τα παιδιά τους, 

μιλούσαν στο καρτοτηλέφωνο ή έκανα τσιγάρο και χάζευαν τα κορίτσια που έστηναν τα σκηνικά. “Αυτή η 

σκηνή μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια. Μου είχε πάρει ο μπαμπάς μου μια σκηνή με νάνους επάνω”, 

είπε η Δ. στην Κ. Η μικρή Χριστίνα φρόντισε να σπάσει τον πάγο, ρωτώντας δυνατά “Τι κάνουν μαμά;”. 

Η Αγγελική την πήρε από το χέρι και φρόντισε να την ξεναγήσει στα σκηνικά του “Βατραπουνζέλ”.

18 γυναίκες με τα παιδιά τους, μένουν σε εκείνη την πτέρυγα. Οι “μωρομάνες” όπως τις αποκάλεσε 

η Μ. όταν την ρώτησα. “Μερικές άστεγες κάνουν μικροκλοπές για να μπουν μέσα 2-3 μήνες ώστε να 

βγάλουν ίσα ίσα τον χειμώνα κάπου πιο ζεστά από τον δρόμο. Έχουμε μείνει και 25 γυναίκες εδώ, 

χαμός”, μου λέει ενώ ξετυλίγει και δίνει στο παιδί της ένα γλειφιτζούρι.

Οι τοίχοι γύρω μας ήταν ζωγραφισμένοι με ήρωες από παραμύθια και κινούμενα σχέδια, από τις ίδιες 

τις κρατούμενες. ΄Εκαναν ό,τι μπορούσαν ώστε να γίνει πιο ανθρώπινο το περιβάλλον για τα παιδιά τους. 

Τα κρατούν μαζί τους μέχρι να γίνουν τριών ετών και μετά τα δίνουν σε όποιον άνθρωπο της εμπιστοσύνης 

τους επιλέξουν οι ίδιες, είτε είναι, είτε όχι, συγγενής τους.

Τα πιτσιρίκια τωρα γίνονται όλο και περισσότερα και η περιέργειά τους για τα όσα έβλεπαν να στήνονται 

στον μέχρι πρότινος άδειο χώρο, υπερνικούσε τη ντροπή που ένιωθαν επειδή δε μας ήξεραν.  Έτρεχαν 

προς το μέρος μας και έπαιζαν με το ξύλινο αρμόνιο, τις μαριονέτες και το ντέφι. Οι κρατούμενες φορούν 

φόρμες, ρόμπες, πυτζάμες, παντόφλες και πίνουν καφέ. Ορισμένες κάνουν και κανένα τσιγάρο. Συζητούν 

με την κοινωνική λειτουργό και ρωτούν αν μπορούν να έχουν λίγο προσωπικό χρόνο μαζί της. 

Την εμπιστεύονται και είναι για αυτές  η ψυχολογική υποστήριξη που δεν μπορούν να έχουν μέσα στη φυλακή.

Η παράσταση ήταν προγραμματισμένη να ξεκινήσει στις 5, αν και τα σκηνικά είχαν στηθεί πολύ νωρίτερα. 

Είχαμε αρκετό χρόνο, αλλά όχι πολλά πράγματα να κάνουμε. Αν θέλαμε να βγούμε από τον χώρο που 

ήμασταν ή να χρησιμοποιήσουμε την τουαλέτα, έπρεπε να ειδοποιηθεί η υπεύθυνη και να μας συνοδεύσει 

κάποια αστυνομικός. Ζητήσαμε να μας φέρουν καφέ. Όταν έφτασε ο δίσκος με τους καφέδες, τους 

έπαιρνα έναν – έναν ανάμεσα από τα κάγκελα. Το πλαστικό καπάκι δε χωρούσε και έπρεπε να το σπάσω 

στις άκρες για να περάσει.

Λίγη ώρα μετά και αφού τα  παιδιά είχαν κουραστεί να περιμένουν, αποφασίστηκε να ξεκινήσει νωρίτερα η 

παράσταση. “Γυναίκες, ξεκινάνε”, φώναξε μία από τις κρατούμενες στραμμένη προς τα κελιά, με τα χέρια 

της να σχηματίζουν χωνί γύρω από το στόμα της.

Οι περισσότερες βρίσκονταν ήδη στο χώρο, αλλά πλησίασαν και μερικές ακόμα. Κάθε μια έφερνε μαζί της 

μια λευκή πλαστική καρέκλα ή μικρά χρωματιστά, παιδικά σκαμνάκια, ώστε να καθίσουν όλες στη σειρά και 

να παρακολουθήσουν την παράσταση.

Το προσωπικό των φυλακών χαμήλωσε τα φώτα και η Τερέζα βάζει τη μουσική. Η Αγγελική και η Φένια 

γίνονται Βιολέτα και Ροζαλία και ταξιδεύουν μητέρες και παιδιά στον παραμυθένιο κόσμο τους. Οι γυναίκες 

έχουν στην αγκαλιά τα μικρά τους, ενώ κανα δυο τα έχουν ανεβάσει στους ώμους τους. Όσο περνάει η 

ώρα και η παράσταση προχωράει, έρχονται μερικές ακόμα που δεν είχαν πειστεί από την αρχή να βγουν 

από τα κελιά τους.

Γελούν με το παραμύθι και κρατούν τα παιδιά, τα οποία θέλουν να κατέβουν από την αγκαλιά τους και να 

τρέξουν να παίξουν με τις ηθοποιούς. Παρακολουθούν σιωπηλές και κοιτάζουν καμια φορά η μία την άλλη 

απορώντας με το πόσο ήσυχα κάθονται τα μικρά. Οι μόνες ομιλίες που ακούγονται, είναι ψίθυροι, όταν οι μητέρες 

εξηγούν στα παιδιά τους τι είναι αυτό που βλέπουν. Η μία παίρνει στα πόδια της τον γιο της διπλανής της. 

Το ίδιο κάνει κι εκείνη με την κόρη της κοπέλας που κάθεται πίσω της, σαν να πρόκειται για τα δικά τους παιδιά.

Μία ώρα μετά, η παράσταση τελειώνει και όλες χειροκροτούν αφήνοντας ελεύθερα τα πιτσιρίκια να τρέξουν 

στην αγκαλιά των ηθοποιών. Εκείνες τα σφίγγουν, τα φιλάνε και τα μικρά ανταποδίδουν. Φορούν τα ρούχα των ηθοποιών. 

