Μαζί με κάθε φυλακισμένο, καταδικάζονται και αθώοι: η οικογένεια του, η μάνα, τα παιδιά που μπορεί να μην είναι πίσω από τα κάγκελα τυπικά, αλλά καθημερινά ζουν ένα αβάσταχτο δράμα; θα εκθέσουμε λίγες μόνο περιπτώσεις από τις πολλές που αντιμετωπίζουμε.

Πολύτεκνη οικογένεια με 5 παιδιά, ηλικίας από νεογέννητο 4 μηνών έως δώδεκα ετών, στερείται από την πληρωμή του ενοικίου, λογαριασμών έως και την καθημερινή διατροφή τους. Ο σύζυγος πρόσφατα αποφυλακισμένος από τις Δ.Φ. Κορυδαλλού, δεν έχει αποκατασταθεί επαγγελματικά και δεν μπορεί να στηρίξει την οικογένεια του. Η μητέρα ανήμπορη να εργαστεί, στηριζόμενη μόνο στη βοήθεια μας, προσπαθεί να συντηρήσει τα παιδιά της.

Πολύτεκνη οικογένεια με τέσσερα παιδιά, χωρίς οικονομική άνεση, δέχτηκε πρόθυμα να γίνει ανάδοχη οικογένεια ενός παιδιού ποy γεννήθηκε στη φυλακή. H μητέρα του μεγάλωσε σε Ίδρυμα, παντρεύτηκε αποκτώντας δύο παιδιά, τα οποία ζουν με τον πατέρα τους. Στη συνέχεια χώρισε και μπαινόβγαινε στις Γ.Φ. Κορυδαλλού για μικροαδικήματα. Σε κάποια άδεια της έμεινε έγκυος στο εν λόγω παιδί, αγνώστου πατρός.Το παιδί τώρα μεγαλώνει κανονικά σε μια ηθική και έντιμη οικογένεια και παρ’ όλα τα ψυχολογικά του προβλήματα είναι χαριτωμένο, ευγενικό και καλός μαθητής (Α’ Γυμνασίου). Τα έξοδα του όμως είναι πολλά και εμείς θέλουμε να στηρίξουμε τις σπουδές του, την πτωχή πολύτεκνη ανάδοχη οικογένεια αλλά και την μητέρα του.

Κατόπιν σύστασης Κοινωνικού Λειτουργού Κορίνθου, επιθυμούμε να βοηθήσουμε μητέρα με 4 παιδιά, ηλικίας 1 έτους εως 7. Ο σύζυγος κρατείται στις Α.Φ. Τίρυνθας για χρέη. Η ίδια δεν μπορεί να. εργαστεί μιας και τα παιδιά της είναι πολύ μικρά για να της επιτρέψουν κάτι τέτοιο και η οικογένεια της είναι ανήμπορη να τη στηρίξει.

Για όποια περίπτωση θέλετε να
βοηθήσετε ιδιαιτέρως μπορείτε
να επικοινωνήσετε μαζί μας,
για περισσότερες λεπτομέρειες.

Στις 13 Ιουνίου κλείσαμε τη φετινή χρονιά με ευχαριστήρια Θεία Λειτουργία στο εκκλησάκι των Φυλακών με κρατούμενες.Στις 15 Ιουνίου συγκεντρωθήκαμε και κάναμε τον απολογισμό μας. Αξίζει, τελειώνοντας, να σημειώσουμε ένα συγκινητικό περιστατικό:

Η ζωγράφος κα Κ. είχε τον πόθο να αποφυλακίσει μια κρατούμενη από τα έσοδα μιας έκθεσης της. Κατά σύμπτωση, για καιρό, δεν υπήρχε καμια που να έπρεπε να βγει. Στη Θεία Λειτουργία στις 13 Ιουνίου στο εκκλησάκι καλέσαμε τη ζωγράφο να παρευρεθεί. Ήταν η πρώτη φορά που έμπαινε σ’ αυτόν το χώρο. “Μου είναι αδύνατον να σας εκφράσω τις αλλαγές που έχουν γίνει μέσα μου”, μας είπε φεύγοντας από τη φυλακή.