Η μικρή Χριστίνα ντύνεται πριγκίπισσα με μια φούξια φούστα και μια στέκα με λουλούδια. Η Β. ντύνεται πρίγκιπας 

βάτραχος και οι δυο τους χορεύουν στο κέντρο της αίθουσας βαλς. Τους μοιράζουν γλυκά και ζαχαρωτά. 

Τα τρώνε λαίμαργα και τα μάτια τους φέγγουν.

“Πρώτη φορά έκατσε χωρίς να μιλάει”, λέει η Ν. στην Αγγελική και τη Φένια για τον γιο της, τον Νικήτα. 

Όσο μάζευαν τα σκηνικά τα κορίτσια, τα παιδιά έπαιζαν μαζί τους, με το ντέφι και ένα ξύλινο carousel. 

Η Χριστίνα έτρεχε πίσω από την Αγγελική και ο Νικήτας είχε ερωτευτεί τη Φένια. Μόλις μαζέψαμε και 

ήμασταν έτοιμες να φύγουμε, η Χριστίνα αγκάλιασε την Αγγελική και της είπε με νάζι “Να μείνετε λίγο 

ακόμα εδώ και μετά να φύγετε”. Ο Νικήτας, από την αγκαλιά της Φένιας, άκουσε ότι φεύγουμε και 

προτίμησε να χαιρετήσει τη μαμά του, αντί την αγαπημένη του ηθοποιό.

Μετά τον αποχαιρετισμό και τα “ευχαριστώ” των κρατουμένων, ανεβήκαμε στο γραφείο της κοινωνικής 

λειτουργού. Μας μίλησε για το πόσο δύσκολος είναι ο ρόλος τους εκεί και πόσο πρέπει να παρακαλέσουν 

το κράτος για να διευθετηθούν τα θέματα που προκύπτουν. “Μερικές χρειάστηκε να δηλώσουν τα παιδιά τους 

εδώ, τα είχαν αδήλωτα μέχρι που μπήκαν φυλακή. Σε άλλες έχουμε βγάλει και ταυτότητες εδώ μέσα”, μας 

λέει επισημαίνοντας τη γραφειοκρατία που μεσολαβεί για να τα πετύχουν αυτά.

Γυρνώντας το κεφάλι μου αριστερά, το βλέμμα μου πέφτει σε ένα χαρτί από το Παν/μιο Μακεδονίας. 

“Δίνουν εξετάσεις μέσα από τη φυλακή”, μου εξηγεί η Νίκη. “Πολλά κορίτσια έχουν αποφυλακιστεί και 

βγήκαν έξω με πτυχίο το οποίο πήραν ενώ ήταν φυλακισμένες. Συννεννοούμαστε με τα πανεπιστήμια 

και φροντίζουμε για την ασφαλή διεξαγωγή της εξέτασης. Στέλνουμε τις εργασίες και τις κόλλες με τις 

απαντήσεις με το ταχυδρομείο.”

Στις γυναικείες φυλακές της Θήβας, κάθε πτέρυγα έχει δανειστική βιβλιοθήκη. Περίπου 12.500 τίτλοι 

βιβλίων διατίθενται προς ανάγνωση πίσω από τα κάγκελα. Παράλληλα, αρκετοί εθελοντές από το λύκειο, 

πηγαίνουν στις φυλακές και κάνουν μαθήματα φροντιστηριακής μορφής. Δυστυχώς όχι πολύ συχνά. Η 

φυλακή δεν διαθέτει τα χρήματα να πληρώσει ούτε για τη βενζίνη, ούτε για το εισιτήριο του κτελ, ώστε να 

διευκολύνονται τέτοιου είδους δράσεις.

Ρωτάω για τους πίνακες που έβλεπα στους διαδρόμους, είχαν επάνω ονόματα και τιμές. “Τις Πέμπτες 

έρχεται μια εικαστική θεραπεύτρια και βοηθά τα κορίτσια να εκφραστούν μέσα από τη ζωγραφική. Στη 

συνέχεια τους διαθέτουμε προς πώληση. Τα Σαββατοκύριακα έχουμε και τμήμα yoga και λάτιν χορού, 

τα οποία διδάσκονται από τις ίδιες τις κρατούμενες. Βέβαια δε μπορούμε να τις υποχρεώσουμε να συμμετέχουν. 

Αργά η γρήγορα επέρχεται η ιδρυματοποίηση. Ξεκινούν ενθουσιωδώς, αλλά μετά από λίγο καιρό δεν έχουν 

όρεξη να κινηθούν στους χώρους της φυλακής.”

Κακά τα ψέματα, η άδεια που δικαιούνται κάθε δυο μήνες, είναι το μέσο επανένταξής τους στην κοινωνία, 

αλλιώς θα έβγαιναν αγρίμια. Έχοντας μια κάποια επαφή με τον κόσμο εκτός των συρματοπλεγμάτων 

διευκολύνεται η διαβίωσή τους εντός αυτών. Στην τελική, έχουν κάτι να περιμένουν. 

“Μη νομίζετε, το να ξεπεράσεις τα όρια είναι πολύ πιο εύκολο απ’ όσο φαντάζεται κανείς”, μας λέει στο 

τέλος η Νίκη. Τη φράση αυτή σκεφτόμουν σε όλη τη διαδρομή του γυρισμού. Όταν φύγαμε από τη Θήβα 

είχε σκοτεινιάσει και οι σκέψεις αυτές είναι πιο δύσκολες τη νύχτα.

Στο κατάστημα κράτησης γυναικών που επισκέφθηκα, μένουν γυναίκες που είχαν καταδικαστεί για πορνεία, 

ναρκωτικά, κλοπές και ανθρωποκτονία. Όλες, άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο, έγιναν παιδιά μαζί με 

τα παιδιά τους παρακολουθώντας τη “Βατραπουνζέλ”.

Το κοινό της ομάδας “Ρετρό” σε αυτή την “Παράσταση Αυξημένης Φροντίδας” δε διέφερε πολύ από τους 

ελεύθερους ανθρώπους που πληρώνουν για να τις παρακολουθήσουν στο θέατρο. Άλλωστε κι εμείς καμια 

φορά μπαίνουμε μόνοι μας σε κελιά που φτιάξαμε οι ίδιοι. Δεν γνωρίζω αν οι κρατούμενες των φυλακών 

έχουν μετανιώσει για ό,τι είναι αυτό που τις έκανε να βρεθούν εκεί. Δεν έχει και καμια ιδιαίτερη σημασία. 

Το μόνο που μου έμεινε όταν έφυγα από τις εγκαταστάσεις του σωφρονιστικού ιδρύματος, ήταν η θέλησή 

τους να συνεχίσουν τη ζωή τους από εκεί ακριβώς που την είχαν αφήσει.

Σαν να μην υπήρξε ποτέ κανένα λάθος και καμία καγκελόπορτα που να κλείνει τις ίδιες και τα παιδιά τους εκτός κοινωνικής πραγματικότητας.


Πηγή 

Ο «Σωσίας» στο ντιβάνι γνωστού ψυχαναλυτή




Ο ηθοποιός Αρης Σερβετάλης αυτή τη φορά μοιάζει σαν να έφτασε από τα χρόνια του Ντοστογιέφσκι στο Γκάζι και στο θέατρο «Ροές». Υποδύεται τον βασανισμένο Γκολιάτκιν.

Κάθε μέρα είναι γεμάτο το θέατρο «Ροές» στο Γκάζι. Διαρκώς προστίθενται παραστάσεις. «Ο σωσίας» δεν είναι μόνο ένα σημαντικό κείμενο του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, είναι και μια από τις πιο καθηλωτικές παραστάσεις αυτής της χρονιάς. Με τον Αρη Σερβετάλη στον ρόλο του Γκολιάτκιν, ενός ανθρώπου που έχει φοβίες, εμμονές, μανίες, ακούει φωνές, έχει απόλυτη έλλειψη αυτοπεποίθησης και διαρκώς προσπαθεί να βρει μια θέση στον κόσμο. Ο «Σωσίας» είναι βεβαίως μια ιστορία του 19ου αιώνα, την ίδια στιγμή όμως σκιαγραφεί και μια κατάσταση στην οποία βρίσκονται πολλοί άνθρωποι του 21ου αιώνα. Ενα κλασικό, εμβληματικό κείμενο που θίγει πολλές, πάρα πολλές από τις παθήσεις της ψυχής πολλά χρόνια προτού ο Φρόιντ τις επισημάνει και τις ονοματίσει. Ενα έργο που θέτει ερωτήματα στον καθένα: για τις συμπεριφορές του εαυτού του ή των άλλων. Ο καταλληλότερος να ερμηνεύσει όσα θίγονται στον «Σωσία» δεν μπορεί παρά να είναι ένας ψυχαναλυτής. Είδαμε, λοιπόν, την παράσταση, με τον λογοτέχνη και ψυχίατρο – ψυχαναλυτή Θανάση Χατζόπουλο, που αμέσως μετά απάντησε στις ερωτήσεις μας.

– Πού και πώς εντοπίζεται το θέμα του Σωσία στον χώρο της λογοτεχνίας;

– Το θέμα του Σωσία επανέρχεται τόσο συχνά στην ιστορία της λογοτεχνίας και στους μύθους ώστε μόνον έχοντας διαβάσει την ομώνυμη μελέτη του Οτο Ρανκ μπορεί κανείς να αντιληφθεί την πολλαπλότητα των αναφορών του τόσο στη λογοτεχνία όσο και στο θέατρο. Από τον Μοπασάν ώς τον Αντερσεν κι από τον Πλαύτο ώς τον Σαίξπηρ, από τον Χόφμαν ώς τον Πόε, οι εκδοχές των άλλοτε φασματικών και άλλοτε πραγματικών μορφών που παίρνει ο Σωσίας φαίνεται να είναι πολλές και ποικίλες. Από τις πιο πρόσφατες εμφανίσεις του στην ελληνική σκηνή, αυτές που έπεσαν στην αντίληψή μου ήταν η παρουσίασή του με τη μορφή του Αμφιτρύωνα από τον Κλάιστ και τον Μολιέρο. Ο Ρανκ αναφέρεται όμως σε εκείνην του Ντοστογιέφσκι, που δεν είχε γραφτεί ωστόσο για τη σκηνή, θαυμάζοντάς τη για την «κλινική της ακρίβεια». Και έχει μάλλον δίκιο, γιατί το κείμενο του Ντοστογιέφσκι εστιάζει περισσότερο στην εσωτερική περιπέτεια των δυσκολιών του ήρωα μετατοπίζοντας τον φακό του διαδοχικά από το μέσα στο έξω και τανάπαλιν. Βεβαίως, χρειάζεται εδώ να υπενθυμίσουμε ότι δεν είναι ο λόγος το μοναδικό πεδίο όπου εμφανίζεται το θέμα, αν και ασφαλώς διατηρεί τα πρωτεία. Πρόχειρα μου έρχονται στον νου κάποιες εικόνες του Μαγκρίτ, που πραγματεύονται το ζήτημα, και ασφαλώς κάποιος περισσότερο ειδήμων θα μας θύμιζε και άλλες κλασικότερες μορφές και επεξεργασίες του θέματος στη ζωγραφική. Θεωρώ βεβαίως ότι η αναφορά στη ζωγραφική δεν είναι τυχαία, αφού η εικόνα και το εικονικό βρίσκονται σε πρώτο πλάνο στην προβληματική που μας απασχολεί.