Όμως ο πόθος της να αποφυλακίσει τη γυναίκα έμενε ανεκπλήρωτος. Περιμέναμε το πούλμαν για επιστροφή στην Αθήνα, οπότε καταφθάνει λαχανιασμένη μια υπάλληλος των φυλακών: “Τι θα κάνετε με Τ.; Πρέπει να αποφυλακιστεί! Είναι για ακάλυπτες επιταγές. Έχει καρκίνο, το στήθος της τρέχει, έχει μικρά παιδιά…” Αφού κοιτάξαμε στα μάτια τη ζωγράφο ξέροντας ότι επιθυμούσε νασυνδράμει, μας είπε καθώς τα χείλη της έτρεμαν από συγκίνηση: “Αύριο κιόλας θα πάω να σηκώσω τα χρήματα από την τράπεζα και θα τα φέρω!”

Από το βιβλίο “55 χρόνια στο κελί της φυλακισμένης”
της Πρόνοιας Συνεργαζομένων Χριστιανικών Σωματείων
“Ο Απόστολος Παύλος”

Αθόρυβα και παοτελεσματικά, 55 ολόκληρα χρόνια, οι Κυρίες του “Αποστόλου Παύλου” προσφέρουν την αγάπη τους με τον ξενώνα αποφυλακισμένων γυναικών και με τη διαρκή και διακριτική τους παρουσία στις φυλακές. Επίσης και η Χριστιανική Ένωση Επιστημόνων προσφέρει με επισκέψεις κάθε βδομάδα στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Αμ\νηλίκων στον Αυλώνα. Οπ. Γερβάσιος Ραπτόπουλος με τη διαρκή αγωνία του για αποφυλακίσεις αναλώνεται, προσφέροντας απλόχερα, ώστε δυνατόν να μην είναι κανένας φυλακή με εξαγοράσιμη ποινή.

Ήμουν πεινασμένος
και σεις ιδρύσατε ένα σύλλογο
με ανθρωπιστικούς σκοπούς,
όπου συζητούσατε για την πείνα μου.

Ήμουν στη φυλακή
και σεις τρέχατε στην εκκλησία,
για να προσευχηθείτε
για την απελευθέρωση μου.

Ήμουν γυμνός
και σεις συζητούσατε σοβαρά
για τις ηθικές συνέπειες
της γύμνιας μου.

Ήμουν άρρωστος
και σεις γονατίζατε
για να ευχαριστήσετε το Θεό
που σας έδωσε υγεία.

Ήμουν άστεγος
και σεις μου κάνατε κήρυγμα
για τον πόύτο της αγάπης
του Θεού.

Φαίνεται πως είστε
τόσο ευσεβείς, τόσο κοντά στο Θεό.
Όμως εγώ πεινώ, είμαι πάντα μόνος,
γυμνός, άρρωστος,
φυλακισμένος και άστεγος.

Ο Πατέρας δεν τον λυπήθηκε για σένα, και αυτό ενώ ήταν γνήσιος Υιός, εσύ, όμως, τον περιφρονείς, μολονότι λειώνει από την πείνα, και αυτό ενώ πρόκειται να ξόδεψης αϊτό τα δικά Του και να ξόδεψης για τον εαυτό σου!

Τι μπορεί να βρεθεί χειρότερο από την παρανομία αυτή; Παραδόθηκε για σένα, θυσιάσθηκε για σέ-να, τριγυρίζει πεινασμένος -για σένα, από τα δικά Του δίνεις, για να ωφεληθεί ο ίδιος και ούτε έτσι δίνεις.

Από ποιες πέτρες δεν είναι πιο αναίσθητοι εκείνοι που, μολονότι τόσα πράγματα τους τραβούν, παραμένουν σ’ αυτήν τη διαβολική σκληρότητα;

Διότι δεν αρκέσθηκε μόνο στο θάνατο και το σταυρό Του, αλλά καταδέχθηκε να γίνη και φτωχός και ξένος και αλήτης και γυμνός, και να φυλακισθώ και να άρρωστήση, γι« να σε φέρη, τουλάχιστον με τον τρόπο αυτόν κοντά Του. Διότι, λέγει- «αν δεν με ανταμείβης Επειδή έπαθα κάτι για χάρη σου, δος μου ελεημοσύνη για τη φτώχεια μου.