– Τι θα μπορούσαμε να πούμε από τη σκοπιά της ψυχανάλυσης για τη θεματική του Σωσία;

– Πρόκειται για τις θεματικές του ναρκισσισμού και του εγώ και ο Σωσίας στις διάφορες εκδοχές του είναι μια σειρά από «παθογραφίες» τους, αν μου επιτρέπεται ο νεολογισμός. Είναι τα πάθη της δόμησης του ψυχισμού στα πρώτα του βήματα, στα πρώτα δύο χρόνια της ζωής, αν όχι στους πρώτους μήνες. Είτε μιλάμε για το στάδιο του καθρέφτη, σύμφωνα με τον Λακάν, είτε για το καθρέφτισμα στο βλέμμα της μητέρας, σύμφωνα με τον Γουίνικοτ, αναφερόμαστε στην πρώτη πρώτη δυνατότητα του ανθρώπινου υποκειμένου να συλλάβει συνολικά τον εαυτό του μέσα από τον άλλον, είτε αυτός είναι η μητέρα είτε κάποιος που την αντικαθιστά. Από αυτή τη σκοπιά, ακόμα και για να συλλάβει στον καθρέφτη το υποκείμενο τον εαυτό του, είναι απαραίτητη η παρουσία του άλλου, η οποία θα επισφραγίσει την εικόνα στον καθρέφτη, αναγνωρίζοντας σε αυτήν το υποκείμενο και μοιράζοντας την ταυτότητά του τόσο στη σαρκική της υπόσταση όσο και στην εικονική της αποτύπωση. Οταν αυτός ο άλλος λείπει, το υποκείμενο αφήνεται μόνο και έωλο απέναντι στη ρευστότητα αυτής της εικόνας, χωρίς να μπορεί να δομήσει αυτόν τον πρωταρχικό διχασμό, ο οποίος μπορεί τότε να μεταπέσει σε σχάση με ποικίλες συνέπειες, από την παράνοια ώς τις απλούστερες μορφές διάσχισης, ή να αποτελέσει ανοιχτή πύλη για πολλαπλές και επαναλαμβανόμενες αναζητήσεις ταυτισιακών στηριγμάτων. Οπως αντιλαμβάνεστε, αυτές οι πρώτες δυσκολίες αφορούν τη δόμηση της ταυτότητας του υποκειμένου. Θα έχετε παρατηρήσει, στα πολύ μικρά παιδιά που η ταυτότητά τους είναι υπό διαμόρφωση, πόσο έλκονται εισερχόμενα σε έναν καινούργιο χώρο από οποιοδήποτε άλλο παιδί υπάρχει εκεί, και έλκονται με αυξανόμενη ένταση προς συνομήλικά τους παιδιά και προς τους εφήβους, και λιγότερο προς τους ενηλίκους. Αυτή η παρατήρηση ακριβώς δείχνει, σε κανονική μορφή, το τι συμβαίνει με τον Σωσία σε παθολογική μορφή. Εδώ πρόκειται για την έλξη, που υπό κάποιες συνθήκες μπορεί να γίνει άπωση, προς τον άλλο (τον μικρό άλλο) του Λακάν, τον όμοιο, τον πλησίον. Ωστόσο η ομοιότητα ακόμη και σε επίπεδο εικόνας (μικρό παιδί προς μικρό παιδί) λειτουργεί ελκτικά.

– Στην παράσταση, ιδιαίτερο, σχεδόν πρωταγωνιστικό ρόλο παίζουν κάποιες, πολλές καρέκλες. Πώς αυτό το σκηνοθετική εύρημα στηρίζει τις ψυχαναλυτικές παραμέτρους της παράστασης;

– Νομίζω ότι υπήρξε μια ευφυής αποτύπωση, απλή και ευφάνταστη μαζί, της απουσίας θέσης του υποκειμένου, του Γκολιάτκιν, μέσα στον κόσμο. Μας το προοιωνίζεται και η πρώτη σκηνή με τη δυσκολία του να ντυθεί, να «τα βρει» μέσα στον χώρο με το σώμα του. Αυτό προεκτείνεται στη σχέση με τους άλλους. Ο ορυμαγδός από καρέκλες, η μετατόπισή τους μέσα στον σκηνικό χώρο είναι για μένα η δυσκολία του να βρει τη θέση του ανάμεσα σε όσους αποτελούν τον περίγυρό του, εδώ ή πιο πέρα. Ο ήρωας πάσχει από την έλλειψη θέσης είτε όταν είναι μόνος του με τον εαυτό του είτε όταν συναντάει τον άλλον. Χαρακτηριστική είναι η σκηνή όπου αναρωτιέται αν θα χαιρετίσει κάποιον στον δρόμο. Η παράσταση δείχνει πολύ καλά ότι πρόκειται για τη δική του δυσκολία να αποδώσει στον εαυτό του μια θέση από την οποία να μπορεί να χαιρετίσει τον άλλον, τον όμοιο.

– «Δεν υπάρχει τίποτα πια για να μιλήσω μαζί του», λέει ο ήρωας. Μοναξιά, περιθωριοποίηση;

– Αυτό το ερώτημα, που διατυπώνεται έτσι, στη θέση, για παράδειγμα, του «δεν υπάρχει κανείς πια για να μιλήσω μαζί του», δηλώνει κατά τη γνώμη μου, και αυτή είναι μία εκδοχή, τη δική του και πάλι θέση ανάμεσα στους άλλους, όχι ως υποκειμένου αλλά ως αντικειμένου. Και πρέπει να πούμε ότι, ειδικά στην εποχή μας, δεν είναι διόλου δύσκολο να εκπέσει κανείς σε θέση αντικειμένου, χωρίς να μπορεί να εκφέρει έστω αυτόν τον λόγο του ήρωα. Γιατί εκτός από το ότι προσδιορίζει τη θέση του ως αντικειμένου, ενός τίποτα, το γεγονός ότι εκφέρει αυτή τη θέση ενώπιόν μας διά του λόγου τον βγάζει, αν όχι αυτομάτως από αυτή τη θέση, τον ωθεί να κάνει ένα μικρό βήμα έξω από αυτό το τίποτα. Κι αυτό είναι το σημαντικό για τον σημερινό θεατή. Ακούγοντας τον λόγο αυτής της εκφοράς, μπορεί και ο ίδιος να γλιστράει λίγο έξω από τη θέση του τίποτα.

Το έγραψε σε ηλικία μόλις 24 ετών

Ο Ρώσος συγγραφέας Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι έγραψε τη νουβέλα «Ο σωσίας» πριν από τα κλασικά και ευρέως γνωστά μυθιστορήματά του («Εγκλημα και τιμωρία», «Δαιμονισμένοι», «Αδελφοί Καραμάζοφ»), σε ηλικία μόλις 24 ετών. Ενα κείμενο που αποτέλεσε σημείο αναφοράς. Ο Ναμπόκοφ, που ελάχιστα εκτιμούσε τον Ντοστογιέφσκι ως συγγραφέα, θεωρούσε ότι «Ο σωσίας» ήταν το καλύτερο κείμενο του Φ. Ντοστογιέφσκι.