Εάν, όμως, δεν θέληςνα με ελεήσης για τη φτώχεια μου, συγκινήσου για την αρρώστια μου, μαλάκωσε την καρδιά σου, πού βρίσκομαι στην φυλακή. Και, αν ούτε και αυτά σε κάνουν φιλάνθρωπο, δείξε κάποια συγκατάβαση για το ασήμαντο της αιτήσεως. Διότι δεν ζητώ κάτι το πολυδάπανο, αλλά ψωμί και στέγη και παρηγοριά με τα λόγια.

Εάν, όμως, ύστερα και από αυτά, παραμένεις πάλι Άγριος, τότε γίνε καλλίτερος τουλάχιστον για την βασιλεία των ουρανών, τουλάχιστον για τα βραβεία που υποσχέθηκα. ‘Αλλ’ ούτε και με εκείνα συγκινείσαι; Τουλάχιστον μαλάκωσε μπροστά στην ίδια την φύση, επειδή με βλέπεις, γυμνό, και θυμήσου τη γύμνια εκείνη, που γυμνώθηκα για σένα πάνω στο σταυρό.

Κι αν δεν θέλης να θυμηθής εκείνη, τουλάχιστον θυμήσου αυτήν, πού γυμνώθηκα με τους φτωχούς. Φυλακίστηκα τότε για σένα, αλλά και τώρα για σένα, ώστε παρακινούμενος, είτε από εδώ, είτε από εκεί, να θέλησης να κάνης κάποια ελεημοσύνη».

Πολλοί είναι σήμερα εκείνοι από τους συνανθρώπους μας πού ευρίσκονται πίσω από τα φρικτά εγκλήματα της φυλακής. Μερικοί απ’ αυτούς έχουν φυλακισθεί εξ αιτίας της ανάρμοστης ζωής τους, τής κακής τους συμπεριφοράς προς τους συνανθρώπους τους, ως επίσης και τής παρακοής τους προς τους νόμους του Κράτους. Άλλοι πάλι ευρίσκονται σ’ αυτή τη θέση, εξ αιτίας των αδικημάτων και εγκλημάτων πού διέπραξαν.

Δεν λείπουν όμως και εκείνοι πού είναι κλεισμένοι αδίκως, λόγω εκδίκησης από φθόνο άλλων ανθρώπων. Για όλους αυτούς τους κρατουμένους χωρίς εξαίρεση, ο Χριστός ενδιαφέρεται, πονά και μεριμνά. Τους αγαπά ομοίως όλους. Είναι οι ελάχιστοι αδελφοί Του και αδελφοί μας. Θέλει να τους σώσει. Τους καλεί να έλθουν κοντά Του. Να μετανοήσουν, να λάβουν την Λύτρωση.

Αλλά ταυτόχρονα ο Κύριος και μας καλεί και μας προτρέπει να ενδιαφερόμεθα, να φροντίζομε για τους φυλακισμένους, τους πονεμένους αυτούς συνανθρώπους μας, που στερούνται την ελευθερία τους και την αγάπη των άλλων. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ανάμεσα σε όλους εκείνους τους ανθρώπους, πού υποφέρουν και οι όποιοι έχουν την ανάγκην μας, τοποθετεί και τους φυλακισμένους.

Ενδιαφέρεται για αυτούς το ίδιο, όπως και για εκείνους, δηλαδή τους ασθενείς, τους καταδιωκμένους, τους γυμνούς κ.λπ. Το Ιερό Ευαγγέλιο μας αναφέρει τους Λόγους του Κυρίου: «Επείνασα γαρ και εδωκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και εποτίσατέ με, ξένος ημήν και συνηγάγετέ με, γυμνός και περιβάλλετε με, ησθένησα και επισκέψασθέ με, εν φυλακή ημήν και ήλθατε προς με».Δια μέσου των αιώνων κανείς δεν κατεδέχθη να αναφερθή με τόση συμπάθεια και συμπόνια προς τους φυλακισμένους όπως ο ‘Ιησούς, ο όποιος, όχι μόνον ομιλεί γι’ αυτούς με αγάπη και συμπόνια, αλλά και ταυτίζει τον εαυτόν Του με τους φυλακισμένους.