Το πρωτότυπο κείμενο μπορείτε να βρείτε σε τέσσερις εκδόσεις: Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, «Ο σωσίας», μτφρ. Γιάννης Κότσικας, εκδ. Ηριδανός, σελ. 176, «Ο σωσίας. Ενα ποίημα της Αγίας Πετρούπολης», μτφρ. Βασίλης Τομανάς, εκδ. Νησίδες, σελ. 176, «Ο σωσίας», μτφρ. Αντρέας Ναΐρτος, εκδ. Γραφές, σελ. 128, και «Ο διπλός άνθρωπος», μτφρ. Γιάννης Λάμψας, πρόλογος Κωστής Παπαγιώργης, εκδ. Printa, σελ. 316. Τέλος, το 2013 ο «Σωσίας» έγινε και κινηματογραφική ταινία από τον Βρετανό Ρίτσαρντ Αγιοάντε.

Η σχέση του παθολογικού με το κανονικό

– Πώς εξηγείτε ότι σε ένα τόσο δύσκολο και σκληρό (για τον κάθε θεατή) κείμενο υπάρχει τόσο μεγάλη προσέλευση κοινού;

– Τα ζητήματα που υπάρχουν μέσα στη θεματική του Σωσία, σύμφωνα με όσα είπαμε σχηματικά, ενδεικτικά και τηλεγραφικά ώς τώρα, είναι ζητήματα που αφορούν τη δόμηση της ταυτότητας του καθενός. Και θα πρέπει εδώ να θυμίσουμε πως με ταυτότητα δεν εννοώ εδώ παρά κάτι δυναμικό και όχι κάτι στατικό.

Επομένως αυτό βρίσκεται σε εξέλιξη ή αναδιαμόρφωση σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου, όταν δεν έχει κανείς παραιτηθεί από αυτό που σημαίνει για κείνον η ζωή, η ζωή του.

Δεν είναι να απορεί κανείς, λοιπόν, που μια καλά στημένη παράσταση όπως αυτή, με σκέψη που έχει μετασχηματιστεί σε εικόνα, καλά ρυθμισμένη, προσελκύει το κοινό, επειδή κυρίως καθιστά ελκυστικά τα ακανθώδη ζητήματα που θίγει καλά πλεγμένα σε μια στοιχειώδη ιστορία ο Ντοστογιέφσκι. Αλλωστε μην ξεχνάμε ότι το παθολογικό είναι πάντα εκείνο που μας οδηγεί να αναγνωρίσουμε τους μηχανισμούς του κανονικού, κυρίως εκείνους που μας αφορούν όλους, με τις στρεβλώσεις τους και τα ελλείμματά τους.

– Και για ποιο λόγο πιστεύετε ότι επιλέγουν οι σημερινοί θεατές να δουν ένα κείμενο που τους φέρνει αντιμέτωπους με στοιχεία του εαυτού τους;

– Νομίζω ότι εδώ ο αριστοτελικός ορισμός της τραγωδίας δίνει μια πλούσια σε αντηχήσεις απάντηση, ακόμα και όταν δεν πρόκειται για παραστάσεις τραγικών κειμένων.

Η αναπαράσταση στο θέατρο βοηθάει τον ψυχικό μεταβολισμό, μειώνει τη μοναξιά εκείνου που γίνεται θεατής της και πηγαίνει πιο πέρα τα ερωτήματά του. Οπότε, υπάρχει ένα στοιχείο συμμετοχής στα πάθη και πιθανώς μια αρχή κάθαρσης.

​​Την ιδιαίτερη σκηνοθεσία της παράστασης, τα σκηνικά και τα κοστούμια υπογράφει η Εφη Μπίρμπα.

Η μετάφραση είναι του Βασίλη Τομανά. Η μουσική του Vangelino Currentzis. Δίπλα στον Αρη Σερβετάλη παίζουν οι Γιώργος Συμεωνίδης, Δρόσος Σκότης, Συμεών Τσακίρης, Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης.

Μπορείτε να δείτε την παράσταση τις εξής ημέρες και ώρες: από Τετάρτη ώς και Παρασκευή στις 9 μ.μ. Το Σάββατο και την Κυριακή, λόγω αυξημένης προσέλευσης του κοινού, υπάρχουν δύο παραστάσεις: στις 6.30 μ.μ. και στις 9.30 μ.μ.
Η παράσταση διαρκεί 90 λεπτά χωρίς διάλειμμα.

Πηγή 

Μέσω διαδικτύου η θεώρηση βιβλιαρίων του ΙΚΑ

Δεν απαιτείται η
προσέλευση των ασφαλισμένων στα υποκαταστήματα του ΙΚΑ προκειμένου να
ανανεώσουν την ασφαλιστική ικανότητα για την περίοδο από 1/3/2015 έως 29/2/2016
και να θεωρήσουν τα βιβλιάρια υγείας, αφού όλες οι σχετικές διαδικασίες μπορούν
να γίνονται από τον διαδικτυακό τόπο του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(ΙΚΑ-ΕΤΑΜ).

Τη δυνατότητα αυτή έχουν όσοι
υπάγονται στο ΙΚΑ ΕΤΑΜ ασφαλισμένοι και συνταξιούχοι (συμπεριλαμβανομένων και
αυτών του τ. ΟΠΑΔ/ΤΥΔΚΥ).

Σε ανακοίνωσή της η Διοίκηση του
ΙΚΑ-ΕΤΑΜ επισημαίνει τα εξής:

– Η θεώρηση των βιβλιαρίων υγείας
και η αποστολή αυτοκόλλητων ετικετών για την ανανέωσή τους καταργήθηκε.

– Για τους άμεσα ασφαλισμένους,
που έχουν τις απαιτούμενες προϋποθέσεις (τουλάχιστον 50 ημέρες ασφάλισης το
έτος 2014), έχουμε ήδη αναγγείλει ηλεκτρονικά την ανανέωση της ασφαλιστικής τους
ικανότητας στο Εθνικό Μητρώο Δικαιούχων Περίθαλψης, ώστε οι πάροχοι υγείας
(νοσοκομεία, κλινικές, ιατροί, διαγνωστικά κέντρα κλπ) να τους εξυπηρετούν με
την επίδειξη του ατομικού βιβλιαρίου υγείας, χωρίς περαιτέρω διαδικασίες και
κυρίως χωρίς να απαιτείται προσέλευσή τους στις υπηρεσίες μας.

– Τα προστατευόμενα μέλη (σύζυγοι
και τέκνα έως 18 ετών) των ασφαλισμένων δικαιούχων περίθαλψης, εξυπηρετούνται
από τους παρόχους υγείας χωρίς περαιτέρω διαδικασίες, έστω και αν δεν διαθέτουν
Αριθμό Μητρώου Ασφαλισμένου/ ΑΜΑ (δηλ. δεν έχουν απογραφεί), αρκεί να
επιδείξουν ατομικό και οικογενειακό βιβλιάριο υγείας, στο οποίο είναι
καταχωρημένα.

– Για τα προστατευόμενα μέλη
(συζύγους και τέκνα) των ασφαλισμένων του τ. ΟΠΑΔ / ΤΥΔΚΥ η ανανέωση της
ασφαλιστικής τους ικανότητας θα αναγγελθεί στο Εθνικό Μητρώο Δικαιούχων
Περίθαλψης την Τρίτη 3/3/2015.

– Όλοι οι ασφαλισμένοι και
συνταξιούχοι μπορούν να ενημερώνονται και να επιβεβαιώνουν ηλεκτρονικά ότι
διαθέτουν ασφαλιστική ικανότητα από το διαδικτυακό τόπο του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ (www.ika.gr /
Ηλεκτρονικές Υπηρεσίες/ Ηλεκτρονικές Υπηρεσίες προς Ασφαλισμένους –
Συνταξιούχους/ Ασφαλιστική Ικανότητα).

Τέλος από τον επόμενο μήνα, θα
τεθεί σε λειτουργία νέα ηλεκτρονική υπηρεσία, μέσω τις οποίας θα παρέχεται
δυνατότητα απογραφής (απόδοσης Αριθμού Μητρώου Ασφαλισμένου / ΑΜΑ) των
προστατευόμενων μελών (συζύγων και τέκνων) που είναι καταχωρημένα σε
οικογενειακά βιβλιάρια υγείας με παράλληλη απόδοση ασφαλιστικής ικανότητας
(ηλεκτρονική θεώρηση των βιβλιαρίων υγείας).

Πηγή


Με σκοπό τον περιορισμό της επισκεψιμότητας στα
Υποκαταστήματα, το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ παρέχει τη δυνατότητα στους ασφαλισμένους του, να
ενημερώνονται μέσω ηλεκτρονικής υπηρεσίας εάν διαθέτουν ενεργή
Ασφαλιστική Ικανότητα.

Η πρόσβαση στην εν λόγω υπηρεσία μπορεί να γίνει
με τους εξής δύο τρόπους:

     Α) 
ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΙ ΧΡΗΣΤΕΣ

    Απαιτείται να έχει
προηγηθεί η Πιστοποίηση Ασφαλισμένου, δηλαδή ο
    ασφαλισμένος να διαθέτει
κωδικούς πρόσβασης (κωδικό χρήστη και
    συνθηματικό) στο ΙΚΑ -ΕΤΑΜ

Πατήστε  εδώ για
είσοδο στην Υπηρεσία – Ασφαλιστική Ικανότητα.

     Β)  ΜΗ
ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΙ ΧΡΗΣΤΕΣ

    Απαιτείται η καταχώρηση:

  1. του Αριθμού Μητρώου Ασφαλισμένου (Α.Μ.Α.),

 

  1. του Αριθμού Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης (Α.Μ.Κ.Α.)

 

  1. και του Αριθμού Φορολογικού Μητρώου (Α.Φ.Μ.)

 

Πατήστε εδώ για είσοδο στην Υπηρεσία – Ασφαλιστική
Ικανότητα.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Σε περίπτωση αδυναμίας πρόσβασης στην υπηρεσία, επικοινωνήστε μέσω
της σελίδας ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Πηγή 

Για είσοδο στην Ηλεκτρονική Υπηρεσία – Πιστοποίηση Ασφαλισμένου, πατήστε εδώ

Ο Τούρκος που προσκύνησε τον Ταξιάρχη Μιχαήλ και το θαύμα


ΤΟ-ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ-ΤΟΥ-ΤΟΥΡΚΟΥ-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ-ΣΤΟΝ-ΤΑΞΙΑΡΧΗ-ΜΙΧΑΗΛ-ΤΗΣ-ΛΕΣΒΟΥΓράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Πραγματικά συγκλονιστικό είναι το άρθρο-προσκύνημα του Τούρκου γνωστού δημοσιογράφου και ερευνητή, Fatih Türkmenoğlu, στην αγιοτόκο νήσο της Λέσβου και στον ιερό τόπο προσκυνήματος των Ορθοδόξων χριστιανών, στον ιερό ναό του Ταξιάρχη Μιχαήλ, στην Μαντάμαδο. Αλλά ακόμα πιο συγκλονιστικό είναι τα θαύματα που αφηγείται ο Τούρκος περιηγητής και δημοσιογράφος στην τουρκική εφημερίδα, Hürriyet, που δείχνουν, αν μη τι άλλο, παρά μια μεγάλη πιστή στην θαυματουργική εικόνα του Ταξιάρχη.

Ο Τούρκος δημοσιογράφος και περιηγητής αναφέρει από την αρχή του άρθρου του την μεγάλη συγκίνηση που ένοιωσε όταν βρέθηκε στην αγιοτόκο νήσο της Λέσβου, το προσκύνημα του στον ναό του Ταξιάρχη αρχαγγέλου Μιχαήλ στην Μαντάμαδο και το δέος που ένοιωσε όταν αντίκρισε την θαυματουργική εικόνα. Όπως είναι γνωστό σύμφωνα με την παράδοση, η εικόνα αυτή έγινε από ένα καλόγερο που διασώθηκε μετά από μια φονική επιδρομή πειρατών στον νησί που λεηλάτησαν το μοναστήρι και την έκανε από χώμα και το αίμα των καλόγερων που είχαν σκοτωθεί από τους πειρατές. Χαρακτηριστικό της πίστης του Τούρκου στην ιαματική χάρη του Ταξιάρχη, είναι η φράση που χρησιμοποίει γράφοντας ότι, «φορώντας ατσάλινα υποδήματα πηγαίνοντας για προσκύνημα στον Ταξιάρχη στην Μυτιλήνη, αυτός θα σου φέρει την θεραπεία» και όλα αυτά από ένα Τούρκο μουσουλμάνο!

ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΞΙΑΡΧΗ

Εκείνο όμως που πραγματικά συγκλονίζει στο άρθρο του Fatih Türkmenoğlu, στην τουρκική εφημερίδα Hürriyet, είναι ότι εξιστορεί στους αναγνώστες του το μεγάλο θαύμα του Ταξιάρχη και της αγίας εικόνας του, που έγινε το 1963 στην Κύπρο, την περίοδο που είχαν ξεσπάσει αιματηρά επεισόδια μεταξύ των δυο κοινοτήτων της νήσου προάγγελος της τουρκικής εισβολής μετά από έντεκα χρόνια. Ένα πρωινό του 1963 και ενώ οι Τουρκοκύπριοι ετοιμάζονταν να επιτεθούν σε θέσεις της εθνοφρουράς της Κύπρου, όταν μπήκε ο νεωκόρος στο ιερό προσκύνημα του Μανταμάδου για να ανάψει το καντήλι του Ταξιάρχη, είδε κατάπληκτος πώς η ολόσωμη εικόνα του έλειπε! Αύτη ή απροσδόκητη εξαφάνιση που κράτησε μια εβδομάδα προκάλεσε σύγχυση και μεγάλη ταραχή στον ευσεβή λαό της νήσου. Ξαφνικά και μετά από μια εβδομάδα η εικόνα βρέθηκε πάλι στη θέση της, όπως είχε εξαφανιστεί και τότε ο κόσμος ησύχασε.

Πέρασε καιρός από τότε. Ένα χειμωνιάτικο πρωινό πάλι ο νεωκόρος του Μανταμάδου που πήγαινε στην εκκλησία άκουσε ποδοβολητό αλόγου. Βγαίνει έξω και βλέπει ένα νέο πού μόλις είχε ξεπεζέψει να σηκώνει στους ώμους του ένα κριάρι. Μπήκαν μαζί στο ναό και ο νέος προχώρησε στην εικόνα του Ταξιάρχη άπλωσε εκεί μπροστά το κριάρι και άναψε μια λαμπάδα ίση με το μπόι του. Ύστερα γονάτισε, προσκύνησε την εικόνα και χάιδεψε με βουρκωμένα μάτια και τρεμάμενα χείλη το ανάγλυφο πρόσωπο του αρχαγγέλου λέγοντας : «- Αυτός Είναι ο σωτήρας μου!». Στη συνέχεια γυρίζει και λέει συγκινημένος στο νεωκόρο. «-Αυτός ο Αρχάγγελος Μιχαήλ με έσωσε από τους Τούρκους». Ο νεωκόρος έκπληκτος από την σκηνή του λέει καθώς έβγαιναν από το ναό, «- Πες μου, παιδί μου, τι σου συνέβη;». Τότε ο νέος άρχισε να διηγείται το μεγάλο θαύμα που σχετίζεται με την εξαφάνιση της εικόνας. «- Στα τελευταία γεγονότα με τους Τούρκους, υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία στην Κύπρο. Ήταν περασμένα μεσάνυχτα της 12ης Αυγούστου, όταν μας ξάφνιασαν τα πυρά των Τουρκοκυπρίων. Ήμασταν πάντα σε επιφυλακή, γιατί ξέραμε τι ύπουλος εχθρός ήταν απέναντι μας. Μας δυσκόλευαν λίγο οι βολές του πολεμικού τους ναυτικού, αλλά δεν μας έβλαψε καθόλου ή αεροπορία τους. Σε λίγες ώρες ελέγχαμε την κατάσταση και προχωρήσαμε στην αντεπίθεση. Λες και είχαμε στα πόδια μας φτερά. Τους πήραμε φαλάγγι και τους κυνηγήσαμε. Λίγο ακόμα και θα τους ρίχναμε στη θάλασσα. Ενώ τρέχαμε ακράτητοι από ενθουσιασμό και σχεδόν ακάλυπτοι, βλέπω ξαφνικά μπροστά μου, σε πέντε μέτρα απόσταση, να ξεπροβάλλει ένας ακανόνιστος όγκος. Σταμάτησα απότομα, και τότε… μέσα στο σύθαμπο της αυγής διέκρινα ένα τουρκικό πολυβολείο. Είδα την κάννη του πολυβόλου να στρέφεται πάνω μου και, μη έχοντας που να καλυφθώ, έπεσα με το πρόσωπο στη γη σκεπάζοντας καλά με το κράνος το κεφάλι μου λέγοντας μέσα μου, -Ταξιάρχη μου, σώσε με! Την ίδια κρίσιμη στιγμή ήρθε στο νου μου ο πατέρας μου πού σώθηκε θαυματουργικά από βέβαιο θάνατο στο αλβανικό μέτωπο, τάζοντας στον Ταξιάρχη ένα κριάρι. Τότε ξαναείπα -Ταξιάρχη μου σώσε με, κάνοντας και εγώ το ίδιο τάμα. Την ίδια στιγμή με κούφανε ένας πολύ δυνατός κρότος . Έπεσα κάτω και σκέφτηκα ότι με είχαν χτυπήσει οι Τούρκοι. Σκέφτηκα τα αγαπημένα μου πρόσωπα αλλά μετά από λίγο ένιωσα να με ακουμπούν, να με ψάχνουν και να με σηκώνουν. Είχαν έρθει ο οι δικοί μας και με ρωτούσαν, -Χτύπησες; -Πώς είσαι;. Η φωνή τους ακούγονταν σαν να ήταν από μακριά . Σηκώθηκα τότε και αφού κοιτάχτηκα επάνω μου δεν… βρήκα κανένα τραύμα. Τότε θυμήθηκα το πολυβολείο. Κοίταξα προς τα κει, αλλά δεν είδα τίποτα. Φώναξα ταραγμένος. -Εκεί ακριβώς υπήρχε ένα τουρκικό πολυβολείο. Πήγαμε κοντά και ψάξαμε παντού αλλά δεν υπήρχε τίποτα . Στη θέση που νόμιζα πως ήταν το τουρκικό πυροβολείο υπήρχαν τώρα μόνο συντρίμμια και μια τεράστια τρύπα. Φαίνεται πώς στην κρίσιμη για μένα στιγμή κάποια οβίδα πλοίου ή κάποιος όλμος έκανε συντρίμμια το επικίνδυνο πολυβολείο, ενώ συγχρόνως κάποια ανώτερη δύναμη με φύλαξε τελείως αβλαβή και από τα πυρά και από την έκρηξη. Τότε κατάλαβα το μεγάλο θαύμα». Εκείνη την στιγμή ο νεωκόρος, πού μέχρι τότε παρακολουθούσε συγκινημένος, πήρε το λόγο και του είπε, «- Ναί, παιδί μου, ήταν ο Ταξιάρχης. Αυτός σε έσωσε. Είναι αλήθεια ότι τότε με τα επεισόδια της Κύπρου, είχε χαθεί από δω ή εικόνα του για μια βδομάδα». Ό νέος ταράχθηκε για άλλη μια φορά και βουρκωμένος αγκάλιασε με το βλέμμα του την εικόνα του Αρχαγγέλου για το μεγάλο θαύμα που του έσωσε την ζωή.