Εξομοιώνει τον εαυτό Του με αυτούς. Θέτει αυτούς εις απεικόνισιν Εκείνου. «Εν φυλακή ημήν». Ευρίσκεται ο Κύριος στη φυλακή. Είναι μαζί με τους φυλακισμένους. Ζει ανάμεσα τους. Διακρίνεται σε κάθε πρόσωπο φυλακισμένου, χωρίς καμία εξαίρεση. Τούτο δε γίνεται, διότι οι φυλακισμένοι, άσχετα με το αδίκημα που είναι επιβαρημένοι και βρίσκονται κρατούμενοι, θεωρούνται και αποτελούν παιδιά του Θεού.

Είναι αδελφοί μας, συνάνθρωποι μας και όμοιοί μας, οι όποιοι έχουν την ανάγκη μας, δηλαδή ανάγκη αγάπης, παρηγοριάς, συμπόνιας, καλής συμπεριφοράς, καλών συμβουλών, κ. λπ. Έχουν και αυτοί ψυχήν ζώσαν, για την οποία ο Κύριος εθυσιάσθη με σταυρικό θάνατο. Γι’ αυτό, ‘Εκείνος πού αγάπησε τόσον πολύ τον άνθρωπο και εσταυρώθη για τη σωτηρία του, θα μας κρίνη αύριο, όχι μόνον διότι δεν εβοηθήσαμεν τον πεινασμένο, τον άρρωστο, τον διψασμένο, τον γυμνό, αλλά και τον φυλακισμένο επίσης. Αυτόν που αντί να τον βοηθήσωμεν υλικώς και πνευματικώς, δυστυχώς τον κρίνομεν και κατακρίνομεν άφ’ υψηλού.

Ή πάλιν αντιθέτως τον εγκωμιάζομεν και τον ηρωποιούμεν, για τις απερισκεψίες και τα κακά του κατορθώματα, για τα όποια ο ίδιος πολλές φορές μπορεί να έχη μετα-νοήση. Χριστιανοί μου, όσοι διαβάζετε τις απλές αυτές γραμμές θα πρέπει να μη λησμονείτε ότι μαζί με την έμπρακτη αγάπη μας προς τους φυλακισμένους, να φροντίζωμεν και για τη διάδοση του Θείου Λόγου προς αυτούς, προσευχόμενοι συγχρόνως για το φωτισμό και τη σωτηρία τους.

Και για να τελειώσω το πενιχρόν μου τούτο άρθρο, θα ήθελα να χαράξω και τις εξής γραμμές.

Σήμερα όταν βλέπωμεν μέσω των οφθαλμών τής ψυχής μας τον Κύριον στο πρόσωπο κάθε φυλακισμένου ή πεινασμένου ή αρρώστου ή θλιμμένου, με αγάπη και συμπάθεια, τότε ας είμεθα βέβαιοι, αδελφοί μου, ότι θα ίδωμεν τον Ίδιον τον Χριστούν, πάλιν εν δόξη ερχόμενον κατά τη Δευτέρα Αυτού Παρουσία, δίχως φόβο, αλλά με χαρά και άγαλλίασι.

Ακολούθως δε, θα ακούσωμεν τη χαρμόσυνη γλυκεία Αυτού Φωνή. «Δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασι-λείαν από καταβολής κόσμου. Διότι επείνασα και εδωκατέ μοι φαγεϊν, έδίψασα, και έπο-τίσατέ με, ξένος ημήν και συνηγάγετέ με, γυμνός και περιεβάλετέ με, ησθέησα και επισκέ-ψασθέ με, εν φυλακή ημήν και ήλθατε προς με».

(Ματθ. κε’, 34-38).