Αυτά από ένα Τούρκο δημοσιογράφο προσκυνητή στην ορθόδοξη θαυματουργική εικόνα του Ταξιάρχη στην αγιοτόκο Λέσβο! Η Ορθοδοξία και τα θαύματα της ξαναζεί στην σημερινή Τουρκία.
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος –Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

Πηγή 

ΣΩΦΡΟΝΙΣΜΟΣ & ΕΠΑΝΟΡΘΩΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

                                     

                       ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ, 27
Φεβρουαρίου 2015

 

Η “
κοινωνία αξιών” στα πλαίσια των ολοκληρωμένων παρεμβάσεων της για τα κρίσιμα
ζητήματα της κοινωνίας, σας προσκαλεί σε εκδήλωσή με θέμα

 

               ”Σωφρονισμός και επανορθωτική δικαιοσύνη”

 

            

                                  ….να
ξαναγεννηθώ

Θα
παρουσιασθούν με ρεαλισμό, από ανθρώπους που τα γνωρίζουν σε βάθος, τα
προβλήματα του σωφρονιστικού συστήματος της Ελλάδος και το πρόγραμμα
“Αριστοτέλης Οικονόμου” της “κοινωνίας αξιών” για τον εκσυγχρονισμό του.

Η εκδήλωση θα
διεξαχθεί τη Παρασκευή 27/2/2015 και ώρα
18.00-20.00, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Συνδέσμου Α.Ε κ Ε.Π.Ε, Πανεπιστημίου 16 στο 2ο όροφο.

Ομιλητές θα
είναι οι κάτωθι:

1.    
Δήμητρα Γαβριήλ, Δικηγόρος με ειδικότητα στην
Επανορθωτική Δικαιοσύνη.

2.    
Ιωάννης Παπασαραντόπουλος, Πρόεδρος του Συλλόγου Συμπαράστασης
Κρατουμένων, ”Ονήσιμος”.

3.    
Μαρία Παυλάκη, Φιλόλογος, Εθελόντρια Καθηγήτρια στις
γυναικείες φυλακές της Θήβας

4.    
Κλήμης Πυρουνάκης, Θεολόγος, Συντονιστής του Δικτύου
Στήριξης Φυλακισμένων και Αποφυλακισμένων.

5.    
Στέλιος Φενέκος, Πρόεδρος της “κοινωνίας αξιών”

6.    
Πολυχρόνης Κοκκινίδης, νομικός, Συντονιστής & επικεφαλής
του τομέα Δικαιοσύνης & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της ”κοινωνίας αξιών”.

                                 



Αν δεν μπορείτε να διαβάσετε την Πρόσκληση στην εκδήλωση “Σωφρονισμός και επανορθωτική δικαιοσύνη” κάντε κλικ εδώ. 

Δ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015

 


Δ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

στον Ιερό Ναό

 

Αγίου Σάββα

 

στο Τουτούλι ΜΕΓΑΡΩΝ (π. Τίτου Μπουρλάκη)



Τιμή συμμετοχής 10 ευρώ

 

Αναχώρηση από Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας Νέου Ψυχικού 3.00 μ.μ.

 

Αναχώρηση από Γ ‘ Σεπτεμβρίου 3.30 μ.μ.

 

Δηλώσεις συμμετοχής:

 

στα γραφεία του Συλλόγου, Ασκληπιού 60 Α & Σεργίου Πατριάρχου 8

Τηλέφωνο 210 3622017

 

ή στην υπεύθυνη των εκδρομών

 

κα Ελένη Κατηφόρη – Μπουρμπαχάκη στο τηλέφωνο 210 6715299

 

Αν δεν μπορείτε να διαβάσετε την Ακολουθία των Χαιρετισμών εις την Υπεραγία Θεοτόκο, κάντε κλικ εδώ. 

Β ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015

B ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

στην Ιερά Μονή

 

Αγίου Παύλου

 

ΠΛΑΚΑΣ ΛΑΥΡΙΟΥ 



Τιμή συμμετοχής 10 ευρώ

 

Αναχώρηση από Γ Σεπτεμβρίου 2.30 μ.μ.

 

Αναχώρηση από Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος 2.45 μ.μ.


Αναχώρηση από Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας Νέου Ψυχικού 3.00 μ.μ.

 

Δηλώσεις συμμετοχής:

 

στα γραφεία του Συλλόγου, Ασκληπιού 60 Α & Σεργίου Πατριάρχου 8

Τηλέφωνο 210 3622017

 

ή στην υπεύθυνη των εκδρομών

 

κα Ελένη Κατηφόρη – Μπουρμπαχάκη στο τηλέφωνο 210 6715299

 

Αν δεν μπορείτε να διαβάσετε την Ακολουθία των Χαιρετισμών εις την Υπεραγία Θεοτόκο, κάντε κλικ εδώ.