Ο ΝΟΥΒΙΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ ΤΟΝ
ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΛΙΒΑΝΗ ABE
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΉ ΧΟΡΗΓΙΑ
ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΤΕΥΧΟΥΣ

ΦΙΛΟΙ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ

Πριν σου στείλει ο θεός τον Σταυρό πού σηκώνεις
τον κοίταξε με τα πάνσοφα μάτια Του
τον εξέτασε με τη θεία λογική Του
τον εξέλεξε με την ατελείωτη δικαιοσύνη Του
τον θέρμανε με τη γεμάτη αγάπη καρδιά Του
τον ζύγισε καλά με τα στοργικά Του χέρια,
μη τυχόν και πέσει βαρύτερος
απ’ όσο μπορείς να σηκώσεις,
κι αφού υπελόγισε το θάρρος σου
τον ευλόγησε και τον απέθεσε στους ώμους σου.
Μπορείς να τον σηκώσεις!
Κράτησε τον και ανέβαινε
από τον Γολγοθά προς την ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ

Είμαι 24 χρόνων. Σας γράφω απ’ το κελί της φυλακής. Μου έλειψε τρομερά η αγάπη στην παιδική μου ηλικία. Οι γονείς μου φιλονικούσαν και φοβόμουν τόσο πολύ, πού έφευγα για μερικές μέρες απ’ το σπίτι. Έκλεβα για να φάω. Τόσο μου έλειψε η αγάπη και μάλιστα στη νεανική μου ηλικία, πού κατέφευγα στα ναρκωτικά. Αλλά σταμάτησα, ύστερα από 7 μήνες που ήμουν στη φυλακή. Δέχτηκα τότε να ζω μ’ αυτή την έλλειψη της αγάπης στα βάθη της καρδιάς μου. Ήλπιζα ότι με τον καιρό θα ‘βρισκα λίγη απ’ αυτή.

Όταν βγήκα από τη φυλακή, βρήκα εργασία σ’ ένα εργοστάσιο. Ήμουν πολύ ευχαριστημένος κι είχα ευθύνη. Ό προϊστάμενος μου μου έλεγε πως με θεωρούσε σαν παιδί του. Του είχα απόλυτη εμπιστοσύνη, αν και δεν μου έδινε ποτέ τον μισθό που συμφωνήσαμε και δεν ήθελε να υπογράψει συμφωνητικό. Μου έλεγε ότι τα οικονομικά του δεν πήγαιναν καλά και τον πίστευα… ως την ημέρα που μ’ απέλυσε χωρίς να μου εξηγήσει τον λόγον, χωρίς να μ’ εξοφλήσει. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτε, γιατί δεν είχα που να στηριχτώ.

Το συνδικάτο μου είπε ότι το αφεντικό ήταν ψυχικά άρρωστο.Το μίσος μου γι’ αυτόν τον προϊστάμενο μ’ έκανε να θέλω να τον εκδικηθώ κλέβοντας κι αυτόν και άλλους. Τριάντα μήνες έκανα αυτή τη δουλειά, χωρίς συναίσθηση του τι κάνω. Νόμιζα ότι το χρήμα ήταν μία πρόχειρη λύση για όλα τα προβλήματα. Αλλά τους 20 τελευταίους μήνες υπέφερα πάρα πολύ.

Διαπίστωσα τον κίνδυνο κι όμως δεν σταμάτησα τις κλοπές. Προς τι να σταματήσω τώρα πια; Σκεπτόμουν πως η σύλληψη μου ήταν αναπόφευκτη. Ας κάνω ό,τι μπορώ, όσο ακόμη είμαι ελεύθερος. Ζούσα με συνεχή φόβο, ημέρα και νύχτα. Κάθε φορά πού χτυπούσε το κουδούνι έτρεμα. Απέφευγα τους αστυνομικούς. Δεν μπορούσα πια να κοιτάξω τους ανθρώπους στα μάτια. Νόμιζα ότι οι κλεψιές μου ήταν γραμμένες με κόκκινα γράμματα στο μέτωπο μου. Δεν μιλούσα πια. Σχεδόν δεν έτρωγα. Ξύπναγα από τους εφιάλτες…

Την ημέρα της συλλήψεως μου είχα την εντύπωση ότι με απάλλασσαν από ένα βαρύ φορτίο… Όταν βρέθηκα μέσα σε τέσσερις τοίχους, τότε μόνο άρχισα ν’ αντιλαμβάνομαι το μέγεθος του κακού που έκανα και να διερωτώμαι πόσο καιρό θα έμενα στη φυλακή. Έκλαιγα αδιάκοπα τις δύο πρώτες ήμερες. Δεν καταλάβαινα τι μου είχε συμβεί. Ήθελα ν’ αυτοκτονήσω!…

Ένα ημερολόγιο με ρητά του Ευαγγελίου ήταν κρεμασμένο στον τοίχο. Έγραφε ότι ο Χριστός ήλθε «ζητησαι και σώσαι τo απολωλός». Τότε, καθώς δεν είχα τίποτε να χάσω, γονάτισα κλαίγοντας και προσευχήθηκα μες στην απελπισία μου. Έλεγα στον Θεό: «”Αν υπάρχεις και θέλεις να σώσεις τους χαμένους, αποκαλύψου και σε μένα!» Δεν μπορώ να προσδιορίσω καθαρά τι συνέβη ενώ προσευχόμουν. Ήταν σαν ένα αόρατο χέρι να παίρνει όλα μου τα βάσανα και μου ‘δινε μια καινούργια καρδιά.

Ένιωσα μια γαλήνη, που ποτέ άλλοτε δεν είχα νιώσει. Δεν μπορούσα να εξηγήσω αυτή την απότομη αλλαγή. Από τότε, δεν μπορούσα ν’ αρνηθώ την ύπαρξη του Θεού. Για να τον γνωρίσω ζήτησα μια Καινή Διαθήκη. Είχα την πεποίθηση ότι έπρεπε να ομολογήσω όλες τις κλεψιές μου κι όχι μόνο εκείνες πού μ’ ανάγκασαν να πω. Ήταν πολύ δύσκολο. Αλλά ξαλάφρωσα…

Είχα τύψεις, γιατί αδίκησα πολλούς ανθρώπους. O Πανάγαθος μ’ ενέπνευσε να γράψω ένα γράμμα στον καθένα ζητώντας του συγγνώμη. Πήρα μέχρι σήμερα περισσότερες από 30 απαντήσεις, πολύ ευγενικές. Όπως: «Σε συγχωρούμε, αν και χάσαμε για πολλές νύχτες τον ύπνο μας απ’ τον φόβο μας». «Απέσυρα τη μήνυση απ’ την αστυνομία». «Τα ξεχνώ όλα». «Θα έλθω να σ’ επισκεφθώ». «Να έλθω να μας επισκεφθείς, όταν βγεις απ’ τη φυλακή. Υπάρχει πάντα μια θέση για σένα στο τραπέζι μας»…

Τα Χριστούγεννα πήρα και καμιά δεκαριά δώρα απ’ αυτούς. Επωφελήθηκα απ’ τη φυλάκιση μου. Είναι πολύ λιγότερο επώδυνο να υπομείνεις τη φυλάκιση του σώματος, παρά της συνειδήσεως… Σκοπός μου είναι να πείσω κι άλλους γι’ αυτή την ανακάλυψη μου.

Απόδ. ΟΥΡ. ΜΠΟΝΗ

Συχνά ενώ προς τη χαρά απλ

ώνομε το χέρι,
μας αιματώνει δολερό τής πίκρας τό μαχαίρι,
Κι ενώ ονειρευόμαστε ρόδα ζωή γεμάτη,
τσουκνίδες ξεφυτρώνουνε στα πόδια μας και βάτοι.
Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές που η ψυχή τα χάνει
και δεν ευρίσκει πρόχειρο στον πόνο της βοτάνι,
θάρρος ή Αγία Χάρις Σου, Πανάγαθε, μας δίνει
και λέμε μ’ εγκαρτέρηση: Τό θέλημα Σου ας γίνη!

O ουρανός πολλές φορές με σύννεφα μαυρίζει,
Σβήνουν των άστρων οι φανοί, Τό πέλαγος μουγκρίζει.
Αγκομαχά τό άμοιρο του βίου μας καράβι,
Απότομοι αντίκρυ μας στηλώνονται οι κάβοι.
Τρίζει στα μαύρα κύματα του νου μας το τιμόνι,
κι απελπισίας καταχνιά πυκνή μάς κουκουλώνει,
Αλλά μια λάμψη μέσα μας ή Δύναμις Σου χύνει
και προχωρούμε λέγοντας:Τό θέλημα Σου ας γίνη!

Κωνσταντίνος Καλλίνικος
«Δάφνες και Μυρσίνες